Ձիթապտղի ծառ (խմբակցություն)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ձիթապտղի ծառ
իտալ.՝ L'Ulivo
Logo Ulivo 2006.png
Տեսակդաշինք[1][2]
ԵրկիրԻտալիա Իտալիա
ԱռաջնորդՌոմանո Պրոդի
(1995–1998, 2004–2007)
Մասսիմո դ'Ալեմա
(1998–2000)
Ֆրանչեսկո Ռուտելլի
(2000–2004)
ՀիմնադրվածՄարտ 6, 1995
ԼուծարվածՀոկտեմբեր 14, 2007
Գաղափարախոսությունcentre-left?
ՆախորդAlliance of Progressives?
ՀաջորդThe Union?
L'Ulivo Վիքիպահեստում

Ձիթապտղի ծառ (իտալ.՝ L'Ulivo) հանդիսանում է 1995-2007 թվականներին իտալական մի շարք քաղաքական կուսակցությունների և ընտրական դաշինքների համար օգտագործված անվանում է:

Այս կոալիցիայի պատմական առաջնորդը և գաղափարախոսն է հանդիսացել Ռոմանո Պրոդին, ով եղել է տնտեսագիտության պրոֆեսոր և ձախակողմյան Քրիստոնյա Դեմոկրատների անդամ, 1995 թվականին անվանեց դաշինքը Ձիթապտղի ծառ և ձևավորեց դաշինքի խորհրդանիշը Արտուրո Պարիսիի հետ միասին։ 2006 թվականի ընդհանուր ընտրություններում Ձիթապտղի ծառ դաշինքը համեմատաբար զիջում էր «Միություն» դաշինքին։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ձիթապտղի ծառի կոալիցիա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պրոդիի կառավարություն (1996–1998)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1996 թվականի ապրիլի 21-ին Ձիթապտղի ծառ կոալիցիան հաղթեց համընդհանուր ընտրությունները, դաշինք կազմելով Կոմունիստական վերածնունդ կուսակցություն հետ և արդյունքում Ռոմանո Պրոդին դարձավ Իտալիայի վարչապետ։ Սա առաջին ագամ էր 1946 թվականից սկսած, երբ իտալական կոմունիստական կուսակցությունը մասնակցություն ստացավ երկրի կառավարման հարցում և նրանց առաջնորդում էր Վալտեր Վելտրոնիին, ով էլ դարձավ փոխվարչապետ։

1996 թվականի կոալիցիան ձևավորվել է վեց կուսակցություններից։

Կուսակցություն Գաղափարախոսություն Առաջնորդ
Ձախակողմյան դեմոկրատական ուժերի կուսակցություն Դեմոկրատական սոցիալիզմ Մասսիմո դ'Ալեմա
Իտալական ազգային կուսակցություն Քրիստոնեական դեմոկրատիա Ֆրանկո Մարինի
Իտալական վերականգնում Ազատականություն Լամբերտո Դինի
Կանաչների դաշնություն Կանաչ քաղաքականություն Կառլո Ռիպա դի Մեանա
Իտալական սոցիալիստներ Սոցիալ դեմոկրատիա Էնրիկո Բոսելլի
Իտալական միություն Սոցիալ ազատականություն Անտոնիո Մակկանիկո
Սեգնիի պակտ Ցենտրիզմ Մարիոտտի Սեգնի
Ցանց Հակա-Մաֆիայի քաղաքականություն Լեոլուկա Օռլանդո
South Tyrolean People's Party Ռեգիոնալիզմ Լուիս Դուրնվալդեր
Իտալիայի հանրապետական կուսակցություն Սոցիալ ազատականություն Ջիորջիո լա Մալֆա

դ'Ալեմայից մինչև Ռուտելլի (1998–2004)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1998 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Պրոդիի կառավարությունը հրաժարական ներկայացրեց։ 1998 թվականի հոկտեմբերի 21-ից սկսած Ձիթապտղի ծառը գլխավորել է կառավարությունը Մասսիմո դ'Ալեմայի (1998–2000) և Ջուլիանո Ամատոյի (2000–2001) գլխավորությամբ։ Երբ դ'Ալեման դարձավ վարչապետ, նա դարձավ առաջին վարչապետը Իտալիայում և Եվրոպայում, որն ուներ կոմունիստական դիրքորոշում։

2001 թվականի մայիսի 13-ին Ֆրանչեսկո Ռուտելլի գլխավորությամբ կոալիցիան պարտվեց ընդհանուր ընտրություններում Սիլվիո Բերլուսկոնիին և նրա Ազատ տուն կոալիցիային։ 2001 թվականի ընտրությունների կոալիցիան կազմված էր վեց կուսակցություններից։

Կուսակցություն Գաղափարախոսություն Առաջնորդ
Ձախ դեմոկրատներ Սոցիալ դեմոկրատիա Պիերո Ֆասսինո
Դեմոկրատիան ազատությունն է Ցենտրիզմ Ֆրանչեսկո Ռուտելլի
Իտալիայի կոմունիստների կուսակցություն Կոմունիզմ Օլիվերիո Դիլիբերտո
Իտալական ժողովրդավար սոցիալիստներ Սոցիալ դեմոկրատիա Էնրիկո Բոսելլի
Կանաչների դաշնություն Կանաչ քաղաքականություն Ալֆոնսո Պեկորարո Սկոնիո
Եվրոպայի դեմոկրատների միություն Քրիստոնեական դեմոկրատիա Կլեմենտ Մաստելլա

Ձիթապտղի ծառի ցանկը և դաշնություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2004 թվականի հունիսի 12-ին Ձիթապտղի ծառը, որպես Միավորված ձիթապտղի ծառի մեջ (Uniti nell'Ulivo), մասնակցեց Եվրոպայի Խորհրդարանական ընտրություններին ստանալով ձայների 31.1%-ը։ Այս ընտրություններում դաշինքը կազմված էր չորս կուսակցություններից։

Փողոցային տաղավար Եվրախորհրդարանի ընտրությունների քարոզարշավի ընթացքում Կոմոյում։
Կուսակցություն Գաղափարախոսություն Առաջնորդ
Ձախ դեմոկրատներ Սոցիալ դեմոկրատիա Պիերո Ֆասսինո
Դեմոկրատիան ազատությունն է Ցենտրիզմ Ֆրանչեսկո Ռուտելլի
Իտալական ժողովրդավար սոցիալիստներ Սոցիալ դեմոկրատիա Էնրիկո Բոսելլի
Եվրոպական հանրապետական շարժում Սոցիալ ազատականություն Լուկիանա Սբարբատիի

2004 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Ձիթապտղի ծառը վերակազմավորվեց Ձիթապտղի ծառ դաշնության, որն կազմված էր այն չորս կուսակցություններից, որոնք մասնակցում էին եվրոպական ընտրություններում։

Ընտրությունների արդյունքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իտալիայի խորհրդարան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պատգամավորների պալատ
Ընտրության տարի ընդհանուր ձայներ ընդհանուր քվեարկություն ընդհանուր հաղթած տեղերը +/– Ղեկավար
1996 15,758,981 (#1) 42.2
285 / 630
Ռոմանո Պրոդի
2001 16,209,944 (#2) 43.5
247 / 630
decrease 38
Ֆրանչեսկո Ռուտելլի
2006 11,928,362 (#1) 31.2
220 / 630
decrease 27
Ռոմանո Պրոդի
Իտալիայի Սենատ
Ընտրության տարի ընդհանուր ձայներ ընդհանուր քվեարկություն ընդհանուր հաղթած տեղերը +/– Ղեկավար
1996 13,444,977 (#1) 41.2
157 / 315
Ռոմանո Պրոդի
2001 13,282,495 (#2) 39.2
128 / 315
decrease 29
Ֆրանչեսկո Ռուտելլի
2006 9,664,935 (#1) 28.6
101 / 315
decrease 27
Ռոմանո Պրոդի

Եվրոպական խորհրդարան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եվրոպական խորհրդարան
Ընտրության տարի ընդհանուր ձայներ ընդհանուր քվեարկություն ընդհանուր հաղթած տեղերը +/– Ղեկավար
2004 10,105,836 (#1) 31.2
24 / 78
Ռոմանո Պրոդի

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Donald F. Busky (2002)։ Communism in History and Theory: The European Experience։ Greenwood Publishing Group։ էջ 57։ ISBN 978-0-275-97734-4։ Վերցված է 24 July 2013 
  2. Mario B. Mignone (2008)։ Italy Today: Facing the Challenges of the New Millennium։ Peter Lang։ էջ 58։ ISBN 978-1-4331-0187-8։ Վերցված է 24 July 2013