Նիկոլայ Իգնատև

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նիկոլայ Իգնատև
General Nikolay Ignatev.jpg
Ծնվել է հունվարի 17 (29), 1832[1]
Ծննդավայր Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
Մահացել է հունիսի 20 (հուլիսի 3), 1908[1] (76 տարեկանում)
Մահվան վայր Ուկրաինա
Քաղաքացիություն Ռուսական կայսրություն
Կրթություն Պաժերի կորպուս
Մասնագիտություն դիվանագետ
Ծնողներ հայր՝ Պավել Իգնատյև
Զբաղեցրած պաշտոններ դեսպան
Պարգևներ և
մրցանակներ
Պատվավոր լեգիոնի շքանշանի սպա Սուրբ Ալեքսանդր Նևսկու ասպետական շքանշան Սուրբ Աննայի Առաջին Փառքի շքանշան Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշան Սպիտակ արծվի շքանշան Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշան Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշան Սուրբ Վլադիմիրի 2-րդ աստիճանի շքանշան Սուրբ Վլադիմիրի 1-ին աստիճանի շքանշան Սուրբ Ալեքսանդր Նևսկու շքանշան Ռումինիայի Աստշի շքանշան Անդրեաս առաքյալի շքանշան Թագի շքանշան Military Merit Order Order of the Cross of Takovo Cross "Danube Crossing" Մեջիդիե մրցանակ Order of Osmanieh և Order of noble Bukhara
Անդամություն Կոստանդնուպոլսի հելլենիստական բանասիրության միություն
Երեխաներ Պավել Իգնատև, Q4197535? և Q4197521?
Nikolay Pavlovich Ignatyev Վիքիպահեստում

Նիկոլայ Պավլովիչ Իգնատև (1832-1908), ռուս դիվանագետ և պետական գործիչ, կոմս, գեներալ։ Դիվանագիտական ծառայության մեջ է եղել 1856 թվականից (Լոնդոն, Պեկին), 1861-1864 թթ.՝ Իզմիրի արտգործնախարարության Ասիական դեպարտամենտի տնօրեն, 1864-1877 թթ.՝ դեսպանորդ, ապա՝ դեսպան Թուրքիայում։ 1875-1877 թթ. արևելյան ճգնաժամի ընթացքում խիստ դիրքորոշում է ունեցել թուրքական կառավարության նկատմամբ, որն առանձնապես դրսևորվել է Կ. Պոլսի 1876-1877 թթ. միջազգային կոնֆերանսում՝ ի պաշտպանություն բալկանյան սլավոնների։ Մեծ ազդեցություն է ունեցել սուլթան Աբդուլ Ազիզի վրա, ինչի համար հորջոջվել է «երկրորդ սուլթան»։ Ռուսաստանի շահերին ծառայեցնելու ակնկալությամբ կարևոր դեր է խաղացել Գևորգ Քերեստեջյանի՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոս ընտրվելու հարցում և ապարդյուն փորձել նրա միջոցով ազդել Կ. Պոլսի հայ հոգևոր և աշխարհիկ արևմտամետ ղեկավարության վրա։ Եղել է 1878 թվականի Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի նախագծի հեղինակն ու Ռուսաստանի գլխավոր լիազորը նրա ստորագրման ժամանակ։ Պայմանագրի կնքման նախօրեին սերտ հարաբերությունների մեջ է եղել Կոստանդնուպոլիսի հայոց պատրիարքարանի հետ և անձամբ ձևակերպել 15-րդ կետը՝ հայերի պահանջած «Հայաստանի ինքնավարությունը» փոխարինելով «տեղական պահանջներից բխող բարեփոխումներ» և այլն անորոշ արտահայտություններով։ Եվ, ինչպես հետագայում խոստովանել է իր «Հիշատակարանում», 16-րդ հոդվածը նա գրել է ոչ թե թուրքահայերի, այլ ռուս դիվանագիտության համար. «Հայերի համար շատ նշանակալից էր, որ Օսմանյան կայսրության գոյության օրվանից ի վեր առաջին անգամ հիշատակվում էր նրանց մասին, իսկ Բարձր դուռը հրապարակորեն ճանաչում էր հայ ազգի գոյությունն Ասիական Թուրքիայում» (Гр. Н.П. Игнатьев, "СанСтефано", "Исторический вестник", 1915, с. 59-60)։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Записки графа Н. П. Игнатьева о СанСтефано, П., 1916.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է «Հայկական հարց» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png