Կատյա Բելիլլո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Կատյա Բելիլլո
իտալ.՝ Katia Bellillo
KatiaBellillo.jpg
Դրոշ
Իտալիայի հավասար հնարավորությունների ապահովման նախարար
ապրիլի 25, 2000 - հունիսի 11, 2001
Վարչապետ Ջուլիանո Ամատո
Նախորդող Լաուրա Բալբո
Հաջորդող Ստեֆանիա Պրեստիջակոմո
Դրոշ
Իտալիայի տարածաշրջանային գործերի նախարար
հոկտեմբերի 22, 1998 - ապրիլի 25, 2000
Վարչապետ Մասսիմո Դ’Ալեմա
Նախորդող Ֆրանկո Բասանինի
Հաջորդող Ագացիո Լոյերո
 
Կուսակցություն՝ Communist Refoundation Party
Կրթություն՝ University of Perugia
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր փետրվարի 17, 1951(1951-02-17) (68 տարեկան)
Ծննդավայր Ֆոլինո, Պերուջա, Ումբրիա, Իտալիա
Քաղաքացիություն Flag of Italy.svg Իտալիա
Ի ծնե անուն իտալ.՝ Katia Bellillo

Կատյա Բելիլլո (իտալ.՝ Katia Bellillo, փետրվարի 17, 1951(1951-02-17), Ֆոլինո, Պերուջա, Ումբրիա, Իտալիա), իտալացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ, տարածաշրջանային գործերի նախարար Մասսիկո Դ’Ալեմայի առաջին և երկրորդ կառավարությունների շրջանում (1998-2000), հավասար հնարավորությունների ապահովման նախարար Ամատոյի կառավարության երկրորդ շրջանում (2000-2001)։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կատյա Բելիլլոն ծնվել է 1951 թվականի հունվարի 17-ին Ֆոլինոյում։ Մանկավարժական բարձրագույն կրթություն է ստացել Պերուջայի համալսարանում։ 1976-1985 թվականներին եղել է Ումբրիայի շրջանային խորհրդի անդամ Կոմունիստական կուսակցության խմբակցությունից, անդամակցել է Պերուջայի կոմունաների խորհրդին, ընդգրկված է եղել Պերուջա պրովինցիայի հասարակական տրանսպորտը կառավարող Asp ընկերության տնօրենների խորհրդում և Ումբրիայի առողջապահական տեղական կառավարման ղեկավարության կազմում։ Եղել է Պերուջայի շրջանային վարչության փոխնախագահն ու ասեսորը՝ պատասխանատվություն կրելով սոցիալական ոլորտի համար։ Կոմունիստական կուսակցության ինքնալուծարումից հետո դարձել է Կոմունիստական վերածնունդ, այնուհետև Իտալական կոմունիստների կուսակցության անդամ[1]։

1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ից մինչև 1999 թվականի դեկտեմբերի 22-ը՝ Մասսիկո Դ’Ալեմայի առաջին կառավարության շրջանում, եղել է տարածաշրջանային գործերի նախարար, նույն պաշտոնն է զբաղցրել նաև Դ’Ալեմայի երկրորդ կառավարության շրջանում՝ մինչև 2000 թվականի ապրիլի 25-ը: 2000 թվականի ապրիլի 25-ից մինչև 2001 թվականի հունիսի 11-ը՝ Ամատոյի կառավարության երկրորդ շրջանում, հավասար հնարավորությունների ապահովման անպորտֆել նախարար[2]:

2001 թվականի հունվարի 30-ից՝ Բրունո Վեսպի Porta a Porta հեռուստահաղորդման եթերում Ազգային ալյանս կուսակցության պատգամավոր Ալեսանդրա Մուսոլինիի հետ ունեցած վիճաբանությունից հետո (բախումն ուղեկցվել է բանավոր մեղադրանքներով և ֆիզիկական գործողություններով), որպես նախարար հայտնվել է հասարակության ուշադրության կենտրոնում[3]:

2001-2006 թվականներին Պատգամավորների պալատի 14-րդ գումարման անդամ Կոմունիստական կուսակցության Խառը խմբակցության խմբից, իսկ 2006-2008 թվականներին՝ Պալատի 15-րդ գումարման պատգամավոր «Իտալական կոմունիստներ» խմբակցությունից:

Բելիլլոն աջակցել է 2005 թվականին Իտալիայում վերարտադրողական օժանդակ տեխնոլոգիաների տարածման հարցով ռեֆերենդումի անցկացմանը: Դերասանուհի Սաբրինա Ֆերիլլին, ինչպես և Բելիլլոն, մասնակցել է այդ հարցին դրական պատասխան տալու քարոզարշավին, սակայն հետո հայտարարել է, որ ինքն անձամբ կգերադասեր որդեգրումը: Բելիլլոն դերասանուհուն հրապարակայնորեն մեղադրել է անսկզբունքայնության և ագահության մեջ, քանի որ իբր նա գումար էր ստացել ռեֆերենդումը պատրաստելիս սոցիալական գովազդի նկարահանումների համար, չնայած չի աջակցել նրա նպատակներին: Սկսվել է բազմամյա վիճաբանություն, որի ընթացքում Բելիլլոն հրաժարվել է ներողություն խնդրել, իսկ վիրավորված դերասանուհին նրա դեմ պաշտոնական հայց է ներկայացրել: 2008 թվականի հոկտեմբերին Բելիլլոն խորհրդարանին է դիմել իր անձեռնմխելիությունը հաստատելու համար, քանի որ միջադեպը տեղի էր ունեցել իր՝ պատգամավոր եղած ժամանակ, և այն ստացել է[4]:

Բելիլլոն կոնֆլիկտի մեջ է մտել նաև Օլիվիերո Դիլիբերտոյի հետ՝ նրան մեղադրելով ավտորիտարիզմի մեջ, իսկ 2008 թվականին՝ Իտալական կոմունիստներ կուսակցության 5-րդ համագումարում, առաջարկել է ղեկավարների ընտրության իր ցուցակը, որն ստացել է պատգամավորների 12 %-ի աջակցությունը[5]: Այդ պարտությունից հետո նա Ումբերտո Գուիդոնի հետ ստեղծել և գլխավորել է «Միավորել ձախերին» կուսակցությունը (Unire la sinistra): Հիմնադիր համագումարը տեղի է ունեցել 2009 թվականի փետրվարի 8-ին[6], բայց արդեն 2009 թվականի դեկտեմբերի 20-ին նոր կազմակերպությունը դարձել էր այն չորսից մեկը, որոնց հիմքի վրա ձևավորվել է «Բնապահպանության ազատության ձախեր» կուսակցությունը[7]: 2010 թվականին Բելիլլոն լքել է այդ կուսակցությունը՝ իր որոշման համար բացատրություն ներկայացնելով հոգնածությունը «եղբայրասպան» պայքարից և հայտարարելով, որ նախընտրում է քաղաքական ձախ սպեկտրի համար դառնալ «քոչվոր»[8]: 2018 թվականին ներկայացրել է ձախ թևի «Ժողովրդի իշխանություն» կոալիցիայի «Արմատական սոցիալական շարժումը»:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Katia Bellillo. Ministro per le Pari Opportunità» (իտալերեն)։ la Repubblica։ Վերցված է 2016-07-06 
  2. «Katia Bellillo»։ Incarichi di governo (իտալերեն)։ Camera dei Deputati (Portale storico)։ Վերցված է 2016-07-05 
  3. Matteo Tonelli (2001-01-31)։ «Calci e insulti il duello è servito» (իտալերեն)։ la Repubblica։ Վերցված է 2016-07-05 
  4. Alessandra Longo (2009-02-17)։ «La compagna Ferilli tradita dal Pd. "La Belillo mi insultò, l'avete difesa"» (իտալերեն)։ la Repubblica։ Վերցված է 2016-07-05 
  5. Giorgio Dell’Arti (2013-10-08)։ «Katia Bellillo»։ Cinquantamila giorni (իտալերեն)։ Corriere della Sera։ Վերցված է 2016-07-03 
  6. «Europee/ Viaggio nella galassia della sinistra» (իտալերեն)։ Affari Italiani։ 2009-05-01։ Վերցված է 2016-07-06 
  7. Paola Bordandini La spada di Vendola: una risorsa o un problema per il centrosinistra?. — Donzelli Editore, 2013. — P. 15. — ISBN 9788860368393
  8. «La Bellillo abbandona SEL: sono "nomade della sinistra". Stanca di lotte fratricide, lavorerà per una casa comune» (իտալերեն)։ UmbriaLeft։ 2010-04-19։ Վերցված է 2016-07-06 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]