Կլիմայավարժում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Կլիմայավարժում, կլիմայահարմարում, ակլիմատիզացիա, (լատ.՝ ac (ad)` դեպի, համար և հին հուն․՝ κλίμα՝ կլիմա) գոյության նոր պայմաններին օրգանիզմների հարմարվելը։ Չնայած «կլիմայավարժում» տառացիորեն նշանակում է կլիմային վարժվել (հարմարվել), սակայն վաղուց այն գործածվում է լայն իմաստով, որտեղ բացի կլիմայից, որոշիչ նշանակություն ունեն նաև էկոլոգիական մյուս բոլոր գործոնները (հողայինը, կենսացենոզները և այլն)։

Ընթացք[խմբագրել]

Կլիմայավարժում կարող է ընթանալ երկու ուղիով՝

  1. օրգանիզմների նյութափոխանակության փոփոխմամբ, նման փոփոխությունները (փոփոխականություն) ժառանգական չեն և որոշվում են օրգանիզմի ռեակցիայի նորմայով։ Այս դեպքում պոպուլյացիաների (տեդախմբերի) կամ տվյալ տեսակի գենետիկական կառուցվածքը մնում է անփոփոխ։
  2. Տեսակի գենետիկական կառուցվածքի փոփոխմամբ, որը դիտվում է որպես իսկական կլիմայավարժում։ Տեսակի գենետիկական կառուցվածքը որոշող և կլիմայավարժումը պայմանավորող գործոնը բնական ընտրությունն է։

Կլիմայավարժեցումը օնտոգենեզ[խմբագրել]

Օնտոգենեզում կլիմայավարժումը որոշվում է պոպուլյացիայի կամ տեսակի գենոֆոնդի հարստությամբ։ Որոշ դեր են կատարում նաև ինքնածին մուտացիաները, սակայն դրանց հաճախականությունը մեծ չէ։ Կլիմայավարժումը կարող է տեղի ունենալ ապրելակերպի պայմանների փոփոխման պատճառով, օրինակ, անտառահատման կամ անտառատնկման, անապատների ոռոգման կամ ճահիճների չորացման դեպքերում որոշ օրգանիզմներ ոչնչանում կամ հեռանում են, մյուսները՝ հարմարվում։ Բույսերի և կենդանիների կուլտուրական տեսակների ներմուծման դեպքում մարդու անմիջական մասնակցությամբ և նպատակադրմամբ կլիմայավարժումը կրում է արհեստական բնույթ (արհեստական կլիմայավարժում), իսկ բնության մեջ վայրի տեսակների տարաբնակեցումը քամու միգրացիաների, մարդու պատահական մասնակցությամբ բույսերի և կենդանիների տեղափոխման, կենդանիների քոչի միջոցով դիտվում է որպես բնական կլիմայավարժում։

Պատմություն[խմբագրել]

Բուսական և կենդանանան տարրեր տեսակների տարաբնակեցմանը հնում նպաստել են քոչվոր ցեղերը, իսկ հետագայում՝ առևտրի և տրանսպորտի միջոցների զարգացումը։ Կլիմայավարժումը բավարար ճանաչում ունեցավ 18-րդ դարում, երբ Տ. Հումբոչտը առաջինը տվեց աստիճանական կլիմայավարժման գաղափարը։ Հետագայում կլիմայավարժման գործնական հարցերի լուծմամբ զբաղվեցին հայր և որդի՝ 0. Դեկանդոլը և Ա. Դեկանդոլը։ Կլիմայավարժման տեսության և գործնականի զարգացման համար հիմնարար դեր խաղացին Չ. Դարվինի աշխատությունները։ Ռուս գիտնականներ Կ. Ֆ. Ռուլեի և Ա. Պ. Բոգդանովի նախաձեռնությամբ 1860 թվականին սկսեց հրատարակվել «Ակլիմատիզացիա» («Аклимитизация») հանդեսը։ Կլիմայավարժման վերաբերյալ հայտնի են ռուս գիտնականներ է. Լ. Ռեգելի և Ա. Ի. Բեկետովի աշխատությունները։ Բույսերի կլիմայավարժման գործում խոշոր ներդրում ունի Ն. Ի. Վավիլովը։ ԽՍՀՄ-ում կլիմայավարժման տեսական և կիրառական զարգացմանը նպաստեցին Ի. Վ. Միչուրինի և Մ. Ֆ. Իվանովի առաջարկած օրգանիզմների տարաբնակեցման իրագործելի մեթոդները։

Կլիմայավարժեցումը Հայաստանում[խմբագրել]

Հայաստանում բույսերի և կենդանիների կլիմայավարժման տեսությամբ և գործնական հարցերով զբաղվում են ՀՀ ԳԱԱ բուսաբանության և կենդանաբանության ինստիտուտները, ինչպես նաև գյուղատնտեսական և կենսաբանական գիտությունների հիմնարկներն ու նրանց մասնաճյուղերը, այդ թվում նաև բուսաբանական այգիները և արգելանոցները։

Բույսերի կլիմայավարժում[խմբագրել]

Բույսերի կլիմայավարժման համար առավել որոշիչ են՝ օդի ջերմաստիճանը և խոնավությունը, տեղումների քանակն ու բաշխվածությունը, ձյան և սառցի ծածկույթի բնույթը, օդի շարժումը, լույսի ռեժիմը, հողի տիպը և դրա միկրոֆլորայի կազմը, բիոգեոցենոզի բնույթը, ինչպես նաև տվյալ բույսի կենսաբանական առանձնահատկությունները։ Ժողովրդական տնտեսության համար բույսերի կլիմայավարժումը կարևոր խնդիր է։ Աշխարհագրական և կարգաբանական հեռավոր տեսակների տարաբնակեցման նպատակով Ի. Վ. Միչուրինը հաջողությամբ օգտագործեց հիբրիդացման մեթոդը։ Կլիմայավարժման ագրոտեխնիկական ձևերից են՝ պատվաստումը, պարարտացումը, ոռոգումը, աճի խթանիչների օգտագործումը և այլն։ Հայաստանում կլիմայավարժվել են բույսերի ավելի քան 1200 ներկայացուցիչ։ Մեծ քանակի ծառատեսակներ են բերվել Ամերիկայից՝ եռափուշ գլեդիչիան, արծաթափայլ եղևնին, սև ընկուզենին և այլն, Հիմալայներից՝ հիմալայան մայրին, հիմալայան սոճին և այլն, Հեռավոր Արևելքից՝ ամուրյան խցանածառը, մաակի բալենին, մանջուրական ընկուզենին, սիբիրյան խնձորենին և այլն։ 1937-ին հաջողությամբ կլիմայավարժվել է խորդենին։

Կենդանիների կլիմայավարժում[խմբագրել]

Կենդանիների կլիմայավարժում, կենդանիները հեշտ են կլիմայավարժվում մրցակիցներ չունեցող պայմաններում, օրինակ, Ավստրալիայի կենդանական աշխարհի ավելի քան 50%-ը տարաբնակեցվել են Եվրոպայից, Ասիայից և Հյուսիսային Ամերիկայից։ Տարբեր երկրների մոտ 160 տեսակ վայրի կաթնասունների արհեստական տարաբնակեցման փորձեր են կատարվել։ ԽՍՀՄ-ում տարաբնակեցվել են 32 տեսակ՝ մշկամուկ, ամերիկյան ջրաքիս, կուղբ և այլն։ Թռչուններից տարաբնակեցվել և կլիմայավարժվել են կաքավը, փասիանը, ձկներից՝ ծածանը, բրամը, սիգը, մանրաձուկը և այլն։ Հաճախ կլիմայավարժվում են նաև ոչ ցանկալի տեսակներ, օրինակ, տարբեր երկրներից ԱՄՆ են թափանցել 180 տեսակ վնասատուներ, իսկ ԱՄՆ-ից Եվրոպա է բերվել կարտոֆիլի վնասատու կոլորադյան բզեզը։ Հայաստանում կլիմայավարժվել են ուսուրական բծավոր եղջերուն, վայրի խոզը, սիգը, ծածանը և այլն։ Գյուղատնտեսական կենդանիների կլիմայավարժման համար բնական գործոնների հետ միասին որոշիչ են նաև տնտեսական պայմանները՝ կերակրման մակարդակը, կերի քիմիական կազմը, կենդանու պահվածքը և խնամքը, տոհմային աշխատանքը, հիվանդությունները կանխարգելող միջոցառումները և այլն։ Կլիմայավարժման լավագույն ձևերից են միջցեղային տրամախաչումը և միջտեսակային հիբրիդացումը։ Հայաստանում կլիմայավարժվել են տավարի, ոչխարի, խոզի, այծի և թռչունների բազմաթիվ կուլտուրական ցեղեր։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png