Porcupine Tree

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Porcupine Tree
Porcupine Tree LIVE in ARENA 28.11.2007.jpg
Ժանրեր պրոգրեսիվ ռոք, փսիխոդելիկ ռոք և Պրոգրեսիվ մետալ[1]
Գործունեություն 1987
Լեյբլ Delerium Records և Atlantic
Կայք porcupinetree.com

Porcupine Tree, բրիտանական պրոգրեսիվ ռոք խումբը հիմնադրվել է Սթիվեն Ուիլսոնի կողմից Հեմել Հեմփսթեդում (Հերթֆորդշիր, Անգլիա) 1987 թվականին: Այս խմբի առանձնահատուկ հնչողությունը պրոգրեսիվ ռոքի, փսիխոդելիկ ռոքի, էմբիենտի և ավելի ուշ ալբոմներում՝ մետալի և ալտերնատիվ ռոքի խառնուրդի արդյունքն է:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Խումբը հայտնվել է 1987 թվականին որպես Սթիվեն Ուիլսոնի սոլո նախագիծ, և որոշ առումներով պարզապես նախասիրություն էր: Ուիլսոնը զբաղվում էր այս նախագծով իր սեփական տան ստուդիայի պայմաններում: Ունենալով սեփական տարածքը էքսպերիմենտների համար՝ նա դիմեց վաթսունական-յոթանասունականների պրոգրեսիվ ռոքին:

Որոշելով ցուցադրել իր աշխատանքի արդյունքները որոշ ծանոթներին և ձայնագրող ընկերություններին՝ Ուիլսոնը որոշում է, որ սոլո ձայնագրությունները մեկ մարդու կողմից սեփական տան ստուդիայում չեն դիտարկվի լրջորեն, ինչպես իրական խմբի ձայնագրությունները: Այդ պատճառով նա ձայնագրություններով ձայներիզների հետ միասին դնում է ինքնուրույն պատրաստած բուկլետ, որում նկարագրել էր հորինված պատմություն երբևէ գոյություն չունեցած խմբի մասին: Սակայն մարդիկ ովքեր ստացել էին այդ ձայներիզները, լրջորեն էին ընդունել դրանք: 1989 թվականի սկզբին Սթիվենը ստեղծեց բավարար քանակով նյութ, որպեսզի ձայնագրի ամբողջական 80-րոպեանոց ձայներիզ «Tarquin’s Seaweed Farm» (Թարքվինի ջրիմուռների ֆերման) անվամբ, ութէջանոց բուկլետով, որում մանրամասնորեն պատմում է խմբի անդամների մասին՝ այնպիսի անսովոր անձանց, ինչպիսիք են Sir Tarquin Underspoon-ը (Սըր Թարքվին Ստորգդալ), Timothy Tadpole-Jones-ը (Մեծագլուխ Թիմըթի Ջոնս), և իհարկե Linton Samuel Dawson-ը:

Ուիլսոնը ուղարկեց կրկնօրինակները որոշ մարդկանց, որոնք կարող էին հետաքրքրվել: Նրանցից մեկը տպագրվեց անդերգրաունդային Freakbeat ամսագրում, որը ղեկավարում էին Ռիչարդ Ալենը և Իվոր Թրումենը: Միաժամանակ նրանք զբաղված էին սեփական ձայնագրման ընկերությունը ստեղծելով: Թեպետ ձայներիզի մասին ակնարկը ամսագրում այնքան էլ ջերմ չէր, նրանք հրավիրում են Porcupine Tree-ին իրենց առաջին թողարկման համար կոմպոզիցիան՝ լավագույն անդերգրաունդային փսիխոդելիկ խմբերի ընտրանին, ձայնագրելու: Մինչ նախագծի իրագործումը մնացել էր մոտ 18 ամիս: 1990 թվականին Ուիլսոնը կարողացավ ստեղծել երաժշտություն իր հիմնական զբաղմունքով: No-Man (Թիմ Բոունեսի հետ համատեղ նախագիծը) ստացավ պայմանագիր Little Indian Records-ից: Այս խումբը, որի էմբիենտատիպ ձայնը նման չէր Porcupine Tree-ին, ստացավ շատ ջերմ արձագանք: Սակայն, չնայած սկզբի կոմերցիոն հաջողությանը, սոլո նախագծի նկատմամբ հետաքրքրությունը չանհետացավ:

Առօրյա գործունեությունից ազատվելուց հետո Ուիլսոնը սկսում է ավելի ակտիվորեն առաջ տանել Porcupine Tree-ն, ուղարկելով Tarquin’s Seaweed Farm-ը և հաջորդ ձայներիզը The Nostalgia Factory-ին՝ դրանք լրացնելով հորինված խմբի մոլորեցնող տեղեկությամբ բուկլետներով: Նրանք անդերգրաունդային հասարակության մեջ հետաքրքրություն առաջացրին այդ անվան նկատմամբ՝ լինելով ավելի ոգևորված թողարկմամբ, որը հենց նոր դուրս եկած Delerium RecordsA Psychedelic Psauna-ն էր, որում հնչում էր «Linton Samuel Dawson» երգը: Delerium-ը նաև վերահրատարակեց խմբի առաջին երկու ձայներիզները: Շուտով Սթիվենը դառնում է Delerium-ի հետ պայմանագիր կնքած առաջին երաժիշտներից մեկը: Նրան առաջարկում են վերահրատարակել երկու ձայներիզները որպես զույգ ալբոմ, բայց Սթիվենը որոշում է դրա փոխարեն ստեղծել նոր ալբոմ լավագույն նյութից, որը հետագայում ստանում է On The Sunday Of Life… անվանումը և դառնում նոր լեյբլի երրորդ թողարկումը:

On The Sunday Of Life… ստեղծվել է 1991 թվականի հուլիսին 500 կրկնօրինակից՝ փոքր տիրաժով: Ալբոմի նկատմամբ հետաքրքրությունը այնքան մեծ էր, որ այդ տիրաժը վաճառվեց ակնթարթորեն: Ալբոմի կոմպոզիցիաների մեջ կար նաև Porcupine Tree-ի դասական երաժշտությունը, որը մինչ օրս հնչում է նրանց «Radioactive Toy» համերգներին: 2000 թվականին On The Sunday Of Life-ի ընդհանուր վաճառքը կազմել է 20.000 կրկնօրինակ:

Նոր նյութի ստեղծմամբ զբաղվելով՝ Ուիլսոնը հասկացավ, որ նրան պարտադիր է ունենալ ավելի ժամանակակից հնչողություն: Այդ էքսպերիմենտների առաջին պտուղը դարձավ 30-րոպեանոց սինգլը՝ 1992 թվականին ստեղծված Voyage 34-ը, որը նման էր այնպիսի ambient trance խմբերի ստեղծագործություններին, ինչպիսիք են The Orb-ը և Future Sound Of London-ը: Դրա հետ մեկտեղ դրան ավելացրել է կիթառի սոլո՝ միաժամանակ 60-ականների LSD պրոպագանդայից ռեչիտատիվի հետ կատարումով: Այս սինգլը դարձավ անդերգրաունդի իսկական հիթ, հասավ Միացյալ Թագավորության անկախ քսանյակին և դարձավ ոճային խառնուրդի դասական օրինակներից մեկը, որոնք իննսունականների լավագույն երաժշտության ոչ այնքան փոքր մասն էին:

Իրականում «Voyage 34»-ը նախատեսված էր Porcupine Tree-ի Up The Downstair զույգ ալբոմի համար: Սակայն ալբոմի թողարկման պահին որոշվեց սինգլը չներառել դրա մեջ, և արդյունքում ալբոմը թողարկվեց ստանդարտ ֆորմատով: Ալբոմը ընդունեցին հիացմունքով, և «Melody Maker» ամսագրում նշվեց որպես «փսիխոդելիկ գլուխգործոց… տարվա լավագույն ալբոմներից մեկը»: Այդ ալբոմի վրա Սթիվենը շարունակեց էքսպերիմենտները՝ խառնելով պարային երաժշտություն և ռոք: Այդ ալբոմում կարելի է նաև լսել հրավիրված երկու երաժիշտների, ովքեր արդյունքում դարձան խմբի մշտական անդամները: Նրանք էին Ռիչարդ Բերբերին (80-ականների Japan ռոք խմբի նախկին անդամներից) և Քոլին Էդվինը:

1993-ի նոյեմբերին «Voyage 34»-ը վերահրատարակվեց Astralasia ռեմիքսի հետ: Չնայած նրան, որ այս կոմպոզիցիան չստացավ ռադիոէֆիր, այն վեց ամիս մնաց NMEինդի չարտում և դարձավ Chill-out երաժշտության դասական օրինակ:

Porcupine Tree-ի հեղինակությունը աճեց մինչ այն պահը, երբ կենդանի համերգներից խուսափելն այլևս հնարավոր չէր: 1993 թվականի դեկտեմբերին տեղի ունեցավ նրանց առաջին ելույթը հետևյալ կազմով՝ Սթիվեն Ուիլսոն որպես վոկալիստ և կիթառահար, Կոլին Էդվինը՝ բաս, Քրիս Մեյթլենդը՝ հարվածային և Ռիչարդ Բերբերին՝ ստեղնաշարային:

Խմբի բոլոր երեք անդամները նախկինում աշխատել էին Ուիլսոնի հետ վերջին մի քանի տարվա ընթացքում (Բերբերին և Մեյթլենդը ուղեկցում էին No-Man-ի շրջագայությանը), և բոլորը հիանալի երաժիշտներ էին, ովքեր համակրում էին Porcupine Tree-ի հնչողությունն ու ուղղությունը: Նոր կազմը միանգամից տվեց իր պտուղները, որը կարելի է տեսնել Spiral Circus (ստեղծվել է 1997-ին վինիլում) ալբոմում, որում հնչում են իրենց առաջին երեք ելույթների ձայնագրությունները՝ ներառյալ իրենց վաղ կողմնակից Մարկ Ռեդկլիֆի հետ BBC Radio One-ում սեսիան:

Խմբի հաջորդ ալբոմը չկարողացավ դուրս գալ 1995 թվականի սկզբից առաջ, բայց առաջ էր անցել Stars Die/Moonloop սինգլով՝ վերջին երկու կոմպոզիցիաներով, որոնք ձայնագրվել են ալբոմի վրա աշխատանքի ընթացքում և եղել են նորացված խմբի առաջին համատեղ ձայնագրությունները: Խմբի թվով երրորդ ալբոմը՝ The Sky Moves Sideways-ը, լույս է տեսել 1995 թվականին և ստացել համակրանք պրոգրեսիվ ռոքի բազմաթիվ սիրահարների կողմից: Porcupine Tree-ին անգամ անվանել են «Իննսունականների Pink Floyd», որի համար Սթիվենը հետագայում զղջացել է. «Ես ոչինչ չեմ կարող անել դրա հետ: Դա այդպես է: The Sky Moves Sideways-ի շրջանում ես, եթե կարելի է այդպես արտահայտվել, փոքր-ինչ չափն անցա Pink Floyd-ի երկրպագուներին սիրաշահելով, որոնք մեզ լսում էին, քանի որ այդ խումբն այլևս չէր թողարկում նոր ալբոմներ: Հիմա ես զղջում եմ դրա համար»: Դժբախտաբար, կամ ոչ այնքան, բայց այդ CD-ից հետո խմբի երկրպագուների քանակը նշանակալիորեն աճեց:

The Sky Moves Sideways դարձավ լայն դաշտ մեղեդիների և էմբիենտի հետ էքսպերիմենտների համար, և տվյալ տեսանկյունից այն համարվում է անցումնային աշխատանք՝ կիսով չափ ձայնագրված խմբի ձևավորումից առաջ, կիսով չափ՝ հետո: Ալբոմի մեծ մասը կազմում է երեսունրոպեանոց գլխավորող կոմպոզիցիան, որը ի սկզբանե պետք է զբաղեցներ ողջ ալբոմը (ալտերնատիվ տարբերակը, ներառելով որոշ գծանշված ֆրագմենտներ, ներառվել է 2004 թվականի տարբերակում): Ալբոմը անցել է NME-ի, Melody Maker-ի և Music Week-ի չարտեր: Moonloop սինգլի հետ միասին այս ալբոմը դարձել է Porcupine Tree-ի առաջին աշխատանքը, որը թողարկվել է ԱՄՆ-ում 1995 թվականի սեպտեմբերին և գրավել է մամուլի հետաքրքրությունը, ինչպես նախկինում: Ողջ տարի խումբը առաջ է տարել ալբոմը բազմաթիվ համերգներով:

Սակայն խումբը գոհ չէր ալբոմի դիրքով, որը կիսով չափ կոլեկտիվ էր, կիսով չափ՝ սոլո ստեղծագործական: Porcupine Tree-ն նպատակ դրեց իր առջև ձայնագրել ողջ խմբի առաջին իսկական ձայնագրությունը և հաջորդ տարի աշխատեցին ավելի լիարժեք և հավակնոտ ձայնի վրա:

Ուիլսոնն ասել է. «Պարզ է, որ գործնականորեն կենդանի խաղի նպատակը պրովոկացիոն գործոնն էր: Սակայն կարծում եմ, որ ենթագիտակցորեն ես այդպես էլ զգում էի, որ ես երկարաձգել եմ սոլո կարիերան բավականին երկար ժամկետով, քանի որ ինձ երբեք էլ դուր չի եկել աշխատել հարվածային մեքենայով: The Sky Moves Sideways-ում կան մի քանի թրեքեր՝ 'Stars Die' և 'Moonloop', որոնց համար ես առաջին անգամ հրավիրել եմ Քրիսին և Քոլինին: Եվ դա շրջադարձային պահ էր. ես զգացի, որ այս կոմպոզիցիաները ամենից շատը դուր եկան ինձ: Ես հասկացա, որ չեմ ուզում ետ գնալ և կրկին հարվածային մեքենաներ օգտագործել: Բայց նաև ինձ միշտ դուր էր եկել, դե դուք հասկանում եք, «ռոք խմբի» գաղափարը: Խմբերի մեջ կա այնպիսի հմայք, գրավչություն և ռոմանտիզմ, որը երբեք չի լինի սոլո նախագծի մեջ»:

Այսպիսով հաջորդ ալբոմի՝ Signify-ի համար աշխատում էր ողջ խումբը: Երաժիշտները դարձան արդեն լիարժեք համահեղինակներ, որը լավ երևում է «Intermediate Jesus» կոմպոզիցիայում, որը ինքնաբերաբար ծնվել է փորձերի սեսիայից (այդ կոմպոզիցիայի մասերը ստեղծվել են Metanoia-ի վրա 1998 թվականին):

Ուիլսոնն ասել է. «Signify-ը եղել է բավականին տարօրինակ ձայնագրման տեսանկյունից: Չնայած այն ողջ խմբի ալբոմն էր, մենք ուղղակի ֆիզիկապես չէինք կարող գտնվել միաժամանակ միևնույն վայրում և աշխատել միասին, այնպես որ բացի դրսից ձայնագրված „Intermediate Jesus“-ից, ես պարզապես ստեղծեցի բարձր որակի դեմո թրեքեր սինթեզված հատվածներով, որոնք հետագայում մյուսները փոխարինեցին իրենց իսկական ձայնագրություններով: Այնպես որ, կարելի է ասել նրանց ներդրումը այդքան էլ մեծ չէր»: Porcupine Tree-ին առաջին իսկական սինգլի՝ Waiting-ի թողարկումից հետո, հայտնվում է անգլիական բոլոր ինդի չարտերում, Միացյալ Թագավորության ազգային չարտում և հնչում ողջ Եվրոպայի եթերում. Signify-ը վերջապես հայտնվում է խանութների դարակներում 1996 թվականի սեպտեմբերին:

Այդ ժամանակ խմբի հեղինակությունը այնքան էր աճել, որ Porcupine Tree-ին կարող էր հավաքել մեծ հրապարակներ: Օրինակ՝ Հռոմում խումբը ելույթ է ունեցել 5000 հանդիսատեսի առջև: Այդ համերգի հիման վրա ստեղծվել է Coma Divine ալբոմը: Այդ ընթացքը նաև նշանավորվել էր խմբի դեպի երգային նյութ շրջադարձով նախկին գործիքայինների փոխարեն: Ողջ 98 թվականը երաժիշտներն անցկացրել են խմբի հինգերորդ ստուդիո ալբոմի ձայնագրությամբ և 1999 թվականի մարտին լույս տեսավ Stupid Dream նոր ձայնասկավառակը:

Այդ ալբոմից երեք կոմպոզիցիաները՝ Piano Lessons-ը, Stranger By the Minute-ը և Pure Narcotic-ը, ստացան մեծ ճանաչում երկրպագուների և տապլոիդների կողմից: Չնայած նոր ձայնասկավառակը նաև վախեցրեց իր «փոփայնությամբ» հին երկրպագուներին, խմբի նոր կերպարանքը գրավեց նոր երկրպագուների, իսկ վաճառքի մակարդակը նշանակալիորեն բարձրացավ:

Stupid Dream ձայնասկավառակը ուղեկցվել է գլոբալ հյուրախաղերով, որոնց ընթացքում խումբը ոչ միայն շրջել է ողջ Եվրոպայով, բայց և եղել է ԱՄՆ-ում: Մի քանի ամիս անց խումբը արդեն պատրաստ էր նոր ալբոմի ձայնագրությանը, որը նվիրված էր հազարամյակի փոփոխությանը և պատրաստ էր լինելու 2000 թվականի փետրվարին: Լարային գործիքավորումն անելուց հետո Porcupine Tree-ին Lightbulb Sun կոչվող նոր ձայնասկավառակով ցույց տվեց երգերի խառնուրդ և Stupid Dream ալբոմի էներգետիկան, բայց ավելի բնական և հզոր տեսքով և էլ ավելի վստահ ձայնով: Ալբոմը հանվել է 2000 թվականին, իսկ հետո սկսվել է ոչ մեծ համերգային շրջագայություն Բրիտանիայում, որը շարունակվել է հաջորդ տարի մի քանի եվրոպական փառատոնների ժամանակ համերգներով և համատեղ խոշոր շրջագայությամբ Dream Theater-ի հետ, որոնց մոտ նրանք ելույթ էին ունենում տաքացած ժամանակ: Խումբը շարունակում էր հյուրախաղերը ընդհուպ մինչև 2001 թվական՝ առաջին անգամ խոշոր շրջագայությամբ այցելելով Գերմանիա: Այնտեղ, ինչպես նաև Իսրայելում դուրս եկավ Lightbulb Sun ալբոմի հատուկ երկսկավառակ հրատարակություն, իսկ նույն ժամանակ մայիսին հայտնվեց Recordings ձայնասկավառակը՝ կոմպիլյացիան, որում ներառված էին սինգլեր և նախորդ երկու ալբոմներից ընտրյալ երգեր:

Հաջորդ տարի 2002 թվականի փետրվարին տեղի ունեցավ Porcupine Tree-ի անձնակազմի առաջին փոփոխությունը: Խումբը լքեց թմբկահար Քրիս Մեյթլենդը ութ տարվա համատեղ գործունեությունից հետո: Նրան փոխարինող խումբը հրավիրեց հիանալի թմբկահար Հեյվին Հարիսոնին: Այդ ժամանակահատվածում սկսվեցին նոր ձայնասկավառակի սեսիաները, որոնց ժամանակ ձայնագրվեց մոտ երեսուն նոր երգ:

Երկար սպասված In Absentia ալբոմը դուրս եկավ Lava records-ին 2002 թվականի սեպտեմբերին (Եվրոպայում՝ հաջորդ տարվա հունվարին): Այն ավելի ավարտուն աշխատանք էր Porcupine Tree-ի երաժշտացանկում, և չնայած որոշ կոմպոզիցիաներ հնչում էին ավելի ծանր և խիստ, քան սովորաբար, ընդհանուր առմամբ երաժշտությունը դարձել էր ավելի նուրբ և գեղեցիկ: Ալբոմը դարձավ բեսթսելլեր, հայտնվեց բազմաթիվ եվրոպական երկրների չարտերում, իսկ վաճառքի մակարդակը շուտով գերազանցեց հարյուր հազար կրկնօրինակը:

Ալբոմի համար խումբը կազմակերպեց հյուրախաղերով Եվրոպայով և Հյուսիսային Ամերիկայով: Շրջագայության ժամանակ խմբի կազմը ընդլայնվեց ի հաշիվ նոր վոկալիստ/կիթառահարի՝ Ջոն Ուեսլիի:

2003 թվականին Porcupine Tree-ին կազմակերպեց իր ոչ խոշոր Тransmission լեյբլը և առցանց խանութը: Ցանկի առաջին կետերը դարձան համերգային ձայնագրությունները Վաշինգթոնի XM ռադիոյի համար: Այդ լեյբլի հիմնական նպատակը դարձավ լավ ձևավորված, բարձրորակ համերգային ելույթների և բացառիկ ստուդիո ձայնագրությունների թողարկումը:

2004 թվականի սկզբին Porcupine Tree-ն սկսեց ձայնագրել նոր Deadwing ձայնասկավառակը: Ալբոմի սեսիաները ավարտվեցին 2004 թվականի նոյեմբերին, իսկ ընդհանուր քանակը վաճառված ձայնասկավառակների գերազանցեց կես միլիոնը: Deadwing նոր ալբոմը ծրագրավորված էր 2005 թվականի գարնանը թողարկվել ինչպես Եվրոպայում, այնպես էլ ԱՄՆ-ում, միաժամանակ 5.1 տարբերակի և Shallow ու Lazarus սինգլների հետ Եվրոպայում:

Deadwing-ը մեծ պոտենցիալ ունեցող ալբոմ է՝ ուղղված դեպի ժամանակակից ռոք երաժշտության մեյնսթրիմը: Ոմանք կարծում են, որ այն լավագույն ալբոմն է ողջ պատմության մեջ, մյուսները համարում են այն պարզապես խմբի ավելի հայտնի դառնալու ցանկության արդյունք:

Ալբոմի թողարկմանը հաջորդում է համաշխարհային շրջագայությունը: Երկու համերգները՝ 2005 թվականի հոկտեմբերի 11-ին և 12-ին Չիկագոյում, հիմք դարձան խմբի առաջին պաշտոնական համերգային DVD-ի համար՝ Arriving Somewhere…-ի, որի թողարկումը եղավ 2006 թվականին:

Նախավերջին Fear of a Blank Planet ալբոմը թղարկվել է 2007 թվականին: Սթիվեն Ուիլսոնը նշել է, որ ալբոմի անվանումը համարվում է ուղիղ հղում Public Enemy խմբի 1990 թվականի Fear of a Black Planet ալբոմին: Նա բացատրել է, որ ռասայական հարաբերությունները այդ ժամանակի գլխավոր խնդիրն էին և, որ ներկայում նա համարում է «տեղեկատվական տեխնոլոգիաներն են проблему ХХI դարի խնդիրը»: Ալբոմը առաջացրել է ոչ միանշանակ զգացողություն լսողների շրջանում: Շատերը մեղադրում են բառերի հասարակ լինելու համար և սովորական թեմաներից հեռանալու համար: Մյուսները նշում են կոմպոզիցիայի բազմապլանությունը, ուժեղ երաժշտական կազմավորված ալբոմը, որում գոյություն ունեն և՛ հասարակ փոփային Fear Of A Blank Planet երգը, և՛ ավելի բարդ ու մոնումենտալ Anesthetize-ը, որը շատ ունկնդիրներ համարում են լավագույնը ալբոմի մեջ, ինչպես նաև սենտիմենտալ և լիրիկական երգեր, ինչպիսիք են Sentimental-ն ու My Ashes-ը:

Tour of a Blank Planet-ը, ինչպես կնքել են խմբի մենեջերնռրը, դարձավ էլ ավելի շարունակական: Շարունակական հյուրախաղերի ընթացքում խումբը հասցրել է երկու անգամ շրջանցել երկրագունդը, ինչպես նաև այցելել երկրներ, որտեղ Porcupine Tree-ն երբեք ելույթ չէր ունեցել: Այդ երկրներն էին Австралия, որտեղ խումբն ունեցավ մի քանի համերգ 2008 թվականի ապրիլի վերջին, ինչպես նաև Ռուսաստանը:

Porcupine Tree խմբի ներկայումս վերջին The Incident ալբոմը դուրս է եկել 2009 թվականի վերջին: Սթիվեն Ուիլսոնի խոսքերով ալբոմը շատ կոնցեպտուալ է ստացվել: Որպես հիմք վերցվել են ոստիկանական զեկույցներից քրեական միջադեպեր: Երաժիշտների խնդիրն էր վերապատմել միջադեպի պատմությունը զոհի դեմքից: Պատճառը խմբի ղեկավարի անձնական զգացողություններն էին, որն առաջացել էր, երբ մի անգամ անցնելով մի տան կողքով՝ Սթիվենը տեսնում է ցուցանակ, որի վրա գրված էր «ոստիկանություն, դժբախտ պատահար», և դրա կողքին բոլոր մեքենաները կանգ էին առել, իսկ վարորդները նայում և փորձում էին հասկանալ, թե ինչ է պատահել: «Ես մտածեցի, որ „միջադեպը“ բավականին սառնասիրտ բառ է այդպիսի կործանիչ, վերքեր կրող բանի համար». ասել է Ուիլսոնը:

2013 թվականին Porcupine Tree-ին անցել է անժամկետ արձակուրդի: Something Else! Reviews հրատարակությանը տված հարզազրույցում Սթիվեն Ուիլսոնն ասել է, որ որոշել է կենտրոնանալ սոլո կարիերայի վրա[2]:

«Լինել հիմնական հեղինակը, կառավարել խմբի ողջ գործունեությունը, և լինել ամեն ինչի նախաձեռնող, որովհետև առանց ինձ ոչինչ չի լինի, բավականին խնդրահարույց է: Ես այդքան ժամանակ չունեմ և՛ դրա համար, և ՛ նրա համար, ինչով զբաղվում եմ հիմա: <…> Սակայն, դա չի նշանակում, որ խումբը կազմալուծվել է կամ նմանատիպ մի բան: Միշտ էլ հավանական է, որ մենք կվերադառնանք միասին մեկ տարուց, կամ հինգ տարուց, կամ տասը»:

Խմբի անվանում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հրաժարվելով պատասխանել հարցերին՝ Սթիվեն Ուիլսոնը հող էր նախապատրաստել խմբի անվանման ծագումնաբանության հետ կապված զանազան տեսությունների համար:Porcupine բառը թարգմանվում է որպես «մացառախոզ»[3]: Ընդհանրապես գոյություն ունի ամերիկյան մացառախոզերի տեսակ՝ հյուսիսամերիկյան մացառախոզ (Erethizon dorsatum), որին անվանում են նաև փորքյուփայն:

Ոճ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սովորաբար Porcupine Tree-ի մասին խոսում են որպես պրոգրեսիվ ռոք խմբի մասին: Ցանկացած ոք, որ ծանոթ է խմբի ստեղծագործություններին, տալիս է նման բնորոշում: Միաժամանակ Սթիվեն Ուիլսոնը արտահայտել է որոշ չափով դժգոհություն այդ տենդենցի նկատմամբ [4]: Սակայն ավելի ուշ, Սթիվենը սկսեց ավելի հանգիստ վերաբերել այդ տերմինին, հայտարարելով, որ տերմինը վերջին ժամանակները դարձել է «ավելի լայն»[5]: Թեպետ, Ուիլսոնը շարունակում է դժգոհություն արտահայտել իր խումբը նեոպրոգ խմբերի հետ համեմատելու և «նոր Փինք Ֆլոյդ» անվանելու համար. «Դա ստիպում է ապրել ինչ-որ մեկի ստվերում: Ես չէի ցանկանա լինել ինչ-որ մեկի նոր տարբերակը: Ես կցանկանայի պարզապես լինել հին Porcupine Tree կամ նոր Porcupine Tree»[6]:

Անդամներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սկզբում խումբը կազմված էր միայն Սթիվեն Ուիլսոնից, ով կատարում էր կիթառի և վոկալի բոլոր հատվածները, բասկիթառի և ստեղնաշարայինների մեծ մասը, ինչպես նաև ծրագրավորում էր հարվածային մեքենան: Գործնականորեն Ուիլսոնը միանձնաբար ձայնագրել է և թողարկել Porcupine Tree-ի 3 ալբոմ: Signify-ից սկսած Porcupine Tree-ին ունի լիարժեք ռոք խմբի ֆորմատ:

Ներկայիս կազմ՝

  • Սթիվեն Ուիլսոն — վոկալ, էլեկտրոնային և ակուստիկ կիթառ, բանջո, ստեղնաշարային, դաշնամուր, նվագահատվածներ գրանցող մեքենա(1987-ից մինչ օրս)
  • Ռիչարդ Բարբերի — ստեղնաշարային, դաշնամուր, ձայնի մշակում (1993-ից մինչ օրս)
  • Քոլին Էդվին — բաս, կոնտրաբաս (1993-ից մինչ օրս)
  • Հեվին Հարիսոն — հարվածային գործիքներ (2002-ից մինչ օրս)

Նախկին մասնակիցներ՝

  • Քրիս Մեյնթլենդ — հարվածային (1993—2002)

Լրացուցիչ մասնակիցներ՝

  • Ջոն Ուեսլի — Էլեկտրոնային և ակուստիկ կիթառ, բեքվոկալ, հնչյունային օպերատոր և լարային գործիքավորում (2002-ից մինչ օրս)

Սկավառակագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ստուդիայի ալբոմներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Համերգային ձայնագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1997 — Coma Divine — Recorded Live in Rome
  • 1997 — Spiral Circus
  • 2001 — Nearfest
  • 2004 — Warszawa
  • 2006 — Rockpalast
  • 2008 — We Lost the Skyline
  • 2010 — Atlanta
  • 2012 — Octane Twisted (2 CD)

DVD[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2006 — Arriving Somewhere…
  • 2010 — Anesthetize[7]
  • 2012 — Octane Twisted

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Metal Evolution — 2011.
  2. ‘I don’t have time in my life to do that’: Steven Wilson on his departures from Blackfield, Porcupine Tree
  3. «porcupine»-ի թարգմանությունը Ankyunacar առցանց բառարանում
  4. «Porcupine Tree (Review/Interview)»։ Aural Innovations։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-02-18-ին։ Վերցված է 25-06-2010 (անգլ.)
  5. «"Interview with Steven Wilson at ProgArchives Forum"»։ 2007-04։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-02-18-ին։ Վերցված է 25-06-2010 (անգլ.)
  6. «DPRP Specials - Porcupine Tree - Interview 2008»։ The Dutch Progressive Rock Page։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-02-18-ին։ Վերցված է 25-06-2010 (անգլ.)
  7. Գրախոսություն Dark City № 57 ամսագրում, 2010 թվական, Ռեյթինգ-5