Վիկտոր Կամյանով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վիկտոր Կամյանով
Ծնվել էդեկտեմբերի 9, 1924(1924-12-09)
ԾննդավայրԴոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
Վախճանվել էապրիլի 11, 1997(1997-04-11) (72 տարեկանում)
Վախճանի վայրՄոսկվա, Ռուսաստան
Մասնագիտությունգրող և գրական քննադատ
Լեզուռուսերեն
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
ԿրթությունՄոսկվայի մանկավարժական պետական համալսարան
ԱնդամակցությունԽՍՀՄ Գրողների միություն
Պարգևներ«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան և Խորհրդային Անդրբևեռային պաշտպանության մեդալ

Վիկտոր Իսաակովիչ Կամյանով (ռուս.՝ Ви́ктор Исаа́кович Камя́нов, դեկտեմբերի 9, 1924(1924-12-09), Դոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 11, 1997(1997-04-11), Մոսկվա, Ռուսաստան[1]), խորհրդային և ռուս մանկավարժ, գրաքննադատ և գրականագետ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից է, լեյտենանտ, ավարտել է կրտսեր ավիամասնագետների դպրոցը (1942), Սմոլենսկի հրետանային ուսումնարանը (1943)։ 1943 թվականի օգոստոսին եղել է 106-րդ հրետանային գնդի դասակի հրամանատար, այնուհետև Կարելիայի ճակատի 14-րդ բանակի 10-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ Մասնակցել է Զապոլյարյեի մարտերին[2]։ Ավելի ուշ հրատարակել է «Խաղաղությունից հետո» ինքնակենսագրական վիպակը իր ռազմական փորձի մասին։

1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Վ. Լենինի անվան մանկավարժական ինստիտուտը։

Կրթությամբ դասական բանասեր, սովորել է պրոֆեսոր Ա. Լոսևի մոտ: Ավագ կուրսերում նրան պաշտպանում է ընդդիմախոսներից, Ա. Տահո-Գոդին ուսանող Կամյանովի մասին գրել է որպես շնորհազրկված պրոֆեսորի «մոլի ջատագով[3]։ Մոսկվայի դպրոցներում դասավանդել է գրականություն և ռուսերեն (1950-1973)[4][5][6]։ Եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1974): 1973 թվականից սկսած «Նոր աշխարհ» ամսագրի քննադատության բաժնում աշխատել է որպես խմբագիր։ 70-ականների երկրորդ կեսին Արվեստի մշակների կենտրոնական տան աշխատակիցների համար պարբերաբար հանդես է եկել խորհրդային գրականության վիճակի մասին դիտարկումներով[7]։

Նրա կրտսեր եղբայրը իսրայելցի բանաստեղծ Բարուխ Ավնին է (Բորիս Կամյանով)։

Ուսուցիչ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սոցիոլոգ Լ. Գուդկովը հիշում է.

Կամյանովը ավարտական բնութագրում նշեց սոցիոլոգիայի նկատմամբ իմ հետաքրքրությունը՝ չնայած այդ ժամանակ «սոցիոլոգիա» բառը ես չգիտեի և հարցրի, թե ինչ նկատի ունի նա[8]։

Ստեղծագործություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրքեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Поэтический мир эпоса: О романе Л. Н. Толстого «Война и мир». — М., 1978.
  • После затишья: Повесть. — М., 1983.
  • Доверие к сложности: Современность и классическая традиция. — М., 1984.
  • Время против безвременья. Чехов и современность. — М., 1989.
  • Реальность без грима, или К возвращению опальных книг. — М., 1991.

Հոդվածներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան,
  • «Խորհրդային Անդրբևեռային պաշտպանության» մեդալ,
  • «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ,
  • Գրական հանդես ամսագրի մրցանակ (1980)։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Виктор Исаакович Камянов
  2. После затишья
  3. А. А. Тахо-Годи. Лосев.
  4. В 1968 до лета 1972-го — 2-я физ.-мат. школа; в учебном 1972/73 году — 120-я школа на Ленинском проспекте.
  5. «Виктор Исаакович Камянов»։ Во второшкольном интерьере։ Седьмой класс։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-04-17-ին։ Վերցված է 2013-04-14 
  6. Карлсен А.։ «Как было»։ Записки о Второй школе։ Сборник 2-й школы։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-04-17-ին։ Վերցված է 2013-04-14 
  7. Майя Уздина. Я помню. Глава 26. Продолжение работы в ЦДРИ
  8. Л. Д. Гудков. Работа вела меня за собой…"

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]