Jump to content

Փրկարարը (ֆիլմ, 1980)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Փրկարարը
ռուս.՝ Спасатель
Երկիր ԽՍՀՄ
Ժանրդրամա և ռոմանտիկ ֆիլմ
Թվականօգոստոս 1980 և հոկտեմբերի 27, 1980
Լեզուռուսերեն
ՌեժիսորՍերգեյ Սոլովյով
Սցենարի հեղինակՍերգեյ Սոլովյով
ԴերակատարներՎասիլի Միշչենկո
ՕպերատորՊավել Լեբեշև Տիմոֆեևիչ
ԵրաժշտությունԻսահակ Շվարց
ԿինոընկերությունՄոսֆիլմ
Տևողություն101 րոպե
IMDbID 0081544

«Փրկարարը» (ռուս.՝ «Спасатель»), խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Սերգեյ Սոլովյովը[1][2][3]։

Ֆիլմը Սերգեյ Սոլովյովի եռերգության երկրորդ մասն է, որը սկսվել է «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմով և ավարտվել է «Ուղղակի ժառանգորդուհի» ֆիլմով։

Ֆիլմը պատմում է գավառական քաղաքի կյանքի երկու օրվա մասին։

Փրկարար Վիլյա (Վիլհելմ) Տիշինը, որն աշխատում է ՋԽՓԸ կայանում, պատրաստվում է մեկնել բանակ։ Նրա մայրը ցանկանում է հանդիսավոր կերպով նշել այդ իրադարձությունը և առաջարկում է, որ Վիլյան հավաքի իր ընկերներին ու տոնին հրավիրի իր սիրած աղջկան։ Սակայն Վիլյան սիրած աղջիկ չունի և դիմում է պատահական ծանոթի՝ Օլյային՝ խնդրելով միջոցառման ժամանակ խաղալ իր ընկերուհու դերը։ Նրանց կարճատև շփումը հանգեցնում է մտերմության։

Քաղաք է վերադառնում Ասյա Վեդենեևան՝ դպրոցի նախկին շրջանավարտը, որը գաղտնի սիրահարված է իր գրականության ուսուցիչ Լարիկովին։ Ասյան, որն այժմ բժշկական ինստիտուտի ուսանող է, ամուսնացել է ձանձրալի ու հաշվենկատ մարդու՝ Գանինի հետ։ Նա ցանկանում է շնորհավորել Լարիկովին ծննդյան օրվա կապակցությամբ՝ նրա համար գնելով թանկարժեք նվեր, բայց ուսուցիչը անտարբեր է մնում նրա զգացմունքների նկատմամբ։ Փչովի նավով նավարկելով ափից հեռու՝ Ասյան փորձում է խեղդվել, սակայն պատահաբար փրկարարական կայանում հայտնված Վիլյան ափ է հանում նրան։ Ասյան պատմում է իր վիճակի մասին իր նախկին դասընկերոջը և հայտնում, որ սպասում է երեխայի։ Հերոսները զգում են հոգևոր մտերմություն։ Գանինը Լարիկովի մոտ խանդի տեսարան է սարքում՝ սպառնալով ատրճանակով, բայց տեսնելով նրա սառնասրտությանը՝ զիջում է՝ հասկանալով, որ նրա հասցեին հնչող մեղադրանքներն անհիմն են։

Արդյունքու ծառայության վայր մեկնող Վիլյային միանգամից ճանապարհում են երկու աղջիկ՝ Ասյան և Օլյան։

  • Տատյանա Դրուբիչ – Ասյա Վեդենեևա
  • Վասիլի Միշչենկո – Վիլյա Տիշին
  • Սերգեյ Շակով – Լարիկով
  • Օլգա Բելյավսկայա – Օլյա
  • Վյաչեսլավ Կոնոնենկո – Գանին
  • Ալեքսանդր Կայդանովսկի – Վարակսին (հնչյունավորող՝ Անատոլի Ռոմաշին)
  • Սերգեյ Խլեբնիկով – Բադեյկին
  • Վալերի Լևուշկին – Պաշա
  • Գալինա Պետրովա – Լիկա
  • Եկատերինա Վասիլևա – Կլարա
  • Նատալյա Օրլովա – Վիլյայի մայրը
  • Անատոլի Մալաշկին – աճպարար
  • Վալենտինա Ուշակովա – Գանինի մայրը
  • Ալեքսանդր Սամուլեկին – զինկոմիսարիատի աշխատակից
  • Անդրեյ Խալյավին – կինոօպերատոր

Նկարահանող խումբ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • 1980 – Վենետիկի կինոփառատոն – Special Jury Citation (Սերգեյ Սոլովյով)

Շատ քննադատներ ֆիլմը գնահատել են որպես «Հարյուր օր մանկությունից հետո» և «Ուղղակի ժառանգորդուհի» ֆիլմաշարի մաս[4][5][6]։

Կինոքննադատ Ռ. ն. Յուրենևը գրել է, որ ռեժիսոր Ս. Սոլովյովը «չի վիճարկում հոգևոր դաստիարակության մասին իր միտքը, այլ կրկին ապացուցում է այն՝ գնալով հակառակ կողմից»[7]։ Նա ֆիլմը գնահատել է հետևյալ կերպ. «Սոլովյովի մոտ ֆիլմը ստացվեց ոչ թե ուսուցողական, այլ զգացմունքների կոչ անող, անհանգստացնող»[8]։

Քննադատ Լև Աննինսկին ֆիլմը անվանել է հետաքրքիր և անսովոր[9]։ Նա նշել է, որ «Փրկարարը» ֆիլմը հետաքրքիր է նրանով, որ դրա հեղինակները դիտում են մի երիտասարդի հոգին, որը ծնվել է սկզբունքորեն նոր իրավիճակում, այս իրավիճակը կարելի է անվանել ավանդական մտավորականության նվազում»[10]։

Կինոգետ Ա. Լիպկովը նշել է, որ ֆիլմում «ցուցադրվում է գրեթե անլուծելի բարդության բարոյական կոնֆլիկտ՝ բազմաթիվ հերոսների կյանքի ճշմարտությունների միահյուսման մեջ, որոնցից յուրաքանչյուրի հետևում երևում է բնավորության ճշմարտությունը, կյանքի ճշմարտությունը»[5]։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. «Мои безумные сюжеты — следствие любви к профессии»
  2. На ВДНХ в выходные будут проходить бесплатные кинопоказы
  3. «Бесплатные кинопоказы по выходным начнутся на ВДНХ с 24 июня». Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ դեկտեմբերի 27-ին. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 27-ին.
  4. Юренев Р.Н. Заботы о духовности, 1983, էջ 42
  5. 5,0 5,1 Липков А.И. Мир фильмов Сергея Соловьёва, 1986, էջ 88
  6. Фёдоров А.В. Кинематограф в зеркале советской и российской кинокритики, 2016, էջ 69
  7. Юренев Р.Н. Заботы о духовности, 1983, էջ 43
  8. Юренев Р.Н. Заботы о духовности, 1983, էջ 44
  9. Аннинский Л.А. Свято место..., 1984, էջ 46
  10. Аннинский Л.А. Свято место..., 1984, էջ 47

Գրականություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Юренев Р.Н. Заботы о духовности // Искусство кино. — 1983. — № 4. — С. 41—49.
  • Аннинский Л.А. Свято место... // Искусство кино. — 1984. — № 5. — С. 44—57.
  • Липков А.И. Мир фильмов Сергея Соловьёва. — М.: Союз кинематографистов СССР, 1986. — С. 88—104. — 144 с.
  • Фёдоров А.В. Кинематограф в зеркале советской и российской кинокритики. — М.: Изд-во МОО «Информация для всех», 2016. — С. 69. — 228 с.

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]