Ծովային քարադր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ծովային քարադր
Ծովային քարադր
Charadrius alexandrinus
Գիտական դասակարգում
Թագավորություն Կենդանիներ
Դաս Թռչուններ
Ենթակարգ Թռչուններ
Ընտանիք Քարադրներ
Լատիներեն անվանում
Charadrius alexandrinus
Հատուկ պահպանություն

Wikispecies-logo.svg
Դասակարգումը
Վիքիցեղերում

Commons-logo.svg
Պատկերներ
Վիքիպահեստում




Ծովային քարադր (լատ.՝ Charadrius alexandrinus), քարադրների ընտանիքի թռչուն։ Բնադրող–չվող է, քիչ տարածված։

Արտաքին կառուցվածք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մարմնի երկարությունը 15-17 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 42-45 սմ, կենդանի զանգվածը՝ 38-47,5 գ։ Փետրածածկը բաց գույնի է, ոտքերը՝ սևավուն։ Բնադրման շրջանում արուի գագաթի միջին մասը, ծոծրակը դարչնագույն են՝ փոփոխական շիկակարմրավուն երանգով, հոնքը՝ սպիտակ, գագաթի առջևի մասի սևը չի հասնում սև ակնաշերտին, կրծքի կողքերը սև բծով են։ Էգի գագաթը, թիկնոցը միատարր դարչնագույն են, գագաթի առջևի մասը, ակնաշերտը և կրծքի կողքերի բծերը՝ մուգ դարչնագույն։ Չափազանց շարժուն, բավական զգույշ թռչուն է։

Բնակման վայր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բնակվում է ձկնաբուծական լճակներում, լճափերին, մանրաքարոտ գետափերին։ 1986-1994 թվականներին Արարատյան դաշտի ճահճուտներում ու լճափերին կատարված յուրաքանչյուր հաշվառման արդյունքում՝ 8 կմ տարածության վրա գրանցվել է 1-10, առանձին դեպքերում՝ 24-35 թռչուն։ Սնվում է անողնաշարավորներով։ Գարնանային ամենավաղ վերադարձը մարտի 2-րդ տասնօրյակի վերջին է։ Բնադրում է չոր, աղքատիկ կիսաանապատային բուսականության պայմաններում։ Հաճախ ոչ մեծ բնադրագաղութներ է կազմում այլ քարադրների և ջրածիծառների հետ համատեղ։

Բույն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բույնը ոչ խորը փոսիկ է (տրամագիծը՝ 80-90 մմ)՝ ցամքարը՝ չոր ջրային բույսերից (կամ առանց ցամքարի)։ Բնադրում է գետնին։ Առաջին ձվերը բներում հայտնվում են մայիսի 3-րդ տասնօրյակից հուլիսի 1-ին կեսը։ Դնում է 31 մմ տրամագծով, բաց կանաչավուն-դարչնագույն՝ մուգ դարչնագույն և բաց կապտամանուշակագույն պտերով 3 ձու։ Երիտասարդ, ձմեռային թարմ փետրածածկով անհատները հասուն թռչունների խմբերում հանդիպում են սեպտեմբերի ընթացքում։ Թխսակալման ժամանակ վտանգի դեպքում աշխատում է թաղվել բնի մեջ և հնարավորին չափ մնալ անշարժ, վտանգի անխուսափելիության դեպքում, բույնը փրկելու նպատակով, անաղմուկ, գաղտագողի դուրս է սողում բնից, կռացած ու մանրաքայլ, թևերը քարշ տալով անցնում է որոշակի տարածություն և իր վրա հրավիրում վտանգը։ Պաշտպանական ճիչերը սրնգի զրնգուն հնչյուններ են հիշեցնում։

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է Հայաստանի բնաշխարհ հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png