Յան Հանուշ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto Info sciences exactes.png
Յան Հանուշ
Ծնվել է հուլիսի 13, 1858(1858-07-13)[1]
Kolodiivka, Տիսմենիցայի շրջան, Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ, Ուկրաինա
Մահացել է հուլիսի 26, 1887(1887-07-26)[1] (29 տարեկանում)
Փարիզ, Ֆրանսիա
Մասնագիտություն գիտնական

Յան (Իվան) Իոսիֆովիչ Հանուշ (հուլիսի 13, 1858(1858-07-13)[1], Kolodiivka, Տիսմենիցայի շրջան, Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ, Ուկրաինա - հուլիսի 26, 1887(1887-07-26)[1], Փարիզ, Ֆրանսիա), լեհ լեզվաբան, հայագետ։ Հանդիսացել է Երիտքերականական դպրոցի ներկայացուցիչ։ Սովորել է Կրակովի, Լայպցիգի, Բեռլինի և Վիեննայի համալսարաններում։ 1884 թ.-ից սկսած եղել է Վիեննայի համալսարանի դասախոս։ Գրել է մոտ 150 աշխատություն՝ նվիրված սլավոնական և հնդեվրոպական լեզվաբանությանը։ 1885 թ.-ին ուսումնասիրել է Արևմտյան Ուկրաինայի Կուտի քաղաքի հայ ազգաբնակչության լեզուն, գրել «Լեհահայոց լեզվի մասին» (հատոր 1, 1886 թ.) և «Հայ բարբառագիտության մասին» (1887 թ.) գործերը, որոնցում քննել է հայերենի հնչյունաբանությունը, հայերենըը համեմատել այլ հնդեվրոպական լեզուների հետ։ Հանուշը տվել է արևելահայ և արևմտահայ գրական լեզուների քերականական էական տարբերությունները, ապա, մասնավորելով, վերլուծել լեհահայերի բարբառի հնչյունական կազմը և բառապաշարը։ Հանուշն անդրադարձել է հայկական ազգանունների ծագմանն ու քննարկմանը և բանասիրական այլ հարցերի։

Այս հոդվածի նախնական տարբերակը կամ նրա մասը վերցված է Հայկական համառոտ հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Jan Hanusz