Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցություն
Partia Socialiste e Shqipërisë
Partia Socialiste.svg
Տեսակկուսակցություն
ԵրկիրFlag of Albania.svg Ալբանիա
ԱռաջնորդԷդի Ռամա
Հիմնադրվածհունիսի 5, 1991
Գաղափարախոսությունսոցիալ դեմոկրատիա, պրո-եվրոպեականություն և պոպուլիզմ[1]
Պաշտոնական գույն(եր)purple?
ՇտաբՏիրանա, Ալբանիա
Միջազգային պատկանելությունԵվրոպական սոցիալիստների կուսակցություն և Սոցիալիստական ինտերնացիոնալ[2]
ՆախորդԱլբանիայի աշխատանքային կուսակցություն
Կայքps.al
Socialist Party of Albania Վիքիպահեստում

Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցություն (ալբ․՝ Partia Socialiste e Shqipërisë, PD), քաղաքական կուսակցություն Ալբանիայում, Ալբանիայի երկու գլխավոր քաղաքական կուսակցություններից մեկը։ Ստեղծվել է 1990 թվականին։ Այս կուսակցության դիրքերը հատկապես ուժեղ են ավելի զարգացած Ալբանիայի հարավում, որտեղ բնակչության մեջ գերակշռում են Ալբանիայի երկու խոշորագույն էթնիկական խմբերից մեկը։

Սոցինտերնի անդամ է հանդիսանում։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցությունը Ալբանիայի աշխատավորների կուսակցության իրավահաջորդն է, ի դեպ աշխատավորների կուսակցությունը միակ կուսակցությունն էր խորհրդային վարչակարգի ժամանակ։

Արդիականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1997 թվականին դեմոկրատական կուսակցությունից խլել է իշխանությունը, որը երկիրը հասցրել էր քաղաքական ճգնաժամի, քաղաքացիական պատերազմի եզրին։

Պառլամենտական ընտրություններին 2002 թվականի ստացավ 73 տեղ և ձևավորեց իշխանությունը, սակայն 2005 թվականի ընտրություններին կորցրեց իր պառլամենտական մեծամասնությունը և միացավ ընդդիմությանը։

Կառավարությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կուսակցության նախագահը Էդի Ռաման (Edi Rama) է։ Ստեղծումից մինչև 2005 թվականի սեպտեմբերի մեկը կուսակցության նախագահը եղել է Ֆատոս Նանոն, ով հեռացել է ընտրությունների պարտությունից հետո։ 1996-1997 թվականներին գլխավոր քարտուղարը եղել է Ռեջեպ Մեյդանին, ապագա Ալբանիայի նախագահը։

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://www.uet.edu.al/polis/images/Blerjana_Bino.pdf
  2. http://www.socialistinternational.org/viewArticle.cfm?ArticlePageID=931