Ջիորջիո Ալիմրանտե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ջիորջիո Ալիմրանտե
Giorgio Almirante 1971.jpg
 
Կուսակցություն՝ Italian Social Movement?
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ և լրագրող
Ծննդյան օր հունիսի 27, 1914(1914-06-27)[1][2] կամ 1914[3]
Ծննդավայր Սալսոմաջորե Տերմե, Պարմա, Էմիլիա Ռոմանիա, Իտալիայի թագավորություն
Վախճանի օր մայիսի 22, 1988(1988-05-22)[1][2][4][…] կամ 1988[3]
Վախճանի վայր Հռոմ, Իտալիա
Գերեզման Կամպո Վերանո[5]
Թաղված Կամպո Վերանո[5]
Քաղաքացիություն Flag of Italy (1946–2003).svg Իտալիա և Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Հայր Mario Almirante?
Ամուսին Assunta Almirante?
 
Պարգևներ

War Cross for Military Valour?

Ջիորջիո Ալիմրանտե (հունիսի 27, 1914(1914-06-27)[1][2] կամ 1914[3], Սալսոմաջորե Տերմե, Պարմա, Էմիլիա Ռոմանիա, Իտալիայի թագավորություն - մայիսի 22, 1988(1988-05-22)[1][2][4][…] կամ 1988[3], Հռոմ, Իտալիա), իտալացի քաղաքական գործիչ, նեոֆաշիստական իտալական հասարակական շարժման հիմնադիրն ու առաջնորդը մինչև 1987 թվականի իր հրաժարականը։

Վաղ կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալմիրանտեն ծնվել է Սալսոմաջոր-Թերմում, Էմիլիա-Ռոմանիայում, սակայն նրա ծնողները ազնիվ ծագումով Մոլիսացիներ էին։ Նրա մորաքույրը դերասանուհի Իտալիա Ալմիրանտե Մանզինին էր։ Իր մանկությունը նա անց է կացրել թատրոնում, Թուրինում և Հռոմում աշխատած ծնողներից հետո։ 1937 թվականին ավարտել է գրական ֆակուլտետը։

Նախապատերազմյան ֆաշիզմ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալմիրանտեն ստացել է դպրոցի ուսուցչի կրթություն, բայց աշխատելո է որպես գրող հռոմեական ֆաշիստական Il Tevere ամսագրում[6]։ Նրա վրա ազդեցություն է ունեցել լրագրող Տելեզիո Ինտերլանդին, ով նրա գաղափարական ուսուցիչն էր[7]։ Լինելով մասնագիտությամբ լրագրող՝ Ալմիրանտեն շատ բան է գրել Ինտերլանդի La difesa della razza ամսագրի համար (ռասայական պաշտպանություն)[8]։ Ալմիրանտեն նաև օգնել է կազմակերպել Իտալիայի սոցիալական Հանրապետությունը (RSI)՝ մշակույթի նախարարի կաբինետի ղեկավար նշանակվելով 1944 թվականին[9]։

Իտալական հասարակական շարժում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուղեցույց[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆաշիզմի ջախջախումից հետո Ալմիրանտեին մեղադրանք է առաջադրվել 1944 թվականին՝ պարտիզաններին գնդակահարելու հրամանի պատճառով, թեև ընդհանուր համաներումը չեղարկվել է[10]։ Նա փախել է Իտալիայից պատերազմից հետո, սակայն վերադարձել է 1946 թվականին և ստեղծել սեփական փոքր ֆաշիստական խումբ։ Այն արագ կլանվեց իտալական հասարակական շարժմանը (MSI), որը ստեղծվել է նույն թվականին։ Ալմիրանտեն ընտրվել է նոր կուսակցության առաջնորդ, մասամբ նրա ցածր կարգավիճակի պատճառով, քանի որ ֆաշիստական ռեժիմի ավելի բարձրաստիճան անդամները, որոնք ներգրավված են MSI-ում, նախընտրել են դրա փոխարեն իրենց վրա վերցնել կուլիսային դերերը[11]։ Կուսակցության ներսում արմատական խմբակցություն ներկայացնելով՝ Ալմիրանտեի խումբը կորցրեց իր դիրքերը, քանի որ ավելի մեծ տարրեր ազդեցություն ունեցան կուսակցությունում։ Այդ միտումը շուտով վերացավ՝ ստիպելով Ալմիրանտեին իր տեղը զիջել Աուգուստո Դե Մարսանիչուին՝ որպես առաջնորդ 1950 թվականին[12]։ Նա ակնարկել է իր աջակցությունը Եվրոպա-ազգ գաղափարներին, որոնք իշխում էին այն ժամանակ, բայց չկարողացավ համոզել կուսակցությանը դիրք գրավել դե Մարսանիչի պրոնատոական քաղաքականության դեմ[13]։

Ընդդիմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1950-ական թվականների կեսերին Ալմիրանտեն, մտահոգված դե Մարսանիչի և նրա իրավահաջորդ Արտուրո Միքելինիի պահպանողականության ձգտումներով, թողեց իր պաշտոնը Ազգային խորհրդում՝ ղեկավարության քննադատ դառնալու համար[13]։ Նա ընդգծել է ֆաշիզմի պրոլետարական ակունքները նոր պահպանողականության դեմ և կողմ է արտահայտվել որակին, այլ ոչ թե կառավարությունում քանակին՝ լիբերալ ժողովրդավարության փոխարեն հավանություն տալով փորձագիտական էլիտաներին[14]։

Ներքին ընդդիմության առաջնորդ Ալմիրանտեն դեմ չէր օգտագործելու Սև վերնաշապիկների մարտավարությունը, և, իրոք, 1968 թվականին հռոմեական համալսարանի գեղարվեստի ամբիոնում նա պատժիչ արշավախմբի երեք ղեկավարներից մեկն էր՝ ընդդեմ ուսանողական արմատականների։ Սակայն Ալմիրանտեն և նրա շուրջ 200 հետևորդները ջախջախվեցին և ի վերջո հայտնվեցին ոստիկանության պաշտպանության տակ[15]։

Վերադարձ ղեկավարությանը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալմիրանտեն վերականգնել է կուսակցության առաջնորդությունը 1969 թվականին Միքելինիի մահից հետո։ Այդ ժամանակ նրա հայացքները փոքր-ինչ փոխվել էին դեպի ավելի չափավոր դիրքորոշում, քանի որ նա հայտարարեց իր աջակցությունը ժողովրդավարությանը։ Այդ հիմքի վրա նա ձգտում էր MSI-ում ներգրավել ավելի պահպանողական տարրեր՝ միաժամանակ բարեփոխումներ իրականացնելով, որոնք ամրացնում էին կուսակցության քարտուղարի իշխանությունը, որպեսզի ընդդիմությանը դուրս մղեր արմատական միտումից, որի հետ նա կապված էր։ Նա նաև ձգտում էր պատմականացնել ֆաշիզմը և ավելի բացահայտ հղումներ է նետել գաղափարախոսությանը իր քարոզչությունից ու հռետորաբանությունից՝ մասնավորապես մի կողմ դնելով Սև վերնաշապիկն ու հռոմեական հրավառությունը[16]։

Հրաժարական[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վատ առողջության պատճառով Ալմիրանտեն հեռացավ 1987 թվականին Ազգային Կոնգրեսի առաջնորդի պաշտոնից, իսկ առաջնորդությունն անցավ իր պաշտպան Ջանֆրանկո Ֆինիին[17]։ Ֆինին Ալմիրանտին մոտ է եղել 1977 թվականից, երբ MSI-ի առաջնորդը Ֆինիին նշանակել է MSI երիտասարդական շարժման ղեկավար, թեև նա միայն 7-րդ տեղն Է զբաղեցրել անդամների քվեարկության մեջ[18]։ Ֆինին մեծամասամբ անցել է Ալմիրանտեի հետքերով՝ փորձելով Իտալիային խորհրդարանական համակարգից տեղափոխել նախագահական համակարգ[19]։ Ալմիրանտեն մահացել է Հռոմում 1988 թվականի մայիսի 22-ին։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Discogs — 2000.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Czech National Authority Database
  4. 4,0 4,1 4,2 Munzinger-Archiv (գերմ.) — 1913.
  5. 5,0 5,1 Find A Grave — 1995.
  6. Franco Ferraresi, Threats to Democracy - The Radical Right in Italy After the War, 1996, p. 209
  7. Philip Rees, Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890, 1990, p. 194
  8. Roger Eatwell, Fascism - A History, 2003, p. 249
  9. Cheles, Ferguson, and Vaughan, Neo-Fascism in Europe, pp. 43-4
  10. Ferraresi, Threats to Democracy, p. 210
  11. Piero Ignazi, Extreme Right Parties in Western Europe, 2006, p. 36
  12. Ignazi, Extreme Right Parties in Western Europe, p. 37
  13. 13,0 13,1 Eatwell, Fascism, p. 251
  14. Nicholas Goodrick-Clarke, Black Sun, 2003, p. 67
  15. Ferraresi, Threats to Democracy, p. 66
  16. Cheles, Ferguson, and Vaughan, Neo-Fascism in Europe, p. 44
  17. Ignazi, Extreme Right Parties in Western Europe, p. 42
  18. Ferraresi, Threats to Democracy, p. 211
  19. Hainsworth, The Extreme Right, p. 158

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պաշտոն քաղաքական կուսակցությունում
New political party Secretary of the Italian Social Movement
1946–1950
Հաջորդող:
Augusto De Marsanich
Նախորդող:
Arturo Michelini
Secretary of the Italian Social Movement
1969–1987
Հաջորդող:
Gianfranco Fini
European Parliament
New parliament Member of the European Parliament for Southern Italy
1979–1988
Հաջորդող:
Title jointly held
Italian Chamber of Deputies
New parliament Member of the Italian Chamber of Deputies
Legislatures:
I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X

1948–1988
Հաջորդող:
Title jointly held