Ֆիլիպոս Պեցալնիկոս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ֆիլիպոս Պեցալնիկոս
Petsalnikos.jpg
 
Կուսակցություն՝ Համահունական սոցիալիստական շարժում
Կրթություն՝ Սալոնիկի համալսարան և Բոննի համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ և փաստաբան
Ազգություն հույն
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 1, 1950(1950-12-01)
Ծննդավայր Mavrochori, Kastoria Municipality, Կաստորիա, Արևմտյան Մակեդոնիա, Հունաստան[1]
Վախճանի օր մարտի 13, 2020(2020-03-13)[2] (69 տարեկան)
Վախճանի վայր Աթենք, Հունաստան
Քաղաքացիություն Flag of Greece.svg Հունաստան
 
Կայք՝ petsalnikos.gr
 
Պարգևներ

«Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի սպայական մեծ խաչ

Ֆիլիպոս Պեցալնիկոս (հուն․՝ Φίλιππος Πετσάλνικος, դեկտեմբերի 1, 1950(1950-12-01), Mavrochori, Kastoria Municipality, Կաստորիա, Արևմտյան Մակեդոնիա, Հունաստան[1] - մարտի 13, 2020(2020-03-13)[2], Աթենք, Հունաստան), հույն իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Կաստորիայի ՊԱՍՈԿ-ի պատգամավոր (1985-2012), մի քանի անգամ տարբեր նախարարություններում նախարար և Հունաստանի խորհրդարանի նախկին նախագահ (2009-2012)[3]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլիպոս Պեցալնիկոսը ծնվել է 1950 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Կաստորիասի Մավրոխորի գյուղում՝ գյուղական ընտանիքում[4]։ Սովորել է Սալոնիկի Արիստոտելի համալսարանում և Գերմանիայի Բոնի համալսարանում՝ իրավագիտության և տնտեսագիտության ասպիրանտուրայում: Ուսման համար ռեսուրսներ ապահովելու համար աշխատել է տարբեր գործարաններում[4]։ Գերմանիայում գտնվելու ընթացքում նա զարգացրել է արհմիութենական գործունեություն[5]։

Հունաստանում նա հայտնվել է քաղաքական ձախ շարժման մեջ «սև գնդապետների» կառավարման շրջանում, իսկ 1969 թվականից գլխավորել է Գերմանիայում հունական երիտասարդ ուսանողների շարժումը ընդդեմ Հունաստանում բռնապետության:

Անձնական կլյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նա ամուսնացել է Մարիելե Բիդեխդիկի հետ և ունի երեք զավակ: Տիրապետում է գերմաներենին և անգլերենին։ 2009 թվականի ապրիլի 2-ին նա արժանացել է Գերագույն խաչ մրցանակի` ԳԴՀ Արժեքի շքանշանի աստղով` «Հունա-գերմանական հարաբերություններում ունեցած ակնառու ներդրման համար»[6]։ Մահացել է 2020 թվականի մարտի 13-ին՝ լեյկեմիայից[7]։

Քաղաքական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1974 թվականին դարձել է շարժման ստեղծումից առաջացած ՊԱՍՈԿ-ի անդամ։

1984-1985 թվականներին եղել է Կրթության նախարարությում ժողովրդական կրթության գլխավոր քարտուղար, իսկ 1994 թվականի ապրիլին ՊԱՍՈԿ-ի համագումարում ընտրվել է կենտրոնական կոմիտեի անդամ, պաշտոն, որտեղ վերընտրվել է 1996, 1999 և 2001 թվականների համագումարներում[8]։ Նա պատգամավոր է ընտրվել Կաստորիայի ընտրատարածքում 1985 թվականի, 1989 թվականի հունիսին և նոյեմբերին, 1990 թվականի, 1993 թվականի, 1996 թվականի և 2000 թվականի ընտրություններում[8]։

Նա ՊԱՍՈԿ-ի շատ կառավարություններում ծառայել է որպես փոխնախարար և նախարար՝ Ազգային կրթության և կրոնների նախարարի տեղակալ (1986-1987, 1988-989 և 2000-2001), Մշակույթի փոխնախարար (1987-1988), Ազգային կրթության և կրոնների փոխնախարար (1994-1996), Մակեդոնիայի նախարար-Թրակիա (1996-1998), հասարակական կարգի նախարար (1998-1999) և արդարադատության նախարար (2002-2004):

2004 թվականին ընտրվել է Հունաստանի խորհրդարանի փոխնախագահ, իսկ 2007 թվականի սեպտեմբերին վերընտրվել նույն պաշտոնում: 2011 թվականի նոյեմբերին Գեորգիոս Պապանդրեուի կողմից առաջադրվել է՝ որպես վարչապետ, ձևավորվող անցումային կառավարության համար: Նրա թեկնածությունն առաջացրել է արձագանքներ ՊԱՍՈԿ-ի, Նոր ժողովրդավարության և LAOS-ի ղեկավարների կողմից, քանի որ ամբողջությամբ վերահսկվում էր Գեորգիոս Պապանդրեուի կողմից, և նա, ի վերջո, հեռացավ[9]։ 2012 թվականի մայիսի 6-ի ընտրություններում նա չկարողացավ ընտրվել պատգամավոր: 2012 թվականի հունիսին կայացած ընտրություններից առաջ նա հայտարարել է, որ թեկնածու չի լինի Կաստորիայի ընտրատարածքում[10]։

Խորհրդարանի խոսնակ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պեցալնիկոսը նախագահ է ընտրվել 2009 թվականի Արտահերթ ընտրություններից հետո ի հայտ եկած խորհրդարանի կողմից՝ 168 ձայնով (130 դատարկ և մեկ անվավեր) 299 ընտրողից[11]։

Զբաղեցրած քաղաքական պաշտոններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1986-1987՝ Ազգային կրթության և կրոնների փոխնախարար (1-ին անգամ)
  • 1987-1988՝ Մշակույթի փոխնախարար (Նոր սերնդի, արտասահմանի հույների, ժողովրդական կրթության դասընթացներ)
  • 1988-1989՝ Ազգային կրթության և կրոնների փոխնախարար (2-րդ անգամ)
  • 1990-1993՝ ՊԱՍՈԿ-ի կրթության խորհրդարանական հատվածի քարտուղար
  • 1994-1996՝ Ազգային կրթության և կրոնների փոխնախարար
  • 1996-1998՝ Մակեդոնիայի նախարար-Թրակիա
  • 1998-1999՝ Հասարակական կարգի նախարար
  • 2000-2001՝ Ազգային կրթության և կրոնների փոխնախարար (3-րդ անգամ)
  • 2001-2004՝ Արդարադատության նախարար
  • 2004-2009՝ Հունաստանի խորհրդարանի փոխնախագահ
  • 2009-2012՝ Հունաստանի խորհրդարանի նախագահ

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 http://www.hellenicparliament.gr/en/Vouleftes/Viografika-Stoicheia/?MPId=eab807bc-2a11-4728-ab96-b12346500a84
  2. 2,0 2,1 2,2 https://www.protothema.gr/politics/article/984149/pethane-o-filippos-petsalnikos/
  3. «Πέθανε ο Φίλιππος Πετσάλνικος»։ ΤΑ ΝΕΑ (հունարեն)։ Վերցված է 2020-08-30 
  4. 4,0 4,1 «Επίσημη ιστοσελίδα του Φ. Πετσάλνικου»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-11-12-ին։ Վերցված է 2010-01-22 
  5. Εξπρές Archived 2009-10-17 at the Wayback Machine., Ο Φίλιππος Πετσάλνικος νέος Πρόεδρος της Βουλής, 15 Οκτωβρίου 2009.
  6. Τιμητική διάκριση για τον τέως Υπουργό κύριο Φίλιππο Πετσάλνικο Archived 2012-04-19 at the Wayback Machine., Γερμανικές αποστολές στην Ελλάδα, 2009. Ανακτήθηκε στις 26/5/2012
  7. «Πέθανε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος»։ News 24/7։ Վերցված է 2020-03-13 
  8. 8,0 8,1 Βιογραφικό στην "Ελευθεροτυπία", 6 Οκτωβρίου 2009.
  9. Βήμα, Πρωθυπουργός Φ. Πετσάλνικος, 9 Νοεμβρίου 2011
  10. «Δεν θα είναι υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στην Καστοριά ο Φίλιππος Πετσάλνικος»։ in.gr։ 26 Μαΐου 2012։ Վերցված է 26 Μαΐου 2012 
  11. Καθημερινή(չաշխատող հղում), Ο Φίλιππος Πετσάλνικος νέος πρόεδρος της Βουλής, 15 Οκτωβρίου 2009.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]