Առնո Մոնտեբուր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Առնո Մոնտեբուր
Montebourg Toulouse 2012.JPG
 
Կուսակցություն՝ Սոցիալիստական կուսակցություն
Կրթություն՝ Փարիզ 1 Պանթեոն-Սորբոն համալսարան, Փարիզի քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ և Բուրգունդիայի համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ, փաստաբան և ձեռնարկատեր
Դավանանք Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի
Ծննդյան օր հոկտեմբերի 30, 1962(1962-10-30)[1][2][3][…] (58 տարեկան)
Ծննդավայր Կլամսի
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա
 
Կայք՝ arnaudmontebourg.fr

Առնո Մոնտեբուր (ֆր.՝ Arnaud Montebourg, հոկտեմբերի 30, 1962(1962-10-30)[1][2][3][…], Կլամսի), ֆրանսիացի քաղաքական և պետական գործիչ, էկոնոմիկայի, արտադրության և թվային տեխնոլոգիաների աճի նախարար (2012-ից 2014 թվականներին): Սոցիալիստական կուսակցության ձախ թևի ներկայացուցիչ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Առնո Մոնտեբուրը Աուտուն քաղաքից հարկային գործակալ Միշել Մոնտեբուրի և Լեյլա Ուլդ Կադիի (Leïla Ould Cadi) որդին է։ Ծնվել է Ֆրանսիայի Ալժիրում` Օրան քաղաքում, իսպանական լեզվի ուսուցչուհի է: Ալժիրում մնացել են Մոնտեբուրի մոր հարազատների հետ՝ 2016 թվականին Օրանում նա այցելել է զարմիկներ Զորի և Ֆարիդա քույրերին և նրանց մորը՝ Ռոհային, պապը Բարուդի Ուլդ Քադին մահացել է 1992 թվականին[4]:

Մոնտեբուրը մանկությունն անցկացրել է Ֆիքսում (Կոտ դ' Օր դեպարտամենտ), ուսումնասիրել է Բուրգունդիայի համալսարանի իրավունքը[5]:

1990 թվականին դարձել է Փարիզի վերաքննիչ դատարանի փաստաբան։

1997 թվականին քաղաքական կարիերա է սկսել․ Սոցիալիստական կուսակցությունից ընտրվել է Սոն է Լուարում  դեպարտամենտում Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր: Հետագայում վերընտրվել է՝ պահպանելով մանդատը մինչև 2012 թվականը, երբ նրա շրջանը վերացվել է։

2007 թվականին մասնակցել է Սեգոլեն Ռուայալի նախագահական քարոզարշավին։

2008 թվականին Ռեյմսում Սոցիալիստական կուսակցության համագումարին Բենուա Ամոնի հետ միասին պաշտպանել Է Մարտին Օբրիի թեկնածությունը կուսակցությունում առաջնորդության համար պայքարում, որն ավարտվել է հաղթանակով[6]:

2008 թվականին դարձել է Սոն Է Լուարի դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդի նախագահը։

2011 թվականին պայքարել է 2012 թվականի նախագահական ընտրություններում սոցիալիստներին իր թեկնածությունն առաջադրելու համար[7]:

2012 թվականին նշանակվել է Ժան Մարկ Էրոյի կառավարությունում արտադրության վերսկսման նախարար։

2014 թվականի մարտի 31-ին ստացել է էկոնոմիկայի, արտադրության և թվային տեխնոլոգիաների նախարարի պաշտոնը Մանուել Վալսի առաջին կառավարությունում: Քննադատաբար էր վերաբերվում կառավարության նեոլիբերալ և անցողիկ կուրսին։

2014 թվականի մայիսի 14-ի կառավարության հրամանագրի (№ 2014-479) նախաձեռնողն է, որը սահմանափակում է արտասահմանյան կապիտալի մուտքը ռազմավարական նշանակության ձեռնարկություններ[8]: Դեկրետը ընդլայնել է հոդված R. 153-2-ի վալյութային և ֆինանսական օրենսգիրքը 2005 թվականի խմբագրությունում, երբ Դե Վիլպենի կառավարությունը որոշեց այն տարածքը, որտեղ օտարերկրյա ներդրումները պահանջում էին իշխանությունների թույլտվությունը՝ ազգային շահերը պաշտպանելու համար[9]:

2014 թվականի օգոստոսի 25-ին սադրել է կառավարական ճգնաժամը՝ հայտարարելով կաբինետից դուրս գալու մասին` ի նշան խիստ խնայողության վարվող ֆինանսական քաղաքականության հետ անհամաձայնության, ինչի հետևանքով ձևավորվել է Վալսի երկրորդ կառավարությունը, որտեղ Մոնտեբուրի աթոռը զբաղեցրել է Էմանուել Մակրոնը[10]: Մոնտեբուրի հետ մեկտեղ կառավարությունը լքել են ժողովրդական կրթության, բարձրագույն կրթության և գիտական հետազոտությունների նախարար Բենուա Ամոնը և մշակույթի նախարար Օրելի Ֆիլիպետտին, որոնք նույնպես ներկայացրել են կուսակցության ձախասոցիալական թևը:

2016 թվականին, որոշելով պայքարել նախագահական ընտրություններում սոցհարցումից իր թեկնածությունն առաջադրելու համար, Մոնտեբուրը հրապարակել Է Le Projet France ծրագիրը (Ֆրանսիա նախագիծ), որում համադրվել են Ժան Պիեռ Շևենմանի 2002 թվականի գաղափարները՝ ի պաշտպանություն Ֆրանսիայի Ազգային բյուջետային ինքնիշխանության և Սեգոլեն Ռուայալի 2007 թվականի՝ սոցիալական նորացման առաջարկի[11]:

2017 թվականի հունվարին մասնակցել է սոցիալիստների կազմակերպած «ձախերի փրայմերիզը», որը նպատակ ուներ ձախ ուժերի միասնական թեկնածու առաջադրել՝ հայտարարելով, որ մտադիր է առաջին հերթին պայքարից դուրս բերել նախագահ Օլանդի Մանուել Վալսի պաշտպանությունը, բայց ձայների 18 տոկոսի արդյունքով չի կարողացել դուրս գալ քվեարկության երկրորդ փուլ[12]: Իր կողմնակիցներին նա կոչ է արել քվեարկել փրայմերիզում առաջին տեղը զբաղեցրած Բենուա Ամոնի օգտին:

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականին Առնո Մոնտեբուրն ամուսնացել է Օրելի Ֆիլիպետիի հետ, որը Վալսի կառավարությունում մշակույթի նախարար էր: 2015 թվականի սեպտեմբերին նրանք ունեցան դուստր Ժաննան, բայց 2017 թվականի մարտի 3-ին հայտնի դարձավ, որ նրանք բաժանվել են[13]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Sycomore (фр.) / Assemblée nationale
  2. 2,0 2,1 Munzinger Archiv (գերմ.) — 1913.
  3. 3,0 3,1 https://www.geneastar.org/genealogie/?refcelebrite=montebourga
  4. Eric Hacquemand (2017-01-02)։ «Arnaud Montebourg : "L'Algérie, le pays de ma mère"» (ֆրանսերեն)։ Paris Match։ Վերցված է 2017-04-22 
  5. «Biographie Arnaud Montebourg» (ֆրանսերեն)։ Le Parisien։ Վերցված է 2017-04-22 
  6. Arthur Berdah (2016-08-17)։ «Hamon-Montebourg, destins croisés de deux frères ennemis» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ Վերցված է 2017-04-26 
  7. «Montebourg cherche à faire «turbuler» la primaire» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ 2011-08-19։ Վերցված է 2017-04-22 
  8. «Décret n° 2014-479 du 14 mai 2014 relatif aux investissements étrangers soumis à autorisation préalable» (ֆրանսերեն)։ legifrance.gouv.fr։ 2018-02-16։ Վերցված է 2018-02-16 
  9. «Au fait, c'est quoi ce décret sur les « investissements stratégiques » ?» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ 2014-05-16։ Վերցված է 2018-02-16 
  10. «France Hollande: New team named after ministers rebel» (անգլերեն)։ BBC News։ 2014-08-26։ Վերցված է 2014-10-19 
  11. Bastien Bonnefous (2016-08-22)։ «Le « Projet France » d’Arnaud Montebourg» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ Վերցված է 2017-06-23 
  12. Romain Herreros (2017-01-23)։ «Résultats de la primaire de la gauche: Arnaud Montebourg, grand perdant, cherche avenir politique» (ֆրանսերեն)։ Huffington Post։ Վերցված է 2017-04-22 
  13. «Arnaud Montebourg et Aurélie Filippetti se sont séparés» (ֆրանսերեն)։ La Depeche։ 2017-03-03։ Վերցված է 2017-04-22 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]