Վելա Բլագոևա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վելա Բլագոևա
Ծնվել էսեպտեմբերի 29, 1859(1859-09-29) կամ սեպտեմբերի 29, 1858(1858-09-29)[1]
ԾննդավայրՎելիկո Տիռնովո, Օսմանյան կայսրություն
Մահացել էհուլիսի 21, 1921(1921-07-21)[1]
Մահվան վայրՍոֆիա, Բուլղարիա[1]
ՔաղաքացիությունԲուլղարիա[1]
Մասնագիտությունլրագրող, գրող և խմբագիր
ԱմուսինԴիմիտր Բլագոև

Վելա Բլագոևա (բուլղար․՝ Вела Благоева, սեպտեմբերի 29, 1859(1859-09-29) կամ սեպտեմբերի 29, 1858(1858-09-29)[1], Վելիկո Տիռնովո, Օսմանյան կայսրություն - հուլիսի 21, 1921(1921-07-21)[1], Սոֆիա, Բուլղարիա[1]), բուլղարացի գրող, լրագրող, մանկավարժ, բուլղարիայում կանանց շարժման հիմնադիրներից: Հիմնական կրթությունն ստացել է Օսմանյան կայսրությունում, այնուհետև զբաղվել է ուսուցչությամբ, նախքան Ռուսաստանում ուսումը շարունակելու համար կրթաթոշակ ստանալը: Ռուսաստանում մանկավարժական դասընթացների մասնակցելուց հետո դարձել է սոցիալիստ: Վերադառնալով Բուլղարիա՝ դասավանդել է դպրոցում և խմբագրականներ է գրել մի շարք հրատարակչություններում: 1901 թվականին մի խումբ ֆեմինիստների հետ հիմնադրել է Բուլղարացի կանանց միությունը: Երկու տարի անց Բուլղարիայում կազմակերպել է սոցիալիստ կանանց կազմակերպությունը և առաջին համաժողովը:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վիկտորիա Ատանասովա Ժիվկովան ծնվել է 1859 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Օսմանյան Բուլղարիայի Վելիկո Տիռնովո քաղաքում Նեդա Սպիրիդոնովայի և Ատանաս Ժիվկովի ընտանիքում: Ընտանիքի հինգ երեխաներից եղել է կրտսերը[2] քույրերը՝ Մարիոլան և Ռոզը, [3] և եղբայրները՝ Գեորգի Ժիվկովը եղել է քաղաքական գործիչ և երեք անգամ եղել է Բուլղարիայի խորհրդարանի նախագահը[4], Նիկոլա Ժիվկովը՝ ով հիմնել է Բուլղարիայում առաջին մանկապարտեզը, եղել է գրող, գրել է ազգային օրհներգի՝ «Շումի Մարիցայի» բառերը[5]: Ընտանիքի հայրը մահացել է, երբ երեխաները դեռ փոքր էին, և ընտանիքի հոգսն ընկել է ավագ որդիների վրա[6]: Վելան ավարտել է Տիռնովոյի միջնակարգ դպրոցը և ուսումը շարունակել Գաբրովոյի ավագ դպրոցում,[2], 1871 թվականին ավարտել է Գաբրովոյի իգական դպրոցը: Աշխատել է որպես ուսուցիչ, դասավանդել է Բերկովիցայի, Ստամբուլի, Վառնայի դպրոցներում: 1874 թվականին Ժիվկովան և եղբայրը՝ Նիկոլան, ամառային արձակուրդների ընթացքում գումար են հավաքում Վառնայում աղջիկների դպրոց և եկեղեցի կառուցելու համար: Ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Վելան Սվիշտովի 50-րդ դաշտային հոսպիտալում բուժքույր է եղել: Պատերազմի ավարտից հետո՝ 1878 թվականին[3] Ժիվկովան Սանկտ Պետերբուրգի սլավոնական բարեգործական կոմիտեից կրթաթոշակ է ստանում [2] և հաճախում Մարիինսկի աղջիկների ավագ դպրոցի մանկավարժական դասընթացներին, որն ավարտում է 1881 թվականին[3]: Բուլղարիա վերադառնալով՝ դասավանդում է Ադրիանապոլիսում, այնուհետև՝ Բիտոլայում: Ռուսաստան վերադառնալով՝ 1882-1884 թվականներին մանկավարժական աստիճան ստանալու համար ուսանում է Սանկտ Պետերբուրգում: Ռուսաստանում անցկացրած տարիներին նրա վրա ազդել են ցարական ինքնակալության դեմ ուսանողական բողոքի ցույցերը[2], որտեղ էլ նա հանդիպել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի ուսանող Դիմիտար Բլագոևին և ամուսնացել նրա հետ[3]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]