Jump to content

Ասորական քրիստոնեություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ասորական ավանդույթի եկեղեցիներ
Արևելքի ասորական մետրոպոլիաները ցուցադրված են Ասիայում 9-ից 13-րդ դարերում
Ասորի ուղղափառ եկեղեցու արևմտյան թեմերը միջնադարում
Սուրբ Թոմաս քրիստոնյաների ժամանակակից բաժանումները (նաև հայտնի են որպես սիրիացի քրիստոնյաներ)

Ասորական քրիստոնեություն (ասորերեն՝ ܡܫܝܚܝܘܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ, mšiḥyuṯo suryoyto կամ mšiḥāyūṯā surāyṯā) արևելյան քրիստոնեության առանձին ճյուղ է, որի հիմնական աստվածաբանական աշխատությունները և ավանդական պատարագները գրված են դասական արամեերենով[1][2][3]։ Ավելի լայն իմաստով տերմինը կարող է նաև վերաբերել արամեական քրիստոնեությանը որպես ամբողջություն՝ այդպիսով ընդգրկելով բոլոր քրիստոնեական ավանդույթները, որոնք հիմնված են արամեերենի պատարագային օգտագործման և դրա տատանումների՝ ինչպես պատմական, այնպես էլ ժամանակակից[4][5][6]:

Հունարենի և լատիներենի հետ մեկտեղ դասական ասորերենը վաղ քրիստոնեության երեք կարևոր լեզուներից մեկն էր[7]: Այն զարգացրեց քրիստոնեության հստակ ասորական ձևը, որը ծաղկեց Միջին Արևելքում և Ասիայի այլ մասերում ուշ անտիկ շրջանում և վաղ միջնադարում, առաջացնելով տարբեր պատարագային և դավանաբանական ավանդույթներ, որոնք ներկայացված են ժամանակակից աշխարհում մի քանի եկեղեցիներով, որոնք շարունակում են ասորական քրիստոնեության կրոնական և մշակութային ժառանգությունը[8][9]:

Ասորական քրիստոնեությունը ներառում է երկու պատարագի ավանդույթներ[10]. Արևելյան ասորական ծեսը (հայտնի է նաև որպես «քաղդեական», «ասորական», «սասանյան», «բաբելոնական» կամ «պարսկական ծես»), որի հիմնական պատարագի ծեսը համարվում է սուրբ Թադեոսի և Մարիամի Սուրբ Քուրբանան է։ Այն օգտագործվում է Իրաքի քաղդեական կաթոլիկ եկեղեցու, արևելյան ասորական եկեղեցու և արևելյան հին ասորական եկեղեցու, ինչպես նաև հնդկական Սիրո-Մալաբար կաթոլիկ եկեղեցու և քաղդեական եկեղեցու կողմից (վերջինս Արևելքի ասորական եկեղեցու մաս է կազմում)։

Արևմտյան ասորական ծեսը (նաև կոչվում է «Անտիոքենական ասորական ծես» կամ «Սուրբ Հակոբի ծես»), որից Սուրբ Հակոբի Սուրբ Պատարագն ունի իր ծեսը։ Այն օգտագործվում է ասորի ուղղափառ եկեղեցու, Լիբանանի մարոնիական եկեղեցու և ասորի կաթոլիկ եկեղեցու կողմից, ինչպես նաև հնդկական Սիրո-Մալանկարա կաթոլիկ եկեղեցու, Մալանկարա ուղղափառ եկեղեցու, հակոբյան ասորի քրիստոնեական եկեղեցու (ասորի ուղղափառ եկեղեցու մաս), Մալաբարի անկախ ասորի եկեղեցու կողմից։ Այս ծեսի փոփոխված տարբերակը օգտագործվում է ասորի Մալանկարա մար Թոմա եկեղեցու և Հնդկաստանի ավելի բարեփոխված Սուրբ Թոմաս Ավետարանական եկեղեցու կողմից։

Հնդկաստանում երկու պատարագի ավանդույթների (արևելյան և արևմտյան) արևելյան քրիստոնյաներին կոչվում են «ասորի» քրիստոնյաներ: Ավանդական արևելյան ասորի համայնքը ներկայացված է Սիրո-Մալաբար եկեղեցով և Հնդկաստանի քաղդեական ասորի եկեղեցով (Արևելքի ասորական եկեղեցու մաս): Արևմտյան ասորական պատարագի ավանդույթը ներդրվել է 1665 թվականից հետո, և դրա հետ կապված համայնքը ներկայացված է Հակոբիկյան ասորի քրիստոնեական եկեղեցով (Սուրիական ուղղափառ եկեղեցու մաս), Մալանկարա ուղղափառ ասորի եկեղեցիով (երկուսն էլ պատկանում են Հին Արևելյան Ուղղափառությանը), Սիրո-Մալանկարա կաթոլիկ Եկեղեցով (Արևելյան կաթոլիկ եկեղեցի), Մալանկարա մար Թոմա ասորի եկեղեցով (Անգլիկան հաղորդության մաս) և Մալաբարի ասորի անկախ եկեղեցով (անկախ ուղղափառ եկեղեցի, որը չի մտնում Տիեզերական Ուղղափառ Եկեղեցու մեջ)։

Ասորերենն արամերենի տարատեսակ է, որն առաջացել է Եդեսիայում, Վերին Միջագետք, մ.թ. առաջին դարերում: Սերտորեն կապված է Հիսուսի արամեերեն լեզվի` գալիլիական բարբառի հետ։ Այս կապը մեծացրեց նրա հեղինակությունը քրիստոնյաների շրջանում: Եդեսայում օգտագործվող լեզվի ձևը գերակշռում էր քրիստոնեական գրվածքներում և ընդունվեց որպես ստանդարտ ձև՝ «Քրիստոնեությունը տարածելու հարմար միջոց, որտեղ կա խոսակցական արամեերենի ենթաշերտ»։ Տարածքը, որտեղ խոսվում էր ասորերեն կամ արամեերեն, Հռոմեական կայսրության և Սասանյան կայսրության միջև շփման և հակամարտությունների գոտին, տարածվում էր արևմուտքում գտնվող Անտիոքից մինչև Սելևկիա-Տիզբոն՝ Սասանյանների մայրաքաղաքը (Իրաքում), արևելքում և ներառում էր ժամանակակից Սիրիայի, Լիբանանի, Իսրայելի/Պաղեստինի, Իրաքի և Թուրքիայի ու Իրանի որոշ մասեր

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. ↑ Rompay, 2008, էջեր 365–386
  2. ↑ Murre van den Berg, 2007, էջ 249
  3. ↑ Kitchen, 2012, էջեր 66–77
  4. ↑ Simmons, 1959, էջ 13
  5. ↑ Aufrecht, 2001, էջ 149
  6. ↑ Quispel, 2008, էջ 80
  7. ↑ Brock, 2005, էջեր 5–20
  8. ↑ Winkler, 2019, էջեր 119–133
  9. ↑ Hunter, 2019, էջեր 783–796
  10. ↑ Varghese, 2019, էջեր 391–404