Հեծանիվներ գողացողները

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox cinema.png
Հեծանիվներ գողացողները
իտալ.՝ Ladri di biciclette
Enzo Staiola in Bicycle Thieves.jpg
ԵրկիրFlag of Italy.svg Իտալիա
Ժանրդրամա[1][2] և արտհաուս
Թվական1948
Լեզուիտալերեն
ՌեժիսորՎիտտորիո դե Սիկա[3][1][4][…]
ՊրոդյուսերԷրկոլե Գրացիադեյ
Սցենարի հեղինակՉեզարե Ձավատինի, Վիտտորիո դե Սիկա, Սուզո Չեկի դ’Ամիկո, Օրեստե Բյանկոլի, Ժերարդո Գուերրիերի, Գերարդո Գերարդի և Ադոլֆո Ֆրանչի
ԴերակատարներԼամբերտո Մաջորանի[3][4][5][…], Էնցո Ստայոլա[3][4][5][…], Լիանելլա Կարելլ[3][4][5][…], Ջինո Սալտամերենդա[3][5][2][…], Ելենա Ալտերի[3][5][2], Կարլո Յակինո[3][5], Ֆաուստո Գուերդզոնի[3][5][2], Սերջիո Լեոնե[3][5], Մեմմո Կարոտենուտո[3][5], Նանդո Բրունո[5], Կեկկո Ռիզզոնե[3][5], Ումբերտո Սպադարո[5] և Էոլո Կապրիտտի[6]
ՕպերատորԿարլո Մոնտուորի
ԵրաժշտությունԱլեսսանդրո Չիկոնինի
ՄոնտաժԷրալնդո դա Ռոմա
Պատմվածքի վայրՀռոմ
Տևողություն90 րոպե
Ladri di biciclette Վիքիպահեստում

Հեծանիվներ գողացողները (իտալ.՝ Ladri di biciclette), Վիկտորիո դե Սիկայի դրաման, 1948 թվական, Լուիդջի Բարտոլինի համանուն ստեղծագործության հիման վրա նկարահանված, որը դարձել է իտալական նեոռեալիզմի և կինեմատոգրաֆիայի դասականներից։ Ներառված է ըստ IMDb լավագույն ֆիլմեր ցանկում։ 1950 թվականի մայիսին թողարկվել է սովետական կինովարձույթում։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ական թվականների հետպատերազմական Իտալիայում։ Անտոնիո Ռիչչի, անգործունակ, ընտանիքի գլուխ, երկու երեխաների հայր, երկար փնտրելուց հետո վերջապես գտնում է հայտարարություն փակցնողի աշխատանք։ Որպեսզի աշխատանքի անցնի, իրեն անհրաժեշտ է հեծանիվ։ «Չկա հեծանիվ, չկա աշխատանք»,- ասում է իրեն աշխատանքի ընդունող անձը։ Անտոնիոն ուներ հեծանիվ, բայց այն գրավ էր դրել, որպեսզի ինչ-որ չափի գումար ստանար և ուտելիք գներ։

Որպեսզի հեծանիվը գրավից հանի, Անտոնիոյի կինը, գրավ է դնում իր օժիտից ունեցած վերջին արժեքավոր իրը՝ վեց վուշե սավանները։ Առաջին իսկ աշխատանքային օրը, մինչդեռ Անտոնիոն փորձում էր փակցնել Ռիտա Հեյուորթի պատկերով աֆիշը, հեծանիվը գողանում են։ Անտոնիոն իր փոքր տղայի՝ Բրունոյի հետ ուղևորվում է անհույս փնտրտուքի։

Ֆիլմը դիտողները Հռոմը տեսնում են հոր և որդու աչքերով, հակասական հարուստ և միաժամանակ աղքատ հավերժ քաղաք։ Հենց հեծանիվ փնտրելն էլ կազմում է ֆիլմի հիմնական սյուժեն։ Տեղ-տեղ թվում է, որ Անտոնիոն ուր որ է կգտնի գողացածը, բայց ամեն անգամ հույսը փոխարինվում է հիասթափությամբ։

Ի վերջո, հասկանալով, որ ընտանիքին սպառնում է սովը, անգործ մնացածը ինքն է փորձում գողանալ ուրիշի հեծանիվը, բայց բռնվում է։ Այդ ամենը տեղի է ունենում փոքրիկ Բրունոյի աչքի առաջ, այդ պատճառով հեծանիվի տերը ներում է Անտոնիոյին, կարծելով, որ բռնվելը արդեն իսկ բավական ստորացում է։

Ֆիլմի ավարտը ողբերգական է․ Անտոնիոն մնում է առանց ոչնչի, ինքը գողի կարգավիճակում և առանց հավատի վաղվա օրվա նկատմամբ։

Դերերում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ընկալում և մշակութային ազդեցություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Հեծանիվներ գողացողները» ֆիլմը վաղ նեոռեալիզմի վառ դրսևորումներից է։ Պարզ սյուժե, նման լրագրային ռեպորտաժի[7] և ոչ պրոֆեսիոնալ դերասանների վառ խաղը գրավում է դիտողի ուշադրությունը։ Քննադատ Բոսլի Կրուոտերը (Նյու Յորք Թայմս ամսագիր, 1949) գրում էր․

Aquote1.png Սյուժեի հուսահատությունը բացահայտում է հետպատերազմական Հռոմի քայքայումը։ Պարզ դրամայի վրա հիմնված ֆիլմը սրում է համամարդկային ֆունդամենտալ արժեքների ըմբռնումը։ Անկարեկից աշխարհում միայնակ և փոքր մարդու ողբերգությունը կոչ է անում նրան պաշտպանելուն և մխիթարելուն[8] Aquote2.png

Մարլեն Խուցիևը այսպես էր խոսել դե Սիկայի ֆիլմի մասին․

Aquote1.png Կինոնկարը թողել է խլացուցիչ ազդեցություն։ Ի՞նչ գիտեինք մենք օտար մեզ համար այդ երկրի մասին։ Որ իտալացիները եղել են մեր թշնամիները և ֆաշիստ էին։ Իսկ այս ֆիլմում տեսնում ենք սովորական մարդկանց, որոնք չքավորության մեջ են, աշխատանք են փնտրում, սիրում են և դեռ հույս ունեն։ Ֆիլմը կարծես հետ բերեց մեզ մեր 20-30-ական թվականների կինոմատոգրաֆիան։ Եվ այն համոզումը, որ նեոռեալիզմը ծնվել է մեր ֆիլմերի ազդեցությամբ, բավականին արդար է[9] Aquote2.png


Կինոնկարը մեծ ազդեցություն է թողել համաշխարհային կինոյի զարգացման վրա, շատ անգամ ներգրավվել[10][11] և հիշատակվել է լավագույն ռեժիսոր և լավագույն ֆիլմեր[12]ցուցակներում։

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անտոնիո և Բրունո՝ առավոտյան տանից դուրս գալուց առաջ։

Կինոնկարը գրավել է պատվավոր Օսկար (1950) մրցանակը, BAFTA մրցանակը, Լոկառնոյի կինոփառատոնի ժյուրիի հատուկ մրցանակը և այլ բազմաթիվ մրցանակներ։

Թեկնածու[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 http://www.imdb.com/title/tt0040522/
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 http://www.filmaffinity.com/es/film602757.html
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 http://www.cinematografo.it/cinedatabase/film/ladri-di-biciclette/5142/
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 http://stopklatka.pl/film/zlodzieje-rowerow
  5. 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 http://www.imdb.com/title/tt0040522/fullcredits
  6. ČSFD (չեխերեն) — 2001.
  7. Энциклопедический словарь Кино. СЭ 1986. Москва. стр 296
  8. [1]. The New York Times, film review, «Vittorio De Sica’s The Bicycle Thief, a Drama of Post-War Rome, Arrives at World», 13 декабря, 1949. Last accessed: Jul 23, 2008.
  9. «Я и Росселлини» Российские режиссёры о неореализме. Archived 2011-10-16 at the Wayback Machine. журнал Kinoart № 11 — 2003
  10. Индийское кино
  11. «The Gods of Filmmaking»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2008-06-20-ին։ Վերցված է 2008-07-23 
  12. Ebert, Roger. Chicago Sun-Times, film review, 19 марта, 1999. Last accessed: 30 декабря, 2007.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]