Անատոլի Լիսենկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անատոլի Լիսենկո
Anatoly Lysenko 3.jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of Russia.svg Ռուսաստան և Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Կուսակցություն՝ ԽՄԿԿ
Կրթություն՝ Երկաթգծային հաղորդակցության Մոսկվայի պետական համալսարան
Մասնագիտություն՝ լրագրող, ռեժիսոր, հեռուստատեսային պրոդյուսեր և խմբագիր
Ծննդյան օր ապրիլի 14, 1937(1937-04-14) (82 տարեկան)
Ծննդավայր Վիննիցա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
 
Պարգևներ

ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ, Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 3-րդ աստիճանի շքանշան, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան, Բարեկամության շքանշան, «Մոսկվայի 850-ամյակի հիշատակի» մեդալ և Պատվո շքանշան

Անատոլի Գրիգորևիչ Լիսենկո (ռուս.՝ Анатолий Григорьевич Лысенко, ապրիլի 14, 1937(1937-04-14), Վիննիցա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսական հեռուստատեսային գործիչ, լրագրող, ռեժիսոր, պրոդյուսեր: Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ, ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր: 2012 թվականի հուլիսի 18-ին նշանակվել է Ռուսաստանի Հանրային հեռուստատեսության գլխավոր տնօրեն:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անատոլի Լիսենկոն ծնվել է 1937 թվականի ապրիլի 14-ին Վիննիցայում:

Կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է Մոսկվայի երկաթուղային տրանսպորտի ինժեներների ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետը և Երկաթուղային տրանսպորտի ինժեներների հակամիութենական հեռակա ասպիրանտուրան[1]:

Խորհրդային ժամանակաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1959 թվականից սկսել է աշխատել որպես երիտասարդական ծրագրերի արտահաստիքային հեղինակ ու վարող։

1968 թվականից աշխատում է Կենտրոնական հեռուստատեսության երիտասարդների համար նախատեսված ծրագրերի գլխավոր խմբագրությունում[1]: Եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ[2]:

1986-1990 թվականներին եղել է Գլխավոր խմբագրության երիտասարդական ծրագրերի գլխավոր խմբագրի տեղակալ:

1987 թվականից ղեկավարել է «Վզգլյադ» ծրագիրը, որը մեծապես փոխել է ինչպես խորհրդային հեռուստատեսությունը, այնպես էլ՝ երկրի մթնոլորտը։

Անատոլի Լիսենկոն մեծ հեղինակություն էր վայելում կոլեկտիվում, այնպես, որ «Վերակառուցման բիթլներ» գրքում նշվում է, որ Վլադիսլավ Լիստևը Լիսենկոյին անվանում էր «Հայր»[3]։

Հետխորհրդային ժամանակաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1990-1996 թվականներին եղել է Համառուսական պետական հեռուստատեսային և հեռարձակման ընկերության գլխավոր տնօրեն[1]։

1993 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ՌԴ նախագահ Բորիս Ելցինի կողմից, Ժողովրդական պատգամավորների և Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն խորհուրդը լուծարելու մասին թիվ 1400 որոշումից հետո, ՎԳՏՌԿ Կառավարման մարմինը՝ Լիսենկոյի նախաձեռնությամբ ընդունել է Ելցինի գործողություններին անվերապահ աջակցության մասին հայտարարությունը[4]:

1996-2000 թվականներին աշխատել է որպես Մոսկվայի Կառավարության Հեռահաղորդակցության և լրատվամիջոցների կոմիտեի նախագահ: Այս կարգավիճակով նա մասնակցել է «ТВ Центр» հեռուստաընկերության ստեղծմանը, 1997-2000 թվականներին եղել է «ТВ Центр» ԲԲԸ տնօրենների խորհրդի անդամ[5]:

2000-2001 թվականներին՝ «Ռոսկնիգա» դաշնային պետական միասնական ձեռնարկության ղեկավար։

2002 թվականի հոկտեմբերի 18-ից՝ հեռուստատեսության ու ռադիոյի միջազգային ակադեմիայի նախագահ[6][1][7]։

2003 թվականի հոկտեմբերի 18-ից մինչև 2004 թվականի օգոստոսի 7-ը ղեկավարել է «Առաջին ալիքի» «Երեկվա հաղորդումների ծրագիրը», որի արտադրությամբ զբաղվում էր «АТВ» ընկերությունը:

2005-2012 թվականներին եղել է «Սոբեսեդնիկ» թերթի սյունակագիր, հեռուստատեսային քննադատ[8][9]։

I կարգի, պաշտոնաթող, պետական խորհրդական[10]։

2011 թվականին հրատարակել է «TV. Ապրում ենք և ձայնագրության մեջ» հուշագրությունների գիրքը[11]։

Եղել է Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի մեդիահաղորդակցության ֆակուլտետի պրոֆեսոր: 2013 թվականից հանդիսանում է լրատվամիջոցների ոլորտում Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության մրցանակների շնորհման խորհրդի անդամ[12]։

Ռուսաստանի հանրային հեռուստաընկերություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2012 թվականի հուլիսի 18-ին ՌԴ Նախագահի հրամանագրով նա նշանակվել է «Ռուսաստանի Հանրային հեռուստատեսություն» շահույթ չհետապնդող ոչ առևտրային կազմակերպության գլխավոր տնօրեն [13], որն իր աշխատանքը սկսել է 2013 թվականի մայիսի 19-ից[14][15]։

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կինը՝ Վալենտինա Լիսենկո Եֆիմովնան (ծնվել է 1943 թվականին) ինժեներ է։ Աղջիկը՝ Մարիանա Լիսենկո Անատոլևնան (ծնվել է 1970 թվականին) բժիշկ է։

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» III աստիճանի շքանշան (2011 թվականի նոյեմբերի 16)[16]
  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի շքանշան (2006 թվականի նոյեմբերի 27)[17]
  • Պատվո շքանշան (2016 թվականի մայիսի 12)[18]
  • Բարեկամության շքանշան (1996 թվականի մայիսի 8)[19]
  • Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ (1999 թվականի մայիսի 7)[20]
  • ԽՍՀՄ Պետական մրցանակ (1978 թվական)՝ «Մեր կենսագրությունը» (1977) հեռուստատեսային վավերագրական ֆիլմի սցենարի համար
  • Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության մրցանակ, 2014 թվականին զանգվածային լրատվական միջոցների ոլորտում ԶԼՄ-ների զարգացման անձնական ներդրման համար [21]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Атлас медиаменеджеров Лысенко Анатолий Григорьевич
  2. Как Листьев бросил пить и почему Ханга стала чукчей // Комсомольская правда : газета. — 2011. — № 172-д (25789).
  3. «TVlution // Первый канал»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2014-12-24-ին։ Վերցված է 2012-06-16 
  4. Доклад Комиссии Государственной Думы Федерального Собрания Российской Федерации по дополнительному изучению и анализу событий, происходивших в Москве 21 сентября — 5 октября 1993 года
  5. «Анатолий Лысенко, член совета директоров "ТВ Центра": лицензирование на коммерческой основе идеологически опасно»։ Коммерсантъ։ 1998-06-04։ Վերցված է 2017-08-05 
  6. «В Москве создаётся Международная академия телевидения и радио»։ Сайт «ТВ Дайджест»։ 2002-11-24։ Վերցված է 2017-03-15 
  7. Академики в теле «Российская газета» № 4814 от 17 декабря 2008 г.
  8. «Газета "Собеседник" начинает сотрудничество с известным тележурналистом Анатолием Лысенко»։ MediaGuide։ 2006-01-23 
  9. «Анатолий Лысенко: Света из Иваново - символ телевидения будущего»։ Собеседник։ 2012-07-24 
  10. Анатолий Лысенко на прощании с А. Н. Шиловой
  11. книга мемуаров «ТВ живьем и в записи»
  12. «Распоряжение Правительства Российской Федерации от 26 августа 2013 года № 1504-р» (PDF)։ Официальный сайт Правительства Российской Федерации։ 2013-08-28։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-09-15-ին։ Վերցված է 2013-08-28 
  13. Указ Президента Российской Федерации от 18 июля 2012 года № 1020 «О генеральном директоре автономной некоммерческой организации „Общественное телевидение России“»
  14. «Первый эфир Общественного телевидения запланирован на 19 мая 2013 года — Новости — Татьянин День»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-02-12-ին։ Վերցված է 2013-02-09 
  15. «Общественное телевидение России начнет вещание в мае 2013 года // Российская газета — Общественное телевидение России начнет вещание в мае 2013 года»։ Վերցված է 2013-02-09 
  16. Указ Президента Российской Федерации от 16 ноября 2011 года № 1493
  17. Указ Президента Российской Федерации от 27 ноября 2006 года № 1315
  18. Указ Президента Российской Федерации от 12 мая 2016 года № 219 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  19. Указ Президента Российской Федерации от 8 мая 1996 года № 683
  20. Указ Президента Российской Федерации от 7 мая 1999 года № 560
  21. «Поздравляем коллег с присуждением премий Правительства Российской Федерации 2014 года в области массовой информации»։ Союз журналистов России։ 2014-12-22։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2014-12-25-ին։ Վերցված է 2014-12-25 

Լրացուցիչ գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Додолев, Евгений Юрьевич|Додолев Е. «Взгляд» — битлы перестройки. — М.: Зебра Е, 2011. — ISBN 978-5-470001-72-6
  • Додолев Е. The Взгляд. — М.: Алгоритм, 2013. — 240 с. — ISBN 978-5-4438-0344-9
  • Додолев Е. Лиsтьев. Поле чудес в стране дураков. — М.: Рипол-классик, 2014. — 450 с. — ISBN 978-5-4438-0260-2

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]