Իլյա Ճավճավաձե
Իլյա Ճավճավաձե (վրացերեն` ილია ჭავჭავაძე, 1837 - 1907) - Վրաստանի 19-րդ դարի երկրորդ կեսի գաղափարական առաջնորդներից, հրապարակախոս, բանաստեղծ, վրաց նոր գրականության և գրական նոր լեզվի հիմնադիր (Ակակի Ծերեթելիի հետ միասին), վրաց եկեղեցու սուրբ։
Ծնվել է Կախեթի Ղվարելի գյուղում, մեծահարուստ ֆեոդալի ընտանիքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է հայրենի գյուղում, 1848-51 թթ. ուսանել է Թբիլիսիի մասնավոր պանսիոններից մեկում, 1852-56 թթ.` Թբիլիսիի գիմնազիայում, իսկ 1857-61 թթ.` Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ 4-րդ կուրսի դասընթացները կիսատ թողնելով` վերադարձել է հայրենիք և մինչև 60-ական թթ.-ի վերջը աշխատել արդարադատության բնագավառում, այնուհետև տեղափոխվել Թբիլիսի և ամբողջովին նվիրվել գրական, հասարակական, քաղաքական և կուլտուր-լուսավորական գործունեության։
1906-ին ընտրվել է պետական խորհրդի անդամ, հարել դեպուտատներ ձախ թևին։
Սպանվել է 1907-ին` ցարական ինքնակալության պահնորդական բաժանմունքի գործակալների կողմից։[1]
[խմբագրել] Ճավճավաձեն և հայերը
Ճավճավաձեն հայտնի էր իր ընդգծված հակահայկական կեցվածքով, որն իր արտացոլումն է գտել 1902թ. հրատարակված «Հայ գիտնականներն ու հառաչող քարերը» հոդվածում: Իր ղեկավարած «Իվերիա» պարբերականում վերատպում էր Վ. Վելիչկոյի հայատյաց ակնարկները:
[խմբագրել] Աղբյուրներ
- ↑ (1983) Վրացական պոեզիա. Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, էջ 414.
[խմբագրել] Արտաքին հղումներ
