Նիկոլայ Գուբենկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox masks.png
Նիկոլայ Գուբենկո
Nikolai Gubenko (cropped).jpg
Ի ծնեՆիկոլայ Նիկոլաևիչ Գուբենկո
Ծնվել էօգոստոսի 17, 1941(1941-08-17)[1][2]
ԾննդավայրՕդեսա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մահացել էօգոստոսի 16, 2020(2020-08-16)[3] (78 տարեկան)
Մահվան վայրՄոսկվա, Ռուսաստան
Մասնագիտությունդերասան, ռեժիսոր, սցենարիստ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
ԿրթությունՄոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտ
Ակտիվ տարիներ1964–ից մինչև մեր օրեր
ԹատրոնՏագանկայի դերասանների ընկերակցություն, Տագանկայի թատրոն
Պարգևներ
Բարեկամության շքանշան,
, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ, Համամիութենական Լենինյան Կոմերիտմիության Մրցանակներ և ՌԽՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակ
IMDbID 0345536
Պաշտոնական կայքէջgubenko.mos.ru
Commons-logo.svg Nikolai Gubenko Վիքիպահեստ

Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Գուբենկո (օգոստոսի 17, 1941(1941-08-17)[1][2], Օդեսա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 16, 2020(2020-08-16)[3], Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային շրջանի ռուս դերասան թատրոնի և կինոյի, ռեժիսոր և սցենարիստ։ 1993 թվականից «Տագանկայի դերասանների ընկերակցության» հիմնադիր և ղեկավար։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1985)։

1989-1991 թթ. ԽՍՀՄ մշակույթի վերջին նախարարը։ II և III գումարումների Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային ժողովի Պետական դումայի պատգամավոր (1995—2003)։ 2005 թվականից Մոսկվայի քաղաքային դումայի IV, V և VI ժողովների պատգամավոր[4]։ 2009 թվականից Մոսկվայի քաղաքական դումայի նախագահի տեղակալ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նիկոլայ Գուբենկոն ծնվել է 1941 թվականի օգոստոսի 17–ին Օդեսայում , ռմբակոծության ժամանակ։ Հայրը եղել է զինվորական օդաչու, և մահացել է Նիկոլայի ծննդյան օրը առավտյան, մայրը 1942 թվականին կախաղան է բարձրացվել գերմանացի զավթիչների հետ չհամագործակցելու համար։ Նիկոլայն ունի երեք քույր և եղբայր։ Մինչև պատերազմի ավարտն ապրել և սովորել է Օդեսայում՝ մանկատանը։

Բարձր դասարաններում սովորել է թատերական ստուդիայում, որն ավարտելուց հետո սկսեց աշխատել Օդեսայի երիտասարդական թատրոնում, հետո էլ սկսեց խաղալ փոքր մասսային դեր։ 1960-ականների սկզբին տեղափոխվեց Մոսկվա, որտեղ ընդունվեց Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետ (Սերգեյ Գերասիմովի և Տամարա Մակարովայի կուրսերին), որը վերջացրեց 1964 թվականին և ընդունվեց Տագանկայի թատրոնի խումբ։ Նրա համակուրսեցին էր դերասանուհի Ժաննա Բոլոտովան, ով դարձավ նրա կինը 1960-ական թվականների վերջին։

1964-1968 թվականներին և 1980-ականներից՝ դերասան Տագանկայի թատրոնում, 1987-1989 թվականներին՝ թատրոնի գլխավոր դերասան։

1992 թվականին դառնում է «Տագանկաի դերասանների ընկերակցություն» թատրոնի ղեկավար։

Որպես Ռեժիսոր նկարահանել է գեղարվեստական վեց լիամետրաժ և մեկ կարճամետրաժ ֆիլմ։

1989 թվականի նոյեմբերի 21–ից մինչև 1991 թվականի օգոստոսի 28–ը՝ ԽՍՀՄ մշակույթի նախարար։

Ռուսաստանի Դաշնության կոմունիստական կուսակցության անդամ։

2009 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ընտրվել է Մոսկվայի քաղաքային դումայի փոխնախագահ, 2014 թվականի սեպտեմբերի 24-ին վերընտրվել է այդ պաշտոնում[4]։

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1960-ական թվականների վերջին ամուսնացել է դերասանուհի Ժաննա Բոլոտովայի հետ։ Երեխաներ չունեն։

Ճանաչում և պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ստեղծագործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դերեր ֆիլմում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1964 թ. — Երկրի թզաչափ — վիրավոր զինվոր
  • 1964 թ. — Երբ չվում են արագիլները — Ռադու
  • 1966 թ. — Վերջին խաբեբան — Պետյա Դաչնիկով
  • 1966 թ. — Տղան և աղջիկը — կիթառով ուղեկից
  • 1967 թ. — Գաղտնաբառը պետք չէ — Վասիլի Բլյուխեր
  • 1967 թ. — Առաջին փոստատար — Յաշա
  • 1967 թ. — Անծանոթ դարի սկիզբ — կովով մարդ
  • 1969 թ. — Ոսկե դարպաս — զինվոր Իվան
  • 1974 թ. — Եթե ուզում ես լինել երջանիկ — Անդրեյ Ռոդիոնով
  • 1975 թ. — Խնդրում եմ բառ — Սերգեյ Ուվարով
  • 1988 թ. — Արգելված գոտի — Էպիզոդ

Ռեժիսորական աշխատանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վավերագրական ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]