Սոլ մաժոր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Սոլ մաժորը լադի տոնայնություններից մեկն է։ Այն ունի ընդամենը մեկ նշան՝ ֆա դիեզ (իր յոթերորդ աստիճանը)։ Սոլ մաժորի գերմանական անվանումն է G dur, ֆրանսիականը՝ sol majeur, և անգլիականը՝G major ։ Իր զուգահեռ մինոր տոնայնությունը մի մինորն է, համանունը՝ սոլ մինորը (երկու բեմոլ՝ սի բեմոլ և մի բեմոլ), սուբդոմինանտան դոն է, իսկ դոմինանտան՝ ռեն։ Սոլ մաժորը կազմված է հետևյալ նոտաներից՝ սոլ-լյա-սի-դո-ռե-մի-ֆա դիեզ-սոլ-ֆա դիեզ-մի-ռե-դո-սի-լյա-սոլ։ Մաժոր եռահնչյունը՝ սոլ-սի-ռե, դուբդոմինանտային եռահնչյունը՝ դո-մի-սոլ, իսկ դոմինանտային եռահնչյունը՝ ռե-ֆա դիեզ-լյա։ Դոմինանտային սեպտակորդը կառուցված է հետևյալ նոտաներից՝ ռե-ֆա դիեզ-լյա -դո։ Սոլ մաժորը առաջին դիեզ պարունակող տոնայնությունն է։ Այս տոնայնության մեջ գրված հայտնի ստեղծագործություններից են Լյուդվիգ վան Բեթհովենի 4-րդ դաշնամուրային կոնցերտը, Անտոնին Դվորժակի 8-րդ սիմֆոնիան, Գուստավ Մալերի 4-րդ սիմֆոնիան, Մորիս Ռավելի սոլ մաժոր կոնցերտը դաշնամուրի և նվագախմբի համար և այլ ստեղծագործություններ։ Սոլ մաժորին հաջորդող տոնայնությունը ռե մաժորն է, որն ունի երկու նշան՝ ֆա դիեզ և դո դիեզ։