Էմմա Բոնինո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էմմա Բոնինո
իտալ.՝ Emma Bonino
Emma Bonino - World Economic Forum on Europe 2010.jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of Italy.svg Իտալիա
Կուսակցություն՝ Արմատական կուսակցություն
Կրթություն՝ Բոկոնիի համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ
Դավանանք աթեիզմ
Ծննդյան օր մարտի 9, 1948(1948-03-09) (70 տարեկան)
Ծննդավայր Բրա, Կունեո (նահանգ), Պիեմոնտ, Իտալիա
Ի ծնե անուն իտալ.՝ Emma Bonino
 
Կայք՝ emmabonino.it
 
Պարգևներ

Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ, Աստուրիական արքայադուստրի մրցանակ միջազգային համագործակցության համար, «Հյուսիս-հարավ» մրցանակ և 100 կին

Էմմա Բոնինոն (իտալ.՝ Emma Bonino, մարտի 9, 1948(1948-03-09), Բրա, Կունեո (նահանգ), Պիեմոնտ, Իտալիա), իտալացի պետական և քաղաքական գործիչ։ Իտալիայի արտաքին գործերի նախարար 2013 թվականի ապրիլից 2014 թվականի փետրվար:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է ժամանակակից լեզուների և գրականության ֆակուլտետը Միլանյան Բոկոնի համալսարանում 1972 թվականին: 1975 թվականին հիմնել է Տեղեկատվական կենտրոն ստերիլիզացման և աբորտների հարցերով (Centro informazione sulla sterilizzazione e l ' aborto), 1976 թվականին ընտրվել է Իտալիայի պատգամավորների Պալատ Արմատական կուսակցության ցուցակով և գլխավորել կուսակցական խմբակցությունը, ինչպես նաև մտել է կուսակցության ղեկավարություն։ 1979 թվականին ընտրվել է Եվրոպական խորհրդարանի և հետագայում մի քանի անգամ վերընտրվել է, մնալով ևրոպադգամավոր մինչև 2006 թվականը: Արմատական կուսակցության հակաազգային արմատական կուսակցության վերափոխումից հետո՝ 1989 թվականին դարձել է նրա նախագահը և պահպանել իրեն այդ պաշտոնում մինչև 1993 թվականը[1]:

Երկար տարիներ Բոնինոն համագործակցել է Արմատական կուսակցության ականավոր գործիչ Մարկո Պանելայի հետ, որի հետ 1970-ական թվականներից մասնակցել է ընտրական քարոզարշավներին: 1994 թվականին Պանելիի ցուցակը ստացել է Եվրոպական խորհրդարանի ընտրություններում հավաքել է 2,1 տոկոս ձայն ապահովելով 2 պատգամավորական տեղեր: 1996 թվականին ցուցակը նոր անվանումով՝ Պանելա-Զգաբրի, Իտալիայի խորհրդարանական ընտրություններում հավաքում է միայն 1.9% ձայն, իսկ նոր եվրոպական ընտրություններում՝ 1999 թվականին նա գնաց արդեն որպես Բոնինոի ցանկ, հավաքելով Իտալիայում 8,5 տոկոսը, ինչը ապահովել է տարեկան 7 տեղ Եվրախորհրդարանում[2]:

1995-ից 1999 թվականներին եղել է եվրահանձնակատար ձկնորսության, մարդասիրական օգնության և սպառողների պաշտպանության հարցերով (1997 թվականին իր իրավասության մեջ է մտնում սպառողների առողջության պաշտպանության և պարենային անվտանգության խնդիրները)[3]: 1997 թվականին Եվրամիության պատվիրակության կազմում այցելել է Աֆղանստանի մայրաքաղաք Քաբուլ, որը այն ժամանակ գտնվում էր Թիլիբան շարժման հսկողության տակ, այցելել է հիվանդանոցներ կանանց վիճակին ծանոթանալու համար: 1997 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Բոնինոն և պատվիրակության մյուս 18 անդամներ, այդ թվում CNN-ի թղտակից Քրիստիան Ամանպուրը, երեք ժամ անց ձերբակալվել են թալիբների պարեկների կողմից, բայց հետո ներողություն հայցելով ազատ են արձակվել[4]:

2001 թվականին Բոնինոն և Պանելլան դարձան Իտալական արմատականների նոր ազատատենչ կուսակցության առաջատար անադամ, 2005 թվականին այդ կառույցը մտավ նոր կրթություն մեջ՝ Վարդը ափի մեջ, որը 2006 թվականին կոալիցիա է կազմել, իսկ 2007 թվականին դադարեցրել է գոյությունը[5], որից հետո Պանելան և Բոնինոն վերականդնեցին իրենց նախկին կուսակցությունը Իտալական արմատականներ[6][7]:

Աշխատել է կառավարության երկրորդ Պրոդում որպես եվրոպական գործերի և միջազգային առրտրի նախարար 2006-ից 2008 թվականներին:

2008 թվականին ընտրվել է Իտալիայի Սենատում, որտեղ, մնալով արմատական մտավ Դեմոկրատական կուսակցության շարքերը. Դարձել է ոչ կառավարական կազմակերպությունների կազմակերպիչներից մեկը: Չկա խաղաղություն առանց արդարության (Non c ' è Pace Senza Giustizia), որը կազմակերպում է միջազգային արշավ ընդդեմ կանանց թլպատման, և "ձեռքերդ հեռու Կայէնից" (Nessuno Tocchi Caino), որը դեմ է մահապատժին, խոշտանգումներին. Հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է Եվրոպական խորհրդի միջազգային հարաբերություններում. 2008-2013 թվականներին եղել է Սենատի փոխնախագահ[8] [3]:

2013-2014 թվականներին զբաղեցրել է Լետտայի կառավարության արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը։ Նոր պաշտոնում պահպանել է հավատարմությունը նախկին համոզմունքներին, հատուկ ուշադրություն դարձնելով, մարդու իրավունքների և միջազգային արդարության սկզբունքերին: Եվրոտաղանդիզմի քաղաքականությանը նույնպես տեղ էր տալիս ավելի քան միայն անվտանգության ապահովման միջոցներին: Այդուհանդերձ, Ագն-ի Բյուդջեն այդ տարիներին կազմել է պետական ծախսերի մոտ 0,2%-ը՝ միջոցների սղության պատճառով փակվում էին հյուպատոսությունները և աշխատակազմը կրճատվում էր: Խնայված միջոցների հաշվին բացվում է իտալական դեսպանատների նոր շենքերը Թուրքմենստանում, Վիետնամում և մի քանի այլ պետություններում: Եթե Մեծ Բրիտանիայի ներդրումները Սիրիայում կազմել են շուրջ 150 մլն ԱՄՆ դոլար, ապա Իտալիայի ներդրումները 38 մլն, ինչը նվազեցնում է իր քաղաքական նշանակությունը այս տարածաշրջանում: Ֆինանսական խնդիրներ անդրադարձել են նաև տնտեսական մրցունակության համար։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Emma Bonino»։ Argomenti (իտալերեն)։ il Sole 24 ORE։ Վերցված է 2016-05-19 
  2. Vittorio Bufacchi, Simon Burgess Italy since 1989: Events and Interpretations. — Springer, 2016. — P. XVII. — ISBN 9780230596030
  3. 3,0 3,1 «Bonino, Emma»։ Enciclopedie on line (իտալերեն)։ Treccani։ Վերցված է 2016-05-19 
  4. «Paura per Emma Bonino. Tre ore in mano ai Taliban» (իտալերեն)։ la Repubblica։ 1997-09-30։ Վերցված է 2016-05-20 
  5. André Krouwel Party Transformations in European Democracies. — SUNY Press, 2012. — P. 323. — ISBN 9781438444819
  6. «Radicali: da oggi quattro giorni congresso nazionale a Padova» (իտալերեն)։ Agenzia giornalistica Italia։ 2007-11-01։ Վերցված է 2016-05-21 
  7. Marco Plutino (2015-07-06)։ «L'ultima battaglia dei radicali italiani» (իտալերեն)։ Huffington Post։ Վերցված է 2016-05-21 
  8. «Emma Bonino» (իտալերեն)։ Huffington Post։ Վերցված է 2016-05-19