Երգող կեռնեխ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Երգող կեռնեխ
* Բնադրումը՝ դեղին;
* Ձմեռումը՝ կապույտ;
* Կլոր տարին՝ կանաչ
Բույնը ձվերով
Ձագերին կերակրելիս

Երգող կեռնեխ (լատ.՝ Turdus philomelos), կեռնեխների ընտանիքի պատկանող թռչուն։

Նկարագրությունը[խմբագրել]

Երգող կեռնեխի մարմնի վերին մասը ձիթապտղագույն է, թևերի թափահարող փետուրները մուգ դարչնագույն են, մարմնի ստորին մասը սպիտակ է՝ շիկավուն երանգով կլոր պտերով։ Պտերը որովայնի հատվածում նոսր են և գունաթափված, կտուցը մոխրասև է։ Ոտքերը դեղին են։ Զգալիորեն փոքր է մյուս կեռնեխներից։ Քաշը՝ 57-77 գ, թևի երկարությունը՝ 109-120 մմ, բացվածքը՝ 340-350 մմ։

Դասակարգումը[խմբագրել]

Թագավորությունը՝ Կենդանիներ
Դասը՝ Թռչուններ
Կարգը՝ Ճնճղուկազգիներ
Ընտանիքը՝ Կեռնեխազգիներ
Ցեղը՝ Կեռնեխներ
Տեսակը՝ Երգող կեռնեխ

Կենսակերպը[խմբագրել]

ՀՀ-ում բնադրվող, չվող թռչուն է։ Գարնանը վերադառնում է ապրիլ ամսին։ Բնակության համար նախապատվություն է տալիս անտառների թփուտավոր հատվածներին, հաճույքով բնակվում է նաև կաղնու և բոխու անտառներում։ Սնվում է հիմնականում միջատներով, ձմռանը՝ նաև հատապտուղներով։

Երգը[խմբագրել]

Երգում է շատ գեղեցիկ, անշտապ, զրնգուն և երկարատև։ Արձակում է սուլոցներ։ Երբեմն նմանակում է այլ թռչունների որոշ ձայներ։ Սովորաբար երգում են ծառերի կատարներին նստած, համարյա ամբողջ ցերեկը, սակայն առավել ակտիվ են առավոտյան և երեկոյան։ Երգում են մինչև բնակալման ավարտը։ Հունիսի սկզբում երգում են սովորականից մի քիչ պակաս չափով, սակայն, հետո նախկին ակտիվությունը վերականգնվում է։ Երգելը դադարեցնում են հուլիսի սկզբում։

Բազմացումը[խմբագրել]

Բույնը սարքում է չոր խոտերից՝ ծառերի ճյուղերին կամ թփերի վրա, բնի ներսը սվաղում է ցեխով։ Մայիս ամսին դնում է 4-7 երկնագույն, սև պտիկներով ձու, հաճախ տալիս է երկու սերունդ։ Ó³ËÇó

Տարածվածությունը[խմբագրել]

Տարածված է Եվրոպայում, Փոքր Ասիայում, Իրանի հյուսիսում, Պեչորա և Օբ գետերի ավազաններում, Ալթայում, Մոլդովայում, Դոնի ստորին հոսանքներում, Ղրիմում, Կովկասում։[1]

Երգասեր կեռնեխի պատկերը որպես տարբերանշան[խմբագրել]

Անգլիայի Փրեմյեր լիգայում հանդես եկող Ուեսթ Բրոմուիչ Էլբիըն թիմի տարբերանշանին պատկերված է երգասեր կեռնեխ։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Մ. Ս. Ադամյան (1988)։ Հայաստանի թռչունները։ Երևան: «Արևիկ», էջ 42։