Էլ Սիդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
1791թ.ի պատկերազարդում

Ռոդրիգո Դիազ դե Վիվար ( ծնվ.` Ք.հ. 1043-հուլիսի 10, 1099թ.), նաև հայտնի որպես Էլ Սիդ Կամպիադոր (El Cid Campeador) կաստիլիացի միջնադարյան ազնվական, սպարապետ և դիվանագետ։ Իսպանացի կայսր Ալֆոնս VI-ի կողմից աքոսորվելուց հետո Էլ Սիդը գնում է և միանում մավրների բանակին։

Նա հռչակվել է իր սխրանքներով Ռեկոնկիստայի ժամանակ։ Հաղթել է ալ-մորավիներին Վալենսիայի համար ճակատամարտում, որին տիրելով (1094 թվականի հուլիս)կառավարել է մինչև իր մահը՝ որպես անկախ տիրակալ։ Սիդ Կամպէադորը իդեալականացվել է «Երգ իմ Սիդի մասին» ժողովրդական էպոսում։ Նրա կերպարը իր արտացոլումն է գտել ոչ միայն Իսպանիայի գրական հուշարձաններում, այլև նրա սահմաններից դուրս (Ֆրանսիայում՝ Պ․ Կոռնելի, Գերմանիայում՝ Ցո․ Դ․ Հերդերի ստեղծագործություններում)։

Սալաքայի ճակատամարտում քրիստոնյաների պարտությունից հետո, Ալֆոնսո VI-ը ետ է բերում Սիդին, և վերջինս դառնում է քրիստոնյա-մավրական բանակի հրամանատար։

Ռոդրիգո Դիազը կրթվել է Կաստիլիայի թագավորական արքունիքում և ստացել ալֆերեզի տիտղոս (բանակային բարձրագույն աստիճան)։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]