Արփիկ Հասրաթյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Արփիկ Հասրաթյան
Arpik Asratyan.jpg
Ծնվել էհունիսի 25, 1950(1950-06-25)
Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մահացել էմարտի 27, 2020(2020-03-27)[1] (69 տարեկան)
Մոսկվա, Ռուսաստան
բնական մահով
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Ազգությունհայ
Մասնագիտությունհամաճարակաբան
Հաստատություն(ներ)Մոսկվայի Ի. Սեչենովի անվան առաջին պետական բժշկական համալսարան և Նիկոլայ Գամալեյայի անվան համաճարակաբանության և մանրէաբանության գիտահետազոտական ​​ինստիտուտ
Գործունեության ոլորտՀամաճարակաբանություն, Վիրուսոլոգիա և վարակիչ հիվանդություն
Ալմա մատերԵրևանի Մխիթար Հերացու անվան Պետական Բժշկական Համալսարան (1973)
Կոչումպրոֆեսոր
Գիտական աստիճանբժշկական գիտությունների դոկտոր (1997) և պրոֆեսոր (1998)
Ամուսին(ներ)Միշիկ Ղազարյան
Arpik Asratyan Վիքիպահեստում

Արփիկ Աշոտի Հասրաթյան (հունիսի 25, 1950(1950-06-25), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 27, 2020(2020-03-27)[1], Մոսկվա, Ռուսաստան), հայ համաճարակաբան, իմունաբան: Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1997), պրոֆեսոր (1998): ՌԴ բժշկատեխնիկայի ակադեմիայի անդամ (2003): Մոսկվայի Ի. Մ. Սեչենովի անվան առաջին բժշկական համալսարանի պրոֆեսոր, գիտական քարտուղար[2]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արփիկ Հասրաթյանը ծնվել է 1950 թվականին Երևանում՝ ինժեներ-շինարար Աշոտ Ասատուրի Հասրաթյանի և ինժեներ-տեխնոլոգ Սեդա Հովհաննեսի Աղավելյանի ընտանիքում: Սովորել է Երևանի Ա. Պ. Չեխովի անվ․ թիվ 55 միջնակարգ դպրոցում: 1973 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը: 1973 թվականից աշխատել է ՌԴ ԲԳԱ Մոսկվայի համաճարակաբանության և միկրոկենսաբանության ԳՀԻ-ում, 1997 թվականից եղել է առաջատար գիտաշխատող, միաժամանակ 1997 թվականից դասախոսել է Սեչենովի անվան Մոսկվայի Առաջին պետական բժշկական համալսարանում: Պրոֆեսոր Հասրաթյանը եղել է պրոֆեսոր Վ. Վասիլևայի և ակադեմիկոս Հ. Բարոյանի ուսանողը: 1977 թվականին պաշտպանել է բժշկական գիտությունների թեկնածուի թեզը, իսկ 1997 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսությունը «Հեպատիտ A և B վիրուսների ժամանակակից համաճարակաբանական բնութագրերը» թեմայով[3]։ Աշխատանքները վերաբերում են համաճարակաբանության, վիրուսային և սեռական ճանապարհով փոխանցվող վարակների հարցերին[4]: 1998 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում: Արփիկ Հասրաթյանի հիմնական գիտական հետաքրքրությունները վիրուսային հեպատիտներն էին: Եղել է երկրի վիրուսային հեպատիտների բնագավառի առաջատար մասնագետներից: Հասրաթյանը նաև հայտնի է եղել ցիտոմեգալովիրուս, միկոպլազմա հոմինիս, ՄԻԱՎ վարակների և տուբերկուլյոզի վերաբերյալ աշխատանքներով: Պրոֆեսոր Հասրաթյանի անմիջական մասնակցությամբ ստեղծվել են Ռուսաստանում առաջին դիագնոստիկումները: Ելքային նյութեր հավաքելու համար Հասրաթյանն իր գործընկերների հետ միասին աշխատել է նախկին ԽՍՀՄ շատ մասերում` Հեռավոր Արևելքում, Կենտրոնական Ասիայի հանրապետություններում, ինչպես նաև Ռուսաստանի շատ քաղաքներում: 1997 թվականին նա ակադեմիկոս Չերկասկիի կողմից հրավիրվել է Սեչենովի անվան Մոսկվայի Առաջին պետական բժշկական համալսարանի մասնագիտական կրթության ինստիտուտի համաճարակաբանության ամբիոն։ Պրոֆեսոր Հասրաթյանը ավելի քան 20 տարի նվիրել է ամբիոնի կայացմանն ու զարգացմանը, գիտական և դասախոսական գործունեությանը: Հասրաթյանը գիտական հանդեսներում ավելի քան 200 հրապարակումների և մենագրությունների մի շարք գլուխների հեղինակ է[5]: Նրա ղեկավարությամբ գրվել են բազմաթիվ թեկնածուական ատենախոսություններ, պատրաստվել են գործնական համաճարակաբանության բարձր որակավորում ունեցող մասնագետներ:

Մահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արփիկ Հասրաթյանը մահացել է COVID-19 կորոնավիրուսային վարակից, ինչից 10 օր անց նույն ախտորոշմամբ մահացել է նաև նրա ամուսինը՝ Միշիկ Ղազարյանը:

Ընտանիքը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հասրաթյանը ամուսնացած էր, ուներ երկու զավակ։ Ամուսինը լազերային ֆիզիկայի և օպտիկայի բնագավառում ակնառու գիտնական, պրոֆեսոր Միշիկ Հայրազատի Ղազարյանն էր։ Հասրաթյանի դուստրը՝ Սերինե Ղազարյանը, մանկաբարձ-գինեկոլոգ է, բժշկական գիտությունների թեկնածու[6], որդին ՝ Հայրազատ Ղազարյանը վիրաբույժ է, բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր[7]: Արփիկ Հասրաթյանը բժիշկ-ֆիզիոլոգ Հասմիկ Հասրաթյանի քույրն էր:

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • ԺՏՆՑ արծաթե մեդալ

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Профилактика внутрибольничных инфекций. Москва, 1993 (համահեղինակ).
  • Частная эпидемиология, том 1-2, Москва, 2002.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]