Հովհաննես Աղազարի Լազարյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Հովհաննես Աղազարի Լազարյան
Ivan Lazarev by Lampi.jpg
Ծնվել է նոյեմբերի 23, 1735({{padleft:1735|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:23|2|0}})
Ծննդավայր Նոր Ջուղա
Մահացել է հոկտեմբերի 24, 1801({{padleft:1801|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:24|2|0}}) (65 տարեկանում)
Մահվան վայր Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
Մայրենի լեզու ռուսերեն
Հովհաննես Աղազարի Լազարյանին նվիրված ՀՀ փոստային նամականիշ
1rightarrow.png  Տե՛ս նաև Լազարյան (այլ կիրառումներ) 

Հովհաննես Աղազարի Լազարյան (նոյեմբերի 23, 1735, Նոր Ջուղա - հոկտեմբերի 24, 1801, Սանկտ Պետերբուրգ), հայ ազգային ազատագրական շարժմանի գործիչ է, Ռուսաստանի իսկական պետական խորհրդական, արդյունաբերող կալվածատեր։

Գործունեությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հովհաննես Լազարյանը օգտագործել է ռուսական արքունիքի հետ ունեցած մերձավոր հարաբերությունները՝ իրագործելու Հայաստանի ազատագրումը։ Գործուն մասնակցություն է ունեցել ազատագրական ծրագրերի մշակմանը։ Կազմել և ռուսական կառավարությանն է ներկայացրել «Պրն. Իվան Լազարևի նոտան» ծրագիրը, որում դրել է Ռուսաստանի հովանու ներքո հայ պետականության վերականգնման հարցը։ Մեծ նշանակություն է տվել լուսավորությանը։ Հովհաննես Լազարյանի միջոցներով դպրոցներ են բացվել Թիֆլիսում, Նոր Նախիջևանում, Գրիգորիոպոլում, հիմնադրվել է Լազարյան ճեմարանը, ռուսական օրիորդաց դպրոց՝ Ցարսկոյե Սելոյում, կառուցվել են հայոց եկեղեցիներ Մոսկվայում ու Պետերբուրգում։ Լազարյանը կառուցել է նաև Կիզելի և Պոլազնինոյի մետալուրգիական գործարանները։ 1786 թվականին ավստրիական կայսր Իոսիֆ II-ից ստացել է բարոնի, 1788 թվականին՝ կոմսի տիտղոս։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png