Վարդագույն կակադու

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վարդագույն կակադու
Վարդագույն կակադու
Վարդագույն կակադու
Դասակարգում
Թագավորություն  Կենդանիներ (Animalia)
Տիպ/Բաժին Քորդավորներ (Chordata)
Ենթատիպ Ողնաշարավորներ (Vertebrata)
Դաս Թռչուններ (Aves)
Կարգ Թութակակերպեր (Psittaciformes)
Ընտանիք Cacatuidae
Ցեղ Eolophus
Տեսակ Վարդագույն կակադու (E. roseicapilla)
Միջազգային անվանում
Eolophus roseicapilla
Տարածվածություն և պահպանություն
Հատուկ պահպանության կարգավիճակ՝ Status iucn3.1 LC hy.svg
Քիչ մտահոգող տեսակ

Տաքսոնի տարածվածությունը
Տաքսոնի տարածվածությունը

Վարդագույն կակադու, կամ գալա[1] (լատ.՝ Eolophus roseicapilla[2], հոմ.՝ Eolophus roseicapillus, Kakatoe roseicapillus), կակադուների ընտանիքի թռչուն, ցեղի միակ տեսակն է:

Բազմացում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բները գտնվում կաուչուկատու բույսերի բարձր փչակներում: Նախնտրում են այն փչակները, որ գտնվում են 4-20 մետր բարձրության վրա: Մուտքը մաքրված է մինչև բնափայտը, իսկ ներսում ծածկված է էվկալիպտի տերևներով: Դնում են 3-5 ձու, որոնց վրա թխսում են երկու թռչունները, իսկ գիշերները՝ միայն էգերը: Ճուտերը դուրս են գալիս 1 ամիս (25 օր) անց, իսկ մոտավորապես ևս 1 ամիս (49 օր[3]) անց թռչում են բնից:

Բնից հեռանալուց հետո ճուտերը հավաքվում են այսպես կոչված «մանակապարտեզներում», որոնց կազմում ներառվում է մինչև 100 թռչուն: Նրանք իրենց ծնողներին ճանաչում են ձայնից և մշտապես վերադառնում են հարազատ բույն կերի հետևից: Ավելի ուշ ընտանիքները կազմում են մինչև 1000 թռչուններից բաղկացած երամներ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Коблик, 2001, էջ 322
  2. Бёме Р. Л., Флинт В. Е. Пятиязычный словарь названий животных. Птицы. Латинский, русский, английский, немецкий, французский / Под общ. ред. акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., «РУССО», 1994. — С. 118. — 2030 экз. — ISBN 5-200-00643-0.
  3. Alderton David (2003)։ The Ultimate Encyclopedia of Caged and Aviary Birds։ London, England: Hermes House։ էջ 205։ ISBN 978-1-84309-164-6 

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Иерусалимский, Иван. Попугаи и певчие птицы. Виды, содержание, обучение. — Рипол Классик, 2007. — 336 с. — ISBN 978-5-94194-073-4.
  • Коблик, Е. А. Разнообразие птиц (по материалам экспозиции Зоологического музея МГУ). — Изд. МГУ, 2001. — Т. Ч. 2 (Отряды Курообразные, Трёхпёрсткообразные, Журавлеобразные, Ржанкообразные, Рябкообразные, Голубеобразные, Попугаеобразные, Кукушкообразные). — 396 с. — ISBN 5-211-04072-4.
  • Остапенко, В. А. Декоративные и певчие птицы. Энциклопедия живой природы в доме. — ЗооВетКнига, 2017. — 279 с. — ISBN 978-5-905106-95-8.
  • Cameron, Matt. Cockatoos. — CSIRO Publishing, 2008. — 230 p. — ISBN 978-0643092327.
  • Lindenmayer, David; Burgman, Mark. Practical Conservation Biology. — CSIRO Publishing, 2005. — 624 p. — ISBN 978-0643090897.
  • Mulawka, John. The Cockatoos: A Complete Guide to the 21 Species. — McFarland, 2014. — 296 p. — ISBN 978-0786479252.
  • Rowley, I. 1997. Family Cacautidae (Cockatoos) in del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. Volume 4: Sandgrouse to Cuckoos // Handbook of the birds of the world. — Barcelona : Lynx Edicions, 1997. — ISBN 8487334229.
  • Saunders, Denis A.; Ingram, John A. Birds of southwestern Australia: An atlas of changes in the distribution and abundance of the wheatbelt fauna. — Surrey Beatty & Sons, 1995. — 296 p. — ISBN 978-0949324573.