Կատարինա Բլյումի կորցրած պատիվը (ֆիլմ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox cinema.png
Կատարինա Բլյումի կորցրած պատիվը
Die verlorene Ehre der Katharina Blum
Երկիր Flag of Germany.svg Գերմանիա
Ժանր դրամա[1], քրեական[1] և ադապտացիա
Հիմք Կատարինա Բլյումի կորած պատիվը
Թվական 1975
Լեզու գերմաներեն
Ռեժիսոր Ֆոլկեր Շլյոնդորֆ[1] և Մարգարեթե ֆոն Տրոտտա[1]
Սցենարի հեղինակ Ֆոլկեր Շլյոնդորֆ, Մարգարեթե ֆոն Տրոտտա և Հայնրիխ Բյոլ
Դերակատարներ Անգելա Վինկլեր[2], Մարիո Ադորֆ[2], Dieter Laser[2], Յուրգեն Պրոխնով, Heinz Bennent, Hannelore Hoger, Rolf Becker, Harald Kuhlmann, Herbert Fux, Regine Lutz, Werner Eichhorn, Karl-Heinz Vosgerau, Angelika Hillebrecht, Horatius Haeberle, Henry van Lyck, Walter Gontermann, Peter Franke, Achim Strietzel, Մարգարեթե ֆոն Տրոտտա և Leo Weisse
Օպերատոր Jost Vacano
Երաժշտություն Hans Werner Henze
Մոնտաժ Peter Przygodda
Նկարահանման վայր Քյոլն
Տևողություն 106 րոպե

Կատարինա Բլյումի կորցրած պատիվը (գերմ.՝ Die Verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann), գերմանացի ռեժիսորներ Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի և Մարգարետ ֆոն Տրոտի 1975 թվականին նկարահանած կինոնկարն է։ Հենրիխ Բյոլի համանուն ստեղծագործության էկրանավորումն է։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երիտասարդ գերմանուհի Կատարինա Բլյումը սիրահարվում է երիտասարդի, որը ինչպես պարզվում է ձախ հայացքների, RAF-ի համակիր ահաբեկիչ է։ Նրանք գիշերում են աղջկա բնակարանում։ Առավոտյան բնակարան է ներխուժում ոստիկանությունը, բայց երիտասարդը այլևս չկա։ Կատարինայի հետ կոպիտ են վարվում, ձերբակալում են։ Կառավարամետ լրագրողը սենսացիայի ակնկալիքով Կատարինայի մասին «դեղին մամուլի» ավանդույթներով վարկաբեկիչ հոդված է գրում։ Կինոնկարի վերջում Կատարինան սպանում է լրագրողին։

Գերմանիան վեպի ստեղծման ժամանակ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1970-ական թվականներին Գերմանիայում ձախակողմյան ահաբեկչական «Կարմիր բանակի խմբակցության» (RAF) ակտիվ գործունեության պատճառով քաղաքական շրջաններում խուճապի մթնոլորտ էր։ Նրա զոհերն էին դառնում աջ բարձրաստիճան քաղաքական գործիչները։

Վեպի լրագրողի գործունեությունը հիշեցնում է գերմանական սկանդալային «Bild-Zeitung» թերթի աշխատելաոճը։ Վեպի նախաբանում Բյոլը այս նմանությունը անվանում է «ոչ կանխամտածված ու պատահական, բայց անխուսափելի»։ Բյոլը 1972 թվականին բաց նամակ հրապարակեց, որտեղ «Bild-Zeitung» թերթի «Կարմիր բանակի խմբակցության» տված գնահատականները որակեց «մերկ ֆաշիստական»[3].

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]