Անատոլի Լիսենկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անատոլի Լիսենկո
Anatoly Lysenko 3.jpg
 
Կուսակցություն՝ ԽՄԿԿ
Կրթություն՝ Երկաթգծային հաղորդակցության Մոսկվայի պետական համալսարան
Մասնագիտություն՝ լրագրող, ռեժիսոր, հեռուստատեսային պրոդյուսեր, խմբագիր, հեռուստահաղորդավար և կինոռեժիսոր
Ծննդյան օր ապրիլի 14, 1937(1937-04-14) (82 տարեկան)
Ծննդավայր Վիննիցա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն Flag of Russia.svg Ռուսաստան և Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
 
Պարգևներ

ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ, Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 3-րդ աստիճանի շքանշան, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան, Բարեկամության շքանշան, «Մոսկվայի 850-ամյակի հիշատակի» մեդալ և Պատվո շքանշան

Անատոլի Գրիգորևիչ Լիսենկո (ռուս.՝ Анатолий Григорьевич Лысенко, ապրիլի 14, 1937(1937-04-14), Վիննիցա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսական հեռուստատեսային գործիչ, լրագրող, ռեժիսոր, պրոդյուսեր: Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ, ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր: 2012 թվականի հուլիսի 18-ին նշանակվել է Ռուսաստանի Հանրային հեռուստատեսության գլխավոր տնօրեն:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անատոլի Լիսենկոն ծնվել է 1937 թվականի ապրիլի 14-ին Վիննիցայում:

Կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է Մոսկվայի երկաթուղային տրանսպորտի ինժեներների ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետը և Երկաթուղային տրանսպորտի ինժեներների հակամիութենական հեռակա ասպիրանտուրան[1]:

Խորհրդային ժամանակաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1959 թվականից սկսել է աշխատել որպես երիտասարդական ծրագրերի արտահաստիքային հեղինակ ու վարող։

1968 թվականից աշխատում է Կենտրոնական հեռուստատեսության երիտասարդների համար նախատեսված ծրագրերի գլխավոր խմբագրությունում[1]: Եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ[2]:

1986-1990 թվականներին եղել է Գլխավոր խմբագրության երիտասարդական ծրագրերի գլխավոր խմբագրի տեղակալ:

1987 թվականից ղեկավարել է «Վզգլյադ» ծրագիրը, որը մեծապես փոխել է ինչպես խորհրդային հեռուստատեսությունը, այնպես էլ՝ երկրի մթնոլորտը։

Անատոլի Լիսենկոն մեծ հեղինակություն էր վայելում կոլեկտիվում, այնպես, որ «Վերակառուցման բիթլներ» գրքում նշվում է, որ Վլադիսլավ Լիստևը Լիսենկոյին անվանում էր «Հայր»[3]։

Հետխորհրդային ժամանակաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1990-1996 թվականներին եղել է Համառուսական պետական հեռուստատեսային և հեռարձակման ընկերության գլխավոր տնօրեն[1]։

1993 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ՌԴ նախագահ Բորիս Ելցինի կողմից, Ժողովրդական պատգամավորների և Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն խորհուրդը լուծարելու մասին թիվ 1400 որոշումից հետո, ՎԳՏՌԿ Կառավարման մարմինը՝ Լիսենկոյի նախաձեռնությամբ ընդունել է Ելցինի գործողություններին անվերապահ աջակցության մասին հայտարարությունը[4]:

1996-2000 թվականներին աշխատել է որպես Մոսկվայի Կառավարության Հեռահաղորդակցության և լրատվամիջոցների կոմիտեի նախագահ: Այս կարգավիճակով նա մասնակցել է «ТВ Центр» հեռուստաընկերության ստեղծմանը, 1997-2000 թվականներին եղել է «ТВ Центр» ԲԲԸ տնօրենների խորհրդի անդամ[5]:

2000-2001 թվականներին՝ «Ռոսկնիգա» դաշնային պետական միասնական ձեռնարկության ղեկավար։

2002 թվականի հոկտեմբերի 18-ից՝ հեռուստատեսության ու ռադիոյի միջազգային ակադեմիայի նախագահ[6][1][7]։

2003 թվականի հոկտեմբերի 18-ից մինչև 2004 թվականի օգոստոսի 7-ը ղեկավարել է «Առաջին ալիքի» «Երեկվա հաղորդումների ծրագիրը», որի արտադրությամբ զբաղվում էր «АТВ» ընկերությունը:

2005-2012 թվականներին եղել է «Սոբեսեդնիկ» թերթի սյունակագիր, հեռուստատեսային քննադատ[8][9]։

I կարգի, պաշտոնաթող, պետական խորհրդական[10]։

2011 թվականին հրատարակել է «TV. Ապրում ենք և ձայնագրության մեջ» հուշագրությունների գիրքը[11]։

Եղել է Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի մեդիահաղորդակցության ֆակուլտետի պրոֆեսոր: 2013 թվականից հանդիսանում է լրատվամիջոցների ոլորտում Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության մրցանակների շնորհման խորհրդի անդամ[12]։

Ռուսաստանի հանրային հեռուստաընկերություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2012 թվականի հուլիսի 18-ին ՌԴ Նախագահի հրամանագրով նա նշանակվել է «Ռուսաստանի Հանրային հեռուստատեսություն» շահույթ չհետապնդող ոչ առևտրային կազմակերպության գլխավոր տնօրեն [13], որն իր աշխատանքը սկսել է 2013 թվականի մայիսի 19-ից[14][15]։

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կինը՝ Վալենտինա Լիսենկո Եֆիմովնան (ծնվել է 1943 թվականին) ինժեներ է։ Աղջիկը՝ Մարիանա Լիսենկո Անատոլևնան (ծնվել է 1970 թվականին) բժիշկ է։

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» III աստիճանի շքանշան (2011 թվականի նոյեմբերի 16)[16]
  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի շքանշան (2006 թվականի նոյեմբերի 27)[17]
  • Պատվո շքանշան (2016 թվականի մայիսի 12)[18]
  • Բարեկամության շքանշան (1996 թվականի մայիսի 8)[19]
  • Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ (1999 թվականի մայիսի 7)[20]
  • ԽՍՀՄ Պետական մրցանակ (1978 թվական)՝ «Մեր կենսագրությունը» (1977) հեռուստատեսային վավերագրական ֆիլմի սցենարի համար
  • Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության մրցանակ, 2014 թվականին զանգվածային լրատվական միջոցների ոլորտում ԶԼՄ-ների զարգացման անձնական ներդրման համար [21]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Атлас медиаменеджеров Лысенко Анатолий Григорьевич
  2. Как Листьев бросил пить и почему Ханга стала чукчей // Комсомольская правда : газета. — 2011. — № 172-д (25789).
  3. «TVlution // Первый канал»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2014-12-24-ին։ Վերցված է 2012-06-16 
  4. Доклад Комиссии Государственной Думы Федерального Собрания Российской Федерации по дополнительному изучению и анализу событий, происходивших в Москве 21 сентября — 5 октября 1993 года
  5. «Анатолий Лысенко, член совета директоров "ТВ Центра": лицензирование на коммерческой основе идеологически опасно»։ Коммерсантъ։ 1998-06-04։ Վերցված է 2017-08-05 
  6. «В Москве создаётся Международная академия телевидения и радио»։ Сайт «ТВ Дайджест»։ 2002-11-24։ Վերցված է 2017-03-15 
  7. Академики в теле «Российская газета» № 4814 от 17 декабря 2008 г.
  8. «Газета "Собеседник" начинает сотрудничество с известным тележурналистом Анатолием Лысенко»։ MediaGuide։ 2006-01-23 
  9. «Анатолий Лысенко: Света из Иваново - символ телевидения будущего»։ Собеседник։ 2012-07-24 
  10. Анатолий Лысенко на прощании с А. Н. Шиловой
  11. книга мемуаров «ТВ живьем и в записи»
  12. «Распоряжение Правительства Российской Федерации от 26 августа 2013 года № 1504-р» (PDF)։ Официальный сайт Правительства Российской Федерации։ 2013-08-28։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-09-15-ին։ Վերցված է 2013-08-28 
  13. Указ Президента Российской Федерации от 18 июля 2012 года № 1020 «О генеральном директоре автономной некоммерческой организации „Общественное телевидение России“»
  14. «Первый эфир Общественного телевидения запланирован на 19 мая 2013 года — Новости — Татьянин День»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-02-12-ին։ Վերցված է 2013-02-09 
  15. «Общественное телевидение России начнет вещание в мае 2013 года // Российская газета — Общественное телевидение России начнет вещание в мае 2013 года»։ Վերցված է 2013-02-09 
  16. Указ Президента Российской Федерации от 16 ноября 2011 года № 1493
  17. Указ Президента Российской Федерации от 27 ноября 2006 года № 1315
  18. Указ Президента Российской Федерации от 12 мая 2016 года № 219 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  19. Указ Президента Российской Федерации от 8 мая 1996 года № 683
  20. Указ Президента Российской Федерации от 7 мая 1999 года № 560
  21. «Поздравляем коллег с присуждением премий Правительства Российской Федерации 2014 года в области массовой информации»։ Союз журналистов России։ 2014-12-22։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2014-12-25-ին։ Վերցված է 2014-12-25 

Լրացուցիչ գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Додолев, Евгений Юрьевич|Додолев Е. «Взгляд» — битлы перестройки. — М.: Зебра Е, 2011. — ISBN 978-5-470001-72-6
  • Додолев Е. The Взгляд. — М.: Алгоритм, 2013. — 240 с. — ISBN 978-5-4438-0344-9
  • Додолев Е. Лиsтьев. Поле чудес в стране дураков. — М.: Рипол-классик, 2014. — 450 с. — ISBN 978-5-4438-0260-2

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]