Սևիլյան սափրիչ (օպերա)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox music.png
Սևիլյան սափրիչ
Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione
Figaro.jpg
«Սևիլյան սափրիչ» օպերայի ներկայացման համար Ֆիգարոյի թատերական հագուստի էսքիզ
Կոմպոզիտոր Ջոակինո Ռոսսինի
Լիբրետտոյի
հեղինակ(ներ)
Չեզարե Ստերբինի
Լիբրետտոյի
լեզու
իտալերեն
Սյուժեի աղբյուր Բոմարշե. «Սևիլյան սափրիչը» կատակերգություն
Ժանր կատակերգական օպերա
Գործողությունների թիվ 2
Ստեղծման թիվ 1816 թ.
Առաջնախաղ 1816 թ. փետրվարի 20
Առաջնախաղի վայր Հռոմ

Սևիլյան սափրիչ (Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione), իտալացի երգահան Ջոակինո Ռոսսինիի կատակերգական օպերա (opera buffa) երկու գործողությամբ։ Իտալերեն լիբրետտոն Չեզարե Ստերբինիի ըստ ֆրանսիացի դրամատուրգ Բոմարշեի «Սևիլյան սափրիչը» կատակերգության։ Առաջնախաղը («Ալմավիվա կամ Անօգուտ նախազգուշություն» անվան տակ) կայացել է 1816 թ. փետրվարի 20-ին Հռոմի Teatro Argentina թատրոնում։ Օպերան համարվում է իտալական կատակերգական օպերային ժանրի գլուխգործոցներից մեկը և ընդգրկված է ժամանակակից խոշորագույն օպերային թատրոնների խաղացանկներում։ Բեմադրվել է նաև Հայաստանում՝ Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի կողմից 1943 թ. /դիրիժոր – Ռ.Ստեփանյան, բեմ.- Գ.Տիգրանյան/ [1], 1952 թ. /դիրիժոր – Ս.Չարեկյան, բեմադր.- Գ.Մելքումյան/ [2] և 1974 թ. /դիրիժոր – Յու.Դավթյան, բեմ. – Տ.Լևոնյան/ [3]։

«Սևիլյան սափրիչը» Ռոսսինիի հումորի դրսևորման ամենավառ արտահայտությունն է, լիբրետոն Ստերբենինն է՝ գրված Բոմարշեի հայտինի պիեսի հիման վրա։ Ռոսսինիի ստեղծագործությունը մի կողմ մղեց Պաիզիելոյի՝ մինչ այդ հայտնի, միևնույն սյուժեով գրված օպերան և վերցրեց վերջինիս անունը (Ռոսսինիի ստեղծ. նախկին վերնագիրն էր «Ալմավիվան կամ զուր նախազգուշացում»)։ Ռոսսինիի կոմիկանան օպերաներից իրենց հաջողածության տեսանկյունից «Սևիլյան սափրիչին» մոտենում են միայն «Իտալուհին Ալժիրում» և «Մոխրոտիկը» օպերաները, թեև նրանք չունեն առաջինին հատուկ բացառիկ ոճը և ձևերի կատարելությունը։ «Սևիլյան սափրիչը» գրվել է անհավատալի կարճ ժամանակում՝ մոտավորապես 20 օրում։ Դա պետք չէ միայն բացատրել Ռոսսինիի ստեղծագործելու ապշեցուցիչ թեթևությամբ ու արագությամբ։ Ինչպես ենթադրում էր Վերդին, չի բացառվում, որ ստեղծագործության մեծ մասն արդեն հորինված, գրված էր եղել հեղինակի մտքում մինչ այն թղթին հանձնելը։ Այնուամենայնիվ, պետք է հաշվի առնել նաև այն հանգամանքը, որ Ռոսսինին շատ լավ ծանոթ էր իտալական օպերայի գեղարվեստական ձևերին (մաներաներին) և իրականում «Սևիլյան սափրիչը» հին, ժառանգված ավանդույթի ու նոր ամբողջացման հիանալի օրինակ է։ Բոմարշեի կոմեդիան մերժվել էր նախահեղափոխական Ֆրանսիայի կողմից։ Ռոսսինիի օպերայի լիբրետոյում չկա ո՛չ փիլիսոփայական հռետորականություն, ո՛չ սոցիալական սատիրա, որոնք հեղինակի պիեսը իր ժամանակի համար կդարձեին սուր ու ակտուալ։ Այդ ամենով հանդերձ՝ ի տարբերություն Մոցարտի «Ֆիգարոյի հարսանիքի», որտեղ 18-րդ դարի ողջ տրագիկ պատկերը զարմանալի կերպով արտացոլվել ու մարմնավորվել էր երաժշտական կերպարներում, իսկ կոմիկական ինտրիգը ներկայացվել էր խորը ու մեծ սիրո հետ միասին, Ռոսսինին մեծ մասամբ նախապատվությունը տալիս է ուրախությանը, կոմիզմին, միամիտ, պարզ հումորին, որը հատուկ է ազգային ժողովրդական թատրոնին։

«Սևիլյան սափրիչի» առանձնահատկությունները[խմբագրել]

«Սևիլյան սափրիչի» երաժշտության մեջ քիչ են խորը հոգեկան հույզերը, անհանգստությունները, որոնք առկա էին Ռոսսինիի ժամանակակից ռոմանտիկների ստեղծագործություններում։ Իտալական կոմիկական օպերայի ավանդույթների համաձայն՝ լիբրետոյի և ստեղծագործության հեղինակը հնարավորինս ժողովրդականացնում, պարզեցնում էին սյուժեն և զարգացնում ու ընդգծում էին նրա կոմկիկական բոլոր հատվածները։ Այն մաքուր իտալական կոմեդիա էր, բոլոր նրանցից մեկը, որոնց մասին Ստենդալն ասում էր, որ պետք է աչք փակել բոլոր անհեթեթությունների դեմ և մեռնել ծիծաղից ու հաճույքից։ Ֆրանսիական կոմեդիայի կերպարները մոտեցված են իտալական գործող ժողովրդական թատրոնի կերպարներին։ Այդ տեսակների, այսպես ասած, շարքը հիշեցնում է «դիմակների կեմեդիան» («Commedia dell'arte») (կեղծ բարեպաշտ, քահանա, գիտնական, ծառա, թեթևամիտ աղջիկ, հիմարացված ծերուկ...)։

Արիստոկրատ Ալմավիվան փոխակերպված է սովորական, անկեղծ պատանու, որն իր հանդեպ առաջացնում է ունկնդրի սերն ու համակրանքը։ Օպերայում պարզ նկատելի է նմանությունը իտալական երաժտական թատրոնի ավանդական կերպարների հետ։ Այսպես, Բարտոլոն՝բուֆֆայի բասը, Ումբերտոյի՝ առաջին բուֆայի («Աղախինը տիրուհի») ծերուկի, այսպես ասած, ժառանգորդն է, ուրախ Ռոզինան հիշեցնում է Սերպինային, իսկ Բերտայի կերպարը (տնային տնտեսուհու) տարածված էր 17-րդ դ.-ի իտալական օպերայում։ Բայց և այնպես, անցյալի հետ իր ունեցած ողջ կապով հանդերձ՝ «Սևիլյան սափրիչը» նոր դարաշրջանին է պատկանում։ Ռոսսինին չի կրկնել, այլ նորացրել, թարմացրել է հին բուֆֆա օպերայի երաժշտական-դրամատիկ բոլոր ձևերը։ Սրամտությունը, պայծառությունը, փայլը անծանոթ էին Ռոսսինիի նախորդներին։ Հենց այս էմոցիոնալ, զգացմունքային նոր հատկությունն է նրան տալիս ժամանակակից հնչողություն։

Իտալական ավանդական օպերային արվեստի համաձայն՝ «Սևիլյան սափրիչում» գերիշխում է սոլո երգեցողությունը։ Ավելին՝վոկալ հատվածների սկիզբն այստեղ անվիճելիորեն ենթարկվում է գեղեցիկի այն ընկալումներին, որոնք առկա էին 17-րդ դարում և 18-րդ դ-ի սկսզբների օպերային ոճում։ Պատահական չէ, որ կյանքի վերջում Ռոսինին ցավով է խոսել կաստրատների վիրտուոզ երգեցողության կորստի մասին և նույնիսկ դրանով էլ պատճառաբանել է 19-րդ դարում վոկալ տեխնիկայի ցածրորակության հանգամանքը։ Այնուամենայնիվ, նրա օպերայում չկա զարդանախշերի չարաշահում, չկա դեկորատիվության գերակայություն, ինչը շատ հատուկ էր իտալական ավանդական օպերային։ Ռոսսինիի երաժշտությունը իտալական կենցաղային հնչերանգը, ինտոնցիան դարձրել է առավելագույնս կենդանի, թեթև, նպատակային։ Երաժշտության մատչելիությունը, ներքին պարզությունը, թեթևությունը զուգակցվել են նրբերանգային թեթև աստիճանականությամբ։

Լուսավորչականության դարաշրջանում Ռոսսինիի բազմակերպար մելոդիկությունը իր նախադեպը չի ունեցել։ Ռոսսինին, ինչպես իր նախորդներից և ոչ մեկը, կարողանում էր տիպիկ կերպարներ ստեղծել զուտ վոկալային պարտիաներով։ Այսպես, Ֆիգարոն բնութագրվում, կերպարայնություն է ստանում նպատակամետ արագախոսությամբ, դոն Բազիլիոն գրոտսեկային, ոչ ճկուն, կոշտուկոպիտ երաժշտությամբ, գրաֆի լիրիկական կավատինայի մեջ գերիշխում է քաղցրահնչությունը։ Այս անհատականացված երաժշտական ձևերի հետ մեկտեղ կան նաև համերգային ոգով հիանալի ելևէջներ։

Ռոսսինիի նվագախումբ[խմբագրել]

Տարբերվում է նաև Ռոսսինիի նվագախմբային ձևը։ Գերմանական օպերայի կամ Մոցարտի օպերաների համեմատությամբ բուֆֆա ժանրում Ռոսսինիի գործիքային երաժշտությունը քիչ զարգացած է թվում։ Նրա ֆակտուրան մոտ է կենցաղային գործիքային, հիմնականում կիթառային ոճին։ Հարմոնիկ լեզում պարզ է և թափանցիկ։ Մինչև 20-րդ դարը Իտալիան չհիմնեց իր սիմֆոնիկ դպրոցը (նույնիսկ Վերդիի՝օպերային հանճարեղ կոմպոզիտորներից մեկի նվագախմբին գերմանացի երաժիշները անվանել են «մեծ կիթառ»)։ Ամեն դեպքում, նվագախմբի դերը «Սևիլյան սափրիչում» ինքնատիպ ու նշանակալի է և վկայում է կոմպոզիտորի՝ Հայդնի ու Մոցարտի ստեղծագործական ձևերին տիրապետելու մասին։ Նվագախմբի նվագակցող պարտիաների կողքին (ինչը տիպիկ է բուֆֆային), Ռոսսինին ստեղծում է նաև նվագախմբային էպիզոդներ։ Գործիքային բաժնի, պարտիայի Ռոսսինիի ոճի մասին պատկերացում կազմելու համար բավական հիշել «զրպարտանքի արիան» (“арию клеветы”)։ Կոմպոզիտորի համար շատ սիրելի դարձած նվագախմբային stretto-ն նույնիսկ առիթ են դարձել «պարոն crescendo» ('господин crescendo ') մականվան համար։ Տեղ-տեղ զգալի են հոգեբանական շտրիխներ (հատկապես առաջին գործողության վերջին հատվածում, որտեղ Ռոզինան բողոքում է իր ճակատագրից)։ Անսովոր մոդուլացիաները, իրադարձությունների անսպասելի շրջադարձները ունեն բացառիկ սուր ազդեցություն. «Փոխանակ դռնով դուրս գա, պատուհանից է թռչում», -ասել է ժամանակակիցներից մեկը։ Եվ վերջապես, Ռոսսինիի նվագախումբը առնանձնաում է տեմբրային յուրահատուկ փայլով, օդային թափանցիկությամբ, ինչ անծանոթ էր նույնիսկ Մոցարտին։ Ռոսսինիի նվագախմբի այս առանձնահատուկ գծերը կենտրոնացած են «Սևիլյան սափրիչի» նախերգանքում։ Կոմպոզիտորը նախերգանքը գրել է սոնատային ալեգրո ձևում առանց մշակման բաժնի (ինչպես Մոցարտը «Ֆիգարոյի հարսանիքում»)։ Այս երաժշտության թեթևության մեջ նկատելի է իտալալակն բնույթը, իսկ դինամիկ ալիքները և նվագախմբային stretto-ն տալիս են նրան վառ թատերականություն։

Օպերայի երաժշտական լեզուն[խմբագրել]

Մեկ ուրիշ տեսանկյունից, օպերայի երաժշտական լեզուն մոտ է հին բուֆֆային։ Ինտոնացիոն շարքը շատ մոտ է Չիմառոզայի, Պերգոլեզիի, Գալուպիի և 18-րդ դարի կոմիկական այլ կոմպոզիտորների ստեղծագործությոններին։ Այստեղ առկա է իտալական ազգային-կենցաղային երաժշտության հետ ունեցած հարազատություն, օրինակ՝ կառուցվածքային պարբերականությամբ և տերցա-սեքստային հարմոնիկ պոլիֆոնիայով։ Այս ձևերը իտալական օպերայում օգտագործվել են դեռևս 17-րդ դարում՝ կոմիկական պատկերներ ստեղծելու համար։ Հատկանշական է, որ Չայկովսկին իր «Իտալական կապրիչոյում», Բերլիոզը «Ռոմեո և Ջուլիետտում», Մենդելսոնը «Իտալական սիմֆոնիայում» օգտագործել են հարմոնիկ այս ձևը՝ իտալական կոլորիտ ստեղծելու նպատակով։ Իր նախորդների հետ ունեցած կապվածությամբ հանդերձ՝ Ռոսսինիի լեզուն ակնհայտ ազատ է։ Մեծ մասամբ դա կապված է այն հանգամանքով, որ «Սևիլյան սափրիչը» լի է ազգային ժամանակակից երաժշտության ռիթմերով և ինտոնացիաներով։ Օրինակ՝ Ֆիգարոյի՝ գլխապտույտ դինամիկայով արիան բացատրվում է նրանով, որ թեմայով և ռիթվով նման է սրընթաց շարժունությամբ և կրակոտ խառնվածքով աչքի ընկնող տարանտելլային կամ սալտարելլոյին։ Շատ տեսարանների համար տիպիկ է վալսի ռիթմը (օրինակ՝ Ֆիգարոյի և գրաֆի դուետը առաջին ակտում, սափրման տեսարանը երկրորդ գործողության մեջ)։ Վերջապես, առաջ անցնելով ավանդական բուֆֆա օպերայից՝ «Սևելիյան սափրիչում» Ռոսսինին հասնում է դրամատուրգիական կատարելության։ Օպերայում պահպանվել է երկակտ կառուցվածքը, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի ֆինալային անսամբլներ։ Այնտեղ կան ռեչետատիվների ավանդական տեսարաններ (secco կլավեսինի վրա) և երգային համարներ։ Առաջիններում կա ինտրիգի արագ զարգացում, իսկ երկրորդները հիմնականում ծառայում են զգացմունքներ արտահայտելուն։ Միայն անսամբլներում, հինամակնում ֆինալային հատվածներում, կա երաժշտության ու գործողության միասնություն։ «Սևիլյան սափրիչից» հետո Ռոսինին կորցնում է հետաքրքրությունը կոմիկական թատրոնի հանդեպ։ Կյանքի վերջին տարիներին գրված 16 օպերաներից միայն 3-ն են բուֆֆա։ Բայց և այնպես միայն Ռոսսինիի համար չէ, որ բուֆֆան կորցրեց իր հետաքրքրությունը, այլ առհասարակ, կոմեդիական թատրոնը դադարեց լինել երաժտական թատրոնի կարևորագույն ժանրերից մեկը։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. http։//opera.am/xagacank_old_2_arm.html
  2. http։//opera.am/xagacank_old_3_arm.html
  3. http։//opera.am/xagacank_old_6_arm.html

Կատեգորիա։Ռոսսինիի օպերաներ Կատեգորիա։1816 բեմադրվածներ Կատեգորիա։Օպերաներ այբբենական կարգով