Մադոննա դել Պոնտեի բազիլիկա (Լանչանո)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մադոննա դել Պոնտեի բազիլիկա
Basilica Cattedrale della Madonna del Ponte
Madonna del Ponte, lanciano 4.JPG
Հիմնական տվյալներ
Տեսակմայր տաճար և փոքր բազիլիկ
ԵրկիրԻտալիա Իտալիա
ՏեղագրությունԼանչանո[1]
ՀասցեPiazza del Plebiscito - Lanciano[1]
Դավանանքկաթոլիկություն
ԹեմRoman Catholic Archdiocese of Lanciano-Ortona?
Ներկա վիճակգործող տաճար
Ժառանգության կարգավիճակԻտալիայի մշակութային ժառանգություն[1]
Ճարտարապետական նկարագրություն
ՃարտարապետԷուջենիո Միկիտելիի
Ճարտարապետական ոճնեոդասականություն
Հիմնադրված1785
Առաջին հիշատակումXVIII դար
Կոորդինատներ: 42°13′50.566800100005″ հս․ լ. 14°23′27.646800099997″ ավ. ե. / 42.23071300002777662° հս․. լ. 14.39101300002777606° ավ. ե. / 42.23071300002777662; 14.39101300002777606
comune.lanciano.it[1]

Մադոննա դել Պոնտեի բազիլիկա (Լանչանո) (իտալ.՝ Basilica della Madonna del Ponte), հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցական համալիր իտալական Լանչանո քաղաքում, Կյետի նահանգում, Աբրուցցո շրջանում, Իտալիայում:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հիանալի տաճարի յուրահատկությունն այն է, որ այն Հին Հռոմի ժամանակներում կառուցած եռակամար կամրջի վրա է կառուցված։ Կառուցվել է կայսր Դիոկղետիանոսի հրամանով։

Եկեղեցին Աստվածամոր պատվին է անվանվել Լանչանոյի բնակիչների կողմից 1389 թվականին։ Սկզբում այն կոչվել է Կամրջի Սուրբ Կույս Մարիամի օրատորիա, իսկ այնուհետ Սանտա Մարիա դե լե Գրացիե[2]:

Բազիլիկայի անվանումը եկել է այստեղ գտնվող «Աստվածածինը նորածինը գրկին» արձանից, որը գտնվել է 1088 թվականին կամրջի կամարներից մեկի տակից, երբ կատարվում էր վերականգնում, քանի որ երկրաշարժից այն բավականին տուժել էր։ Դրանից հետո արձանը կոչվեց Կամրջի Տիրամայր կամ Մադոննա դել Պոնտե։ Արձանը VIII դարի բյուզանդական սրբապատկերներից մեկի կրկնօրինակն է։ Կարծիք կա, որ այն կամրջի տակ են պահել՝ զգուշանալով սրբապատկերների գողերից։

Եկեղեցին կառուցվել է XIV դարում: Իսկ արդեն XVII դարում Տոմազո Սոտարդոն, որը Միլանից էր, կառուցում է զանգակատունը։ 1785 թվականին սկսվեցին ներքին ճարտարապետական տարածքի հարստացման աշխատանքները։

XVIII դարում եկեղեցին ամբողջությամբ վերակառուցվել է ինժեներ-կոնստրուկտոր Էուջենիո Միկիտելիի կողմից։ Ճակատի բարեկարգման աշխատանքները, որոնք սկսվել էին 1819 թվականին մինչև վերջ ավարտին չհասան։

1942 և 1943 թվականներին բազիլիկան ենթարկվել է ռեստավրացիայի։

Ներքին տեսք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ներքին տեսքը

Բազիլիկայի ներքին տեսքը իրենից ներկայացնում է յուրօրինակ մի նավ՝ շրջանակված կորնթոսյան որմնասյուներով ու խոյակներով, որոնք պահում են կամարակապը։ Խորանը նեոկլասիցիզմի ոճով է կառուցվածև զարդարված է նկարներով։ Երեք խորշերում էլ գտնվում է Սրբություն սրբոցը։ Խորանի ներքին մասում էլ հենց գտնվում է հայտնի արձանը՝ Մադոննա դել Պոնտեն։

Ճակատն ունի ցուցադրական մի հատված, որը սյունազարդ ճեմուղի է իրենից ներկայացնում։ Պատերը երեսապատված են աղյուսներով։

Զանգակատունը եռահարկ է և գլխավոր շինությունից հեռու է գտնվում[3]:

Բազիլիկայի ներսում, աջ կողմում, գտնվում է Սանտիսիմո Սակռամենտոյի ժամատունը, որը զարդարված է նեապոլցի նկարիչ Ջաչինտո Դիանոյի վրձնին պատկանող որմնանկարներով։

1985 թվականի երկրաշարժից հետո բազիլիկայում կատարվել է նորոգում՝ եկեղեցական կանոնները հաշվի առնելով։ Նոր խորանը օծվել է 1996 թվականին։

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]