Ռուանի տաճար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռուանի տաճար (այլ կիրառումներ)
Ռուանի տաճար
ֆր.՝ Cathédrale Notre-Dame de Rouen
Cathédrale de Rouen.jpg
Հիմնական տվյալներ
Տեսակկաթոլիկ տաճար[1][2]
ԵրկիրՖրանսիա Ֆրանսիա
ՏեղագրությունՌուան[1][2]
Դավանանքկաթոլիկություն
ԹեմՌուանի թեմ
Մասն էQ3054862?
Կազմված էQ3328630?
Ժառանգության կարգավիճակդասակարգված պատմական հուշարձան[1]
ՆվիրվածՄարիամ Աստվածածին
Ճարտարապետական նկարագրություն
Ճարտարապետական ոճԳոթական ճարտարապետություն
Կառուցման սկիզբ1145
Կառուցման ավարտ1506
Հիմնադրված1030
Բարձրություն151 մետր
Կոորդինատներ: 49°26′22.999200100012″ հս․ լ. 1°5′43.0008001″ ավ. ե. / 49.43972200002777839° հս․. լ. 1.095278000028° ավ. ե. / 49.43972200002777839; 1.095278000028
cathedrale-rouen.net

Ռուանի տաճար (ֆր.՝ Cathédrale Notre-Dame de Rouen), կաթոլիկ տաճար Ռուան քաղաքում։ Ռուանի և Նորմանդիայի արքեպիսկոպոսության մայր տաճարն է։ Ֆրանսիայի ազգային ժառանգության հուշարձան է[3]: 1876-1880 թվականներին եղել է աշխարհի ամենաբարձր կառույցը (151 մ)` այդ տիտղոսը հետագայում զիջելով Քյոլնի տաճարին:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուանի եպիսկոպոսի գոյության մասին առաջին վկայությունը վերաբերում է 314 թվականին: 4-րդ դարի վերջին ժամանակակից տաճարի տեղում կառուցվում է բազիլիկ: Հնագիտական պեղումները ցույց են տվել, որ Ռուանի եպիկոպոսական համալիրը բաղկացած է եղել երկու եկեղեցուց` նվիրված Աստվածամորը և սուրբ Ստեֆանին։ 841 թվականին վիկինգների արշավի ժամանակ տաճարը հրդեհվել է։ Քանի որ Ռուանի քաղաքական վիճակն անորոշ էր, տաճարը չեն վերականգնել։ 911 թվականին Ռուանը դարձավ Նորմանդիայի հերցոգության մայրաքաղաքը, և առաջին հերցոգ Ռոլոնը «Ռոբերտ» անունով է կնքվել բազիլիկում։ 1020 թվականին սկսվում են ռոմանական ոճով նոր տաճարի կառուցման աշխատանքները։ Դրանից ներկայումս պահպանվել է միայն կրիպտեն: Մնացած ողջ տաճարը կառուցվել է գոթական ոճով։

Գոթական տաճարի ամենահին մասը հյուսիսային աշտարակն է (Սեն Ռոմեն աշտարակ), որը կառուցվել է 1145 թվականին։ Այն ամբողջությամբ այրվել է 1944 թվականի հունիսի 1-ի ռմբակոծությունից։ Հարավային աշտարակը (Յուղի աշտարակ) կառուցվել է 1485 թվականին։ Անվակունդը կանգնեցվել է 1200 թվականին, երբ ռոմանական անվակունդը ոչնչացել է հրդեհի հետևանքով։ Սկզբնական պորտալներից պահպանվել է միայն հյուսիսայինը, որում պատկերված են Հովհաննես առաքյալի կյանքից դրվագներ։ Այն 1769 թվականից հետո բազմիցս վերանորոգվել է։ Մնացած երկու պորտալները խիստ տուժել են 16-րդ դարում:

18-րդ դարում տաճարը տուժել է փոթորիկից: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ վնասվել է Ռուանի ռմբակոծությունից. 1944 թվականի ապրիլի 19-ին խիստ տուժել են անվակունդը և կապելան, իսկ մայիսի 31-ի ռմբակոծությունից այրվել է հյուսիսային աշտարակը։ 1999 թվականի դեկտեմբերին ուժգին փոթորկից տուժել է զանգակատունը։

Չափեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Երկարություն - 137 մ
  • Ճակատամասի լայնություն - 61.6 մ
  • Անվակունդի երկարություն - 60 մ
  • Անվակունդի բարձրություն - 28 մ
  • Երգչախմբի համար նախատեսված մասի երկարություն - 34.3 մ
  • Երգչախմբի համար նախատեսված մասի լայնություն - 12.7 մ
  • Սեն Ռոմեն աշտարակի բարձրություն - 82 մ
  • Յուղի աշտարակի բարձրություն - 75 մ
  • Սրաձողի բարձրություն - 151 մ

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դրսևորում արվեստում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1890-ական թվականներին Կլոդ Մոնեն ստեղծել է նկարների շարք՝ նվիրված տաճարին։ Ստեղծվել է 50 կտավ, որոնք պատկերում են տաճարը տարբեր լուսավորությամբ, օրվա տարբեր պահերի և տարվա եղանակների։ Կտավներում տաճարը պատկերված է երեք դիրքերից։ Կտավներից մի քանիսը ավարտին են հասցվել նկարչի՝ Ժիվերնիի արվեստանոցում։
  • 1969 թվականին ամերիկացի նկարիչ Ռոյ Լիխտենշտեյնը ստեղծել է «Ռուանի տաճար» եռապատկերը:

Հետաքրքիր փաստեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2010 թվականի հունիսի 6-ին մոտ հազար մարդ, որոնք հավաքվել էին Ռուանի քաղաքապետարանի այգում (600 մ²), ձեռքերում պահելով Մոնեի «Ռուանի տաճար» կտավի մեծացված մասերը, ստեղծել են «կենդանի պատկեր»: Այն լուսանկարվել և տեսագրվել է ուղղաթիռից, որպեսզի ներկայացվի Գինեսի ռեկորդների գրքին[4]:
  • Կենտրոնական սրաձողի փայտե մասը ոչնչացվել է 1823 թվականին կայծակից:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 base Mériméeministère de la Culture, 1978.
  2. 2,0 2,1 archINFORM — 1994.
  3. Dominique Seridji и другие Le guide du patrimonie en France. — Centre des monuments nationaux (MONUM), 2002. — С. 541. — ISBN 2-85822-760-8
  4. Вести. Ru