Բանասիրություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Բանասիրություն, ֆիլոլոգիա (հին հունարեն՝ φιλολογία , «սեր բառի նկատմամբ»), հասարակական գիտություն, որն ուսումնասիրում է լեզվի և գրականության հետ կապված հարցեր։ Համապատասխանաբար, բանասիրությունը բաղկացած է երկու հիմնական բաժնից՝ լեզվաբանություն և գրականագիտություն, որոնք իրենց հերթին ունեն մի շարք ենթաբաժիններ։[1]

Բանասիրությունը գրավոր կամ բանավոր ավանդված տեքստերի, հիշատակարենների տեքստաբանական հետազոտությունների (լեզվի, ոճի, տաղաչափական հատկությունների, բանագիտական, ազգագրական ու հնագիտական կողմերի ուսումնասիրության) ամբողջությունը ներկայացնող գիտություն է: Տարբեր դարաշրջաններում նրա ոլորտը նեղացել կամ ընդլայնվել է: Դասական արտահայտություն է ունեցել հին հնդիկների, հույների ու հռոմեացիների մոտ. էական զարգացում ունեցավ վերածնության շրջանում և նրանից հետո:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. Էդ. Ջրբաշյան, Հ. Մախչանյան (1972)։ Գրականագիտական բառարան։ Երևան: «Լույս», էջ 45։ 

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հ. Պետրոսյան, Հայերենագիտական բառարան, Երևան, 1987: