Բեռնար Կազնյով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Բեռնար Կազնյով
Ministru prezidents Valdis Dombrovskis tiekas ar Francijas Eiropas lietu ministru Bernāru Kazenēvu (Bernard Cazeneuve) (7985359635) (cropped).jpg
 
Կուսակցություն՝ Սոցիալիստական կուսակցություն և Young Radicals of the Left?
Կրթություն՝ Institut d'études politiques de Bordeaux?
Մասնագիտություն՝ փաստաբան և քաղաքական գործիչ
Դավանանք ագնոստիցիզմ[1]
Ծննդյան օր հունիսի 2, 1963(1963-06-02)[2][3][4][…] (59 տարեկան)
Ծննդավայր Սանլիս
Քաղաքացիություն Flag of France (1794–1815, 1830–1974, 2020–present).svg Ֆրանսիա
 
Պարգևներ
Քաղաքացիական վաստակի համար շքանշանի Մեծ խաչ, Մեծ Խաչ աստղով և ուսի ժապավենով և Լեհաստանի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար աստղով շքանշանի կոմանդոր

Բեռնար Կազնյով (ֆր.՝ Bernard Cazeneuve, հունիսի 2, 1963(1963-06-02)[2][3][4][…], Սանլիս), Ֆրանսիայի քաղաքական և պետական գործիչ, ներքին գործերի նախարար (2014-2016), Ֆրանսիայի վարչապետ (2016-2017)։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեռնար Կազնյովը, Սոցիալիստական կուսակցության ակտիվիստ Ժերար Կազնյովի որդին է, ծնվել է 1963 թվականին Սանլիսում, որտեղ նրա ծնողները տեղափոխվել են Ալժիրից անկախության համար մղված պատերազմի հետևանքով։ 1973 թվականին հայրն առաջին անգամ Բեռնարին բերեց Կրեայում Ֆրանսուա Միտերանի հասարակական-քաղաքական ակցիայի հանրահավաքին, որտեղ ընտանիքը տեղափոխվել է 1960-ականների վերջին՝ Ժերար Կազնյովի՝ Ժան Բյոնդիի անվան տեղական դպրոցում ուսուցիչ նշանակվելու պատճառով։ Բեռնարը սովորել է նույն դպրոցում, կրթությունը շարունակել է Դեկարտի անվան դպրոցում, ապա Havez քոլեջում և Ժյուլ Ուրիի անվան վարժարանում[5]։

Ավարտել է Բորդոյի քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտը, այնուհետև աշխատել է Banque populaire-ում որպես իրավախորհրդատու[6]։

1983 թվականին լինելով ուսանող՝ գլխավորել է Ժիրոնդի դեպարտամենտում ձախ արմատականների շարժման երիտասարդական կազմակերպությունը[7]։

Քաղաքական կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1991-1993 թվականներին զբաղեցրել է տեխնիկական պաշտոններ մի քանի աշխատասենյակներում ՝ արտաքին գործերի նախարարության միջազգային մշակութային կապերի պետական քարտուղար և ծովային գործերի նախարարի պետական քարտուղար։ 1995-ից մինչև 2012 թվականները եղել է քաղաքապետ, սկզբում՝ Օկտևիլի Մանշ դեպարտամենտում, իսկ 2001 թվականի երկու համայնքների միավորումից հետո Շերբուր-Օկտևիլում։ 1997-2002 թվականներին ընտրվել է Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր Մանշ դեպարտամենտից, իսկ 2007-2012 թվականներին վերընտրվել է։ 2009 թվականի նոյեմբերից մինչև 2010 թվականի մայիսը եղել է Կարաչիում 2002 թվականի ահաբեկչության կապակցությամբ խորհրդարանական տեղեկատվական առաքելության զեկուցողը։ 2012 թվականի մայիսից մինչև 2013 թվականի մարտը եղել է արտաքին գործերի կրտսեր նախարար Ժան Մարկ Էրոյի կառավարությունում, այնուհետև մինչև 2014 թվականի ապրիլը՝ նույն կառավարության բյուջեի կրտսեր նախարար (փոխարինել է Ժերոմ Կայուզակին, որը մեղադրվում է հարկերից խուսափելու մեջ)[8]։

Ներքին գործերի նախարար[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականի ապրիլի 2-ին Կազնյովը նշանակվել է Մանուել Վալսի կառավարությա ներքին գործերի նախարար։

2014 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Ռեմի ֆրազի (Rémi Fraise) դեմ ցույցի Թեսկու գետի Սիվերի ամբարտակի մոտ մասնակիցներից մեկը զոհվել է ժանդարմների հետ բախման հետևանքով։ 2017 թվականի մայիսի 28-ին ձախ քաղաքական գործիչ Ժան Լյուկ Մելանշոնը մասնակցի մահվան մեջ մեղադրել է Կազնյովին, իսկ Կազնյովը մայիսի 30-ին  հայտարարել է դատարան հայց ներկայացնելու մտադրության մասին, ինչպես նաև նրանից հրաժարվելու պատրաստակամության մասին, եթե Մելանշոնը ներողություն խնդրի[9]։ 2017 թվականի հունիսի 23-ին Թուլուզի դատախազը դադարեցրել էր Ֆրասի մահվան հանգամանքների հետաքննությունը՝ հանցակազմի բացակայության պատճառով[10]։

2015 թվականի հունվարի 7-ին Փարիզում տեղի է ունեցել հարձակում Charlie Hebdo-ի խմբագրության վրա։

2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին Փարիզում տեղի է ունեցել մի շարք ահաբեկչություններ, որոնք հանգեցրել են 130 զոհերի։

2016 թվականի հուլիսի 14-ին Նիսում տեղի է ունեցել նոր ահաբեկչություն. բեռնատարի վարորդը նրան ուղարկել է դեպի անգլիական ափերի մոտ գտնվող բազմության, ինչի հետևանքով զոհվել է 86 մարդ։

2016 թվականի հուլիսի 26-ին ծայրահեղականները հարձակվել են Նորմանդիայի եկեղեցու վրա՝ վերցնելով մի քանի պատանդների գերի և սպանելով հոգևորական Ժակ Ամելին։

2016 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Վիրի Շատիյոնում (Էսոն դեպարտամենտում) Մոլոտովի կոկտեյլով տեղի է ունեցել հարձակում ոստիկանների վրա։ Հոկտեմբերի 10-ին Կազնևը վարչապետ Վալսի հետ շրջել է շրջակա ոստիկանական բաժանմունքներով։ Նույն օրը RTL-ին տված հարցազրույցում Կազնյովը հայտարարել է, որ ոստիկանները բախվել են «վայրենիների ավազակախմբին», որոնք ձերբակալվելու են[11]։

2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ոստիկանությունը Կալեում քանդել է  միգրանտների բնակավայրը, որը ճանաչում է ստացել որպես «Կալեի ջունգլի», որտեղ, Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարարության տվյալներով, այդ պահին բնակվում էր 6486 մարդ (այդ թվականից 5596 մարդ տեղափոխվել է ուրիշ ապաստան)[12]։

Ֆրանսիայի վարչապետ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդը Բեռնար Կազնյովին վարչապետ նշանակեց այն բանից հետո, երբ այդ պաշտոնը զբաղեցրած Մանուել Վալսը, որոշեց իր թեկնածությունն առաջադրել Սոցիալիստական կուսակցությունից Ֆրանսիայի նախագահի ընտրություններում և պաշտոնաթող եղավ[13]։

2017 թվականի փետրվարի 6-ին Կազնյովը հայտարարել էր, որ մտադիր չէ առաջադրվել հունիսին կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններում[14]։

2017 թվականի մարտի 27-ին Գվիանայում տեղի ունեցած բողոքի ակցիաների կապակցությամբ Կազնյովը հայտարարել էր, որ միջգերատեսչական հանձնաժողովը անդրծովյան դեպարտամենտի կուտակված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների լուծման համար այնտեղ կուղարկվի միայն հասարակական հանդարտության վերականգնման պայմանով[15]։

Ապրիլի 5-ին կառավարությունը հավանություն է տվել անդրծովյան դեպարտամենտի ենթակառուցվածքներում 1,86 մլրդ եվրո ծավալով ներդրումների արտակարգ ծրագրին (այդ թվում՝ իրավապահ և քրեակատարողական համակարգում), իսկ ապրիլի 21-ին իշխանությունների համաձայնությունը ձեռք է բերվել բողոքի ակցիաների առաջնորդների հետ ևս 2,1 մլրդ եվրո հատկացնելու վերաբերյալ[16]։

2017 թվականի ապրիլին, երբ սոցիալիստ Բենուա Ամոնի պարտությունը գալիք նախագահական ընտրություններում արդեն կասկած չէր հարուցում, Սոցիալիստական կուսակցության առաջին քարտուղար Ժան-Քրիստոֆ Կամբադելիսի հանձնարարությամվ Կազնյովին հանձնարարվել է կուսակցությանը նախապատրաստել 2017 թվականի հունիսին կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններին՝ նոր քաղաքական աղետից խուսափելու խնդրով[17]։

2017 թվականի մայիսի 10-ի երեկոյան, երբ Ֆրանսիայի Սահմանադրական խորհուրդը Էմանուել Մակրոնին պաշտոնապես հայտարարեց նախագահական ընտրությունների հաղթող, Կազնյովը հայտնեց իր կառավարության հրաժարականի մասին։ Նախագահ Օլանդը խնդրել է նրան շարունակել իր պարտականությունների կատարումը մինչև նոր կաբինետի նշանակումը[18]։

2017 թվականի մայիսի 5-ին նախագահ Մակրոնը Ֆրանսիայի նոր վարչապետ է նշանակել Էդուարդ Ֆիլիպին։

2017 թվականի մայիսի 17-ին ձևավորվեց նոր կառավարություն, որին անցան Կազնյովի կաբինետի լիազորությունները[19]։

Քաղաքականությունից հեռանալուց հետո[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017 թվականի օգոստոսին «Le Figaro» թերթը հայտնել էր, որ քաղաքականությունից հեռանալուց հետո Կազնյովը բացել է մասնավոր փաստաբանական գրասենյակ և նախատեսում է գիրք գրել[20]։

2017 թվականի հոկտեմբերին Կազնյովը մեկնել է Ֆրանսիայի պրոմոտուր՝ գովազդելով իր Chaque jour compte («Ամեն օր հաշվի վրա») գիրքը։ Le Figaro-ի կարծիքով՝ Ֆրանսուա Օլանդի կողմնակիցները պատրաստ էին պաշտպանել Կազնյովի թեկնածությունը սոցհարցման նոր առաջնորդի ընտրություններում[21]։

2019 թվականի հոկտեմբերին լույս տեսավ Կազնյովի նոր գիրքը ՝ «À l' épreuve de la violence. Beauvau Avril 2014-Décembre 2015» (Բռնության փորձաշրջան. Բովո[22] 2014 թվականի ապրիլ- 2015 թվականի դեկտեմբեր), նվիրված ներքին գործերի նախարարի պաշտոնում իր գործունեության առաջին ժամանակաշրջանի հիշողություններին[23]։

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեռնար Կազնյովի կինը Վերոնիկան է, նրանք ունեն երկու երեխա։ Ամուսինները որոշ ժամանակ գտնվել են ամուսնալուծության մեջ, սակայն 2015 թվականի օգոստոսի 12-ին Էգինում (Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ տարածաշրջան) կայացած գաղտնի արարողության ժամանակ կրկին ամուսնացել են[24]։

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Մեծ խաչ շքանշան «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» (2016)[25]։
  • Պատվո լեգեոնի շքանշանի հրամանատար (12 հուլիսի 2017)[26]։

Աշխատանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Առաջին ալիքը․ քաղաքական և գրական խրոնիկա (Première manche : Chronique politique et littéraire. Isoète, Cherbourg, 1993. ISBN 978-2905385499
  • Վերադարձ քաղաքականություն (La Politique retrouvée. Isoète, Cherbourg, 1994. ISBN 978-2905385574
  • Ֆրանսիայում և Եվրոպայում արտադրանքի որակի պատասխանատվությունը (La Responsabilité du fait des produits en France et en Europe. Dunod, Paris, 2004. ISBN 978-2100483549
  • Կարաչի. հետաքննությունն անհնար է (Karachi : L’enquête impossible. Calmann-Lévy, Paris, 2011. ISBN 978-2702142196
  • Ամեն օր հաշվի վրա․ 150 լարված օր Մատինյոնի պալատում (Chaque jour compte, 150 jours sous tension à Matignon, Stock, octobre 2017. ISBN 978-2234084445
  • Բռնության փորձություն. Բովո, ապրիլ 2014-դեկտեմբեր 2015 (À l'épreuve de la violence. Beauvau Avril 2014 — Décembre 2015), Stock, octobre 2019[27]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://www.la-croix.com/France/Bernard-Cazeneuve-Dans-Republique-notion-cardinale-respect-2016-01-19-1200732386
  2. 2,0 2,1 Sycomore (ֆր.) / Assemblée nationale
  3. 3,0 3,1 Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  4. 4,0 4,1 Roglo — 1997. — ed. size: 8549233
  5. Edith Lasry-Segura et Simon Gourru (2016-12-06)։ «Bernard Cazeneuve, un enfant de l’Oise nommé Premier ministre» (ֆրանսերեն)։ Le Parisien։ Վերցված է 2016-12-07 
  6. «Bernard Cazeneuve» (ֆրանսերեն)։ Le Point։ Վերցված է 2016-12-06 
  7. «Quand Cazeneuve s'appelait Bertrand et militait aux Radicaux de gauche» (ֆրանսերեն)։ La Manche Libre։ 2016-01-20։ Վերցված է 2016-12-07 
  8. «Les grandes dates de Bernard Cazeneuve» (ֆրանսերեն)։ Le Parisien։ 2016-12-06։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-12-07-ին։ Վերցված է 2016-12-06 
  9. Marc de Boni (2017-05-30)։ «Cazeneuve prêt à retirer sa plainte si Mélenchon s'excuse» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ Վերցված է 2017-06-24 
  10. «Mort de Rémi Fraisse : le parquet requiert un non-lieu» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ 2017-06-23։ Վերցված է 2017-06-24 
  11. Elise Vincent (2016-10-10)։ «Attaque de Viry-Châtillon contre des policiers : « Il n’y a pas de zone de non-droit », dit Valls» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ Վերցված է 2017-05-13 
  12. «Calais : le démantèlement de la « jungle » touche à sa fin» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ 2016-10-27։ Վերցված է 2017-03-09 
  13. Kim Willsher (2016-12-06)։ «Bernard Cazeneuve named French PM as Manuel Valls resigns» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2016-12-06 
  14. «Bernard Cazeneuve renonce aux législatives : "Les mandats doivent tourner, la démocratie doit respirer"» (ֆրանսերեն)։ Le Lab - Europe1։ 2017-02-06։ Արխիվացված է օրիգինալից 2017-06-21-ին։ Վերցված է 2017-07-05 
  15. «Guyane : le gouvernement tergiverse» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ 2017-03-28։ Վերցված է 2017-03-28 
  16. Laurent Marot (2017-04-22)։ «En Guyane, un accord à 3 milliards d’euros met fin à un mouvement inédit» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ Վերցված է 2017-05-15 
  17. Bastien Bonnefous (2017-04-12)։ «PS : Bernard Cazeneuve en chef de bataille pour les législatives» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ Վերցված է 2017-05-05 
  18. Claire Tervé (2017-05-10)։ «Le gouvernement de Bernard Cazeneuve annonce officiellement sa démission» (ֆրանսերեն)։ Huffington Post։ Վերցված է 2017-05-12 
  19. «Gouvernement Édouard Philippe : qui sont les ministres de Macron» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ 2017-05-17։ Վերցված է 2017-05-17 
  20. Mathilde Siraud (2017-08-06)։ «Bernard Cazeneuve enfile à nouveau la robe d'avocat» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ Վերցված է 2017-08-07 
  21. Tristan Quinault-Maupoil (2017-10-23)։ «Les hollandais rêvent de parachuter Cazeneuve à la tête du PS» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ Վերցված է 2017-10-24 
  22. На парижской площади Бово в особняке Бово[fr] находится штаб-квартира Министерства внутренних дел
  23. «Bernard Cazeneuve, dans son livre publié mercredi, revient sur ses années en tant que "premier flic de France"» (ֆրանսերեն)։ Europe 1։ 2019-10-06։ Վերցված է 2019-10-26 
  24. «Bernard Cazeneuve remarié avec la mère de ses enfants, dans le plus grand secret» (ֆրանսերեն)։ PurePeople։ 2015-09-16։ Վերցված է 2016-12-06 
  25. «Вручение Казнёву Большого креста Ордена за заслуги перед ФРГ» (ֆրանսերեն)։ МВД Франции։ 2016-01-27։ Վերցված է 2016-12-07 
  26. «Décret du 12 juillet 2017 portant nomination» (ֆրանսերեն)։ legifrance.gouv.fr։ 2017-07-12։ Վերցված է 2019-09-06 
  27. «À l'épreuve de la violence. Beauvau 2014-2015» (ֆրանսերեն)։ Stock։ 2019-10-09։ Վերցված է 2019-10-26 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]