Պյոտր Գրիվին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Պյոտր Գրիվին
լատիշ․՝ Grīviņš Pēteris Pētera dēls
ռուս.՝ Пётр Гри́вин
Grivin PP.jpg
ապրիլի 28, 1875(1875-04-28) - նոյեմբերի 20, 1919(1919-11-20) (44 տարեկանում)
ԾննդավայրԿուրլանդիական գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն
Մահվան վայրQ16657051?, Ռուսական կայսրություն
ՔաղաքացիությունՌուսական կայսրություն
Զորատեսակհետևազոր
Ծառայության տարիներ1896-1919
Կոչումգեներալ-մայոր (Սպիտակ շարժում)
Մարտեր/
պատերազմներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ

Պյոտր Պետրովիչ Գրիվին (Պետերիս Գրիվինշ) (ռուս.՝ Пётр Петро́вич Гри́вин (Петерис Гривиньш), լատիշ․՝ Grīviņš Pēteris Pētera dēls, 16 (28) ապրիլի, 1875, Բուշգոֆի վոլոստ, Կուրլյանդիա նահանգ[Ն. 1] – 20 նոյեմբերի, 1919, Ուստ Տարկա, Կաինսկի գավառ, Տոմսկի նահանգ[Ն. 2]), լատվիական ծագմամբ ռուսական ռազմական գործիչ, սպիտակ շարժման գեներալ-մայոր (31 հունվարի, 1919):

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1875 թվականի ապրիլի 16-ին (ապրիլի 28) Կուրլյանդիա նահանգում, լատիշ գյուղացու ընտանիքում: Ավարտել է Վիլնայի հետևակային յունկերական ուսումնարանը[1] (1899 թվականին՝ Վենդենի 178-րդ հետևակային գնդի 2-րդ կարգի փոխ-վառատար): 1899 թվականին վերջին դարձել է փոխ-վառատար նույն գնդում: 1909 թվականի հունվարի 1-ին՝ 28-րդ արևելասիբիրյան հրաձգային գնդի շտաբս-կապիտան Իրկուտսկում:

Պյոտր Գրիվինը մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին. նա եղել է հրետանու սպա կազակների զորքում: Ունեցել է փոխգնդապետի կոչում:

Մասնակցել է սպիտակ շարժմանը: 1918 թվականի հունիսին հակաբոլշևիկյան ուժերի կողմից Իրկուտսկի գրավումից հետո ընդգրկվել է Իրկուտսկի դրուժինայի կազմում, որի հետ մեկնել է ռազմաճակատ և ակտիվ մասնակցություն ունեցել Շուրջբայկալյան երկաթուղու համար մղված պայքարին, կարմիրների ջախջախմանը Տանխոյի ու Պոսոլսկոեի մոտ և նրանց հետապնդմանը մինչև ատաման Գրիգորի Սեմյոնովի ջոկատին միանալը: 1918 թվականի ամռանը եղել է 1-ին Սիբիրյան դիվիզիայի պետ, 1918 թվականի հուլիսի 1-ին մասնակցել է Իրկուտսկ քաղաքի գրավմանը: 1918 թվականի հուլիսի 27-ից եղել է Սիբիրի ժամանակավոր կառավարության զորքերի Իրկուտսկի 3-րդ հրաձգային դիվիզիայի պետ: 1918 թվականի օգոստոսին ստացել է գնդապետի կոչում:

1918 թվականի հոկտեմբերի 3-ից եղել է Կրասնոուֆիմսկի խմբի հրամանատար: 1919 թվականի հունվարի 31-ին ստացել է գեներալ-մայորի կոչում: 1919 թվականի ապրիլի 3-ից մինչև հուլիսի 20-ը եղել է Սիբիրի 4-րդ բանակային կորպուսի հրամանատար, իսկ հուլիսի 20-ից մինչև նոյեմբերի 22-ը՝ 1-ին բանակի զորքերի Հյուսիսային խմբի հրամանատար: Սիբիրի բանակի 1919 թվականի ապրիլի 28-ի № 249 հրամանով (և Սիբիրում Ֆրանսիայի ռազմական առաքելության հրամանի երկրորդ կետով) պարգևատրվել է ֆրանսիական Ռազմական խաչով (Croix de Guerre) ոսկե աստղով:

Օմսկ քաղաքը թողնելուց հետո Պյոտր Գրիվինը, ում հրամայված էր առանց պատշաճ դիմադրություն ցույց տալու չհեռանալ դեպի արևելք, հրաման է տվել քաշվել դեպի Կաինսկ քաղաքը: Արդյունքում Հյուսիսային խմբի զորախմբերը հեռացել են ռազմաճակատից: 3-րդ բանակի հրամանատար գեներալ Սերգեյ Նիկոլաևիչ Վոյցեխովսկուն Գրիվին ասել է, թե Հյուսիսային խումբն այնքան թույլ է, որ ինքը որոշել է հեռացնել այն դեպի Սիբիրի խորքը և իր որոշումը չի փոխի: Հրամանատարությունը հանձնելու պահանջը Գրիվինը կտրականապես մերժել է: Գեներալ Սերգեյ Վոյցեխովսկին անձամբ գնդակահարել է գեներալ Պյոտր Գրվինին՝ «որպես ռազմական հրամանը չկատարողի ու զինվորական կարգապահության հիմունքները խախտողի»[2]:

Նշումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Ներկայում՝ Եկաբպիլսի երկրամաս, Լատվիա:
  2. Ներկայում՝ Ուստ Տարկայի շրջան, Նովոսիբիրսկի մարզ, Ռուսաստան:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. О путанице у В. В. Клавинга и А. В. Квакина в отношении персоналии П. П. Гривина.
  2. Волков Е.В., Егоров Н.Д., Купцов И.В. Белые генералы Восточного фронта Гражданской войны: Биографический справочник. – М.: Русский путь, 2003. – 240 с. ISBN 5-85887-169-0, стр. 82

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Антонов А. Н. ХХХV. Виленское пехотное юнкерское училище. Краткий исторический очерк. — Вильна, 1900. — С. сп.111.
  • Вырыпаев В. О. Каппелевцы // Каппель и каппелевцы. — М.: НП «Посев», 2002. — ISBN 5-85824-142-5
  • Общий список офицерским чинам русской императорской армии: Составлен по 1-е янв. 1909. — С. 397.
  • Решетников Д. И. Красноуфимский стрелковый артиллерийский дивизион во время сибирского ледяного похода // Вестник Общества русских ветеранов Великой войны (Сан-Франциско). — 1985. — № 252(Май).
  • Vārpa I. Latviešu karavīrs zem Krievijas impērijas, Padomju Krievijas un PSRS karogiem: latviešu strēlnieki triju vēstures laikmetu griežos. — Rīga: Nordik, 2006. — P. 453. — ISBN 9984792110

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]