Սղոցապոչ անդրկովկասյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սղոցապոչ անդրկովկասյան
Գիտական դասակարգում
Թագավորություն Կենդանիներ
Բաժին Միջատներ
Ընտանիք Ծղրիդներ
Տեսակ Սղոցապոչ անդրկովկասյան
Լատիներեն անվանում
Poecilimon geoktshaicus


Սղոցապոչ անդրկովկասյան (լատ.՝ Poecilimon geoktshaicus), ծղրիդների ընտանիքին պատկանող միջատ, որը գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։

Նկարագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ոչ խոշոր չափի ծղրիդ է (արուի մարմնի երկարությունը 15,0-21,0 մմ է, էգինը` 20,0-26,0 մմ, ձվադրինը` 8,0-9,0 մմ): Արուի վերնաթևերը, որոնք մասամբ մտնում են փորիկի առաջին տերգիտի ծայրի տակ, կարճացած են։ Դարչնագույն, կանաչավուն կամ դեղնավուն գունավորմամբ արական ծղրիդի առաջնամեջքը ամբողջական է, իսկ էգինը՝ կարճացած[1]։

Տարածվածություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարածված է Դաղստանում, Վրաստանում, Ադրբեջանում, Հայաստանում: Հայաստանում ապրում է Սևանա լճի մոտակայքում (ավելի ստույգ տվյալներ չկան), այստեղ հետագայում չի գտնվել, հայտնի է նաև Տավուշի մարզում (Բագրատաշեն գյուղի շրջակայք)[1]:

Էկոլոգիա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ապրում է տափաստանային գոտում, անտառային գոտու ստորին տափաստանացած հատվածներում։ Հասուն առանձնյակները հանդիպում են հունիսին: Հետսաղմնային զարգացումը տևում է 45-55 օր: Այս կենդանիները բուսակեր են, բազմակեր։ Վրաստանում տեսակը նշված է որպես գյուղատնտեսական մշակաբույսերի (հացահատիկային, կարտոֆիլի, լոբու) երկրորդական վնասատու[1]:

Պահպանություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հազվագյուտ տեսակ է։ Հայաստանում հազվադեպ է հանդիպում, հայտնի են եզակի, փոքրաթիվ նմուշներ[1]։

Թվաքանակի փոփոխության միտումները պարզաբանված չեն: Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես վտանգված տեսակ[1]։

Վտանգման հիմնական գործոններն են անասունների գերարածեցումը և խոպան հողերի հերկումը[1]:

Պահպանության միջոցառումները ընդունված չեն, հավանաբար հանդիպում է «Սևան» ազգային պարկի տարածքում[1]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Հայաստանի Կարմիր գիրք (հայերեն)։ Երևան: ՀՀ Բնապահպանության նախարարություն։ 2010։ ISBN 978-99941-2-420-6