Իվետ Կուպեր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Իվետ Կուպեր
Official portrait of Yvette Cooper crop 2.jpg
 
Կուսակցություն՝ Լեյբորիստական կուսակցություն
Կրթություն՝ Բալիոլ քոլեջ, Լոնդոնի տնտեսության և քաղաքական գիտությունների դպրոց, Հարվարդի համալսարան, Eggar's School? և HSDC Alton?
Մասնագիտություն՝ տնտեսագետ, քաղաքական գործիչ, լրագրող, հետազոտող և policy advisor
Ծննդյան օր մարտի 20, 1969(1969-03-20)[1] (52 տարեկան)
Ծննդավայր Ինվերնես, Inverness-shire, Շոտլանդիա, Միացյալ Թագավորություն
Քաղաքացիություն Flag of the United Kingdom.svg Միացյալ Թագավորություն
Ամուսին Ed Balls?[2]
 
Կայք՝ yvettecooper.com

Իվետ Կուպեր (անգլ.՝ Yvette Cooper, մարտի 20, 1969(1969-03-20)[1], Ինվերնես, Inverness-shire, Շոտլանդիա, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի քաղաքական գործիչ, Լեյբորիստական կուսակցության անդամ, եղել է Գորդոն Բրաունի կառավարության անդամ (2007–2010):

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իվետ Կուպերը ծնվել է 1969 թվականի մարտի 20-ին Ինվերնեսում (Շոտլանդիա)։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Էլթոնի Eggar's School-ում։ Սովորել է Օքսֆորդի համալսարանում։ 1991 թվականին նա ստացել է Քենեդի կրթաթոշակ, ընդունվել Հարվարդի համալսարան և աշխատել 1992 թվականի Քլինթոնի նախագահական ընտրությունների քարոզարշավում։ Բացի այդ, նա նաև սովորել է Լոնդոնի տնտեսագիտական դպրոցում։ 1995-1997 թվականները գրել է խմբագրական հոդվածներ The Independent-ում։ 2001 թվականին նա դարձել է Մեծ Բրիտանիայի պատմության մեջ առաջին նախարարի օգնականը, որը վերցրել է մայրության արձակուրդ, ինչպես նաև ամուսնու հետ դարձել է առաջին ամուսնացած զույգը մեկ կառավարության կազմում[3] (1998 թվականին նա ամուսնացել է Էդ Բոլզի հետ, 2010 թվականին աջակցել է նրան կուսակցության ղեկավարի պաշտոնում ընտրվելու անհաջող փորձի ժամանակ[4]):

Քաղաքական կարիերայի սկիզբ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1997 թվականից մինչև 2010 թվականը ընտրվել է Համայնքների պալատ Լեյբորիստական կուսակցությունից՝ Պոնտեֆրակտ և Քեստլֆորդ շրջանից, իսկ 2010 թվականից՝ շրջանների սահմանները փոխելուց հետո, Նորմենթոնի, Պոնտեֆրակտ և Քեստլֆորդ (Արևմտյան Յորքշիր) շրջանից[5]։

1999 թվականի հոկտեմբերին նա նշանակվել է Առողջապահության նախարարի խորհրդարանական օգնական՝ 30 տարեկանում դառնալով այս պաշտոնում ամենաերիտասարդը[6]։

2007 թվականի հունիսի 28-ին նա դարձել է Գորդոն Բրաունի վարչակազմի բնակարանաշինության կրտսեր նախարար[7], 2008 թվականի հունվարի 24-ին նա զբաղեցրել է Ֆինանսների նախարարության գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը՝ դառնալով պատմության մեջ առաջին կինն այդ պաշտոնում[8], իսկ 2009 թվականի հունիսի 5-ին առաջին անգամ ստացել է նախարարական պաշտոն՝ ղեկավարելով աշխատանքի և կենսաթոշակների նախարարությունը[9]։

Էդ Միլիբենդի ստվերային վարչակազմ (2010—2015)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2010 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում լեյբորիստների պարտությունից և Գորդոն Բրաունի կառավարության լիազորությունների ավարտից հետո 2010 թվականի մայիսի 11-ին մամուլում առաջին անգամ հիշատակումներ են հայտնվել Իվետ Կուպերի՝ որպես Լեյբորիստական կուսակցության հնարավոր նոր առաջնորդի մասին[10]։

2010-2011 թվականներին նա ստվերային վարչակազմում զբաղեցրել է կանանց հարցերով և իրավահավասարության նախարարի պաշտոնը, իսկ 2010-2013 թվականներին՝ բնակարանային նախարարի պաշտոնը[11]։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 8-ին նա ստացել է Արտաքին գործերի նախարարի ստվերային պաշտոնը[12], 2011 թվականի հունվարի 20-ին նրան փոխարինել են ՆԳ ստվերային նախարարի պաշտոնը[13]։

2015 թվականի մայիսի 7-ին կայացած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում Իվետ Կուպերը կրկին հաղթել է իր ավանդական ընտրատարածքում` ձայների 54.9%-ով` բարելավելով իր 2010 թվականի ցուցանիշները 6.7%-ով։ Նրա մրցակիցներից ամենաուժեղը՝ Անկախության կուսակցության թեկնածու Նաթան Գարբութը (Nathan Garbutt) հավաքել է 21,3%-ի աջակցությունը[14]։

Այնուամենայնիվ, Լեյբորիստական կուսակցությունը պարտվել է ընտրություններում, և այն բանից հետո, երբ Էդ Միլիբենդը հրաժարվել է կուսակցության նախագահի պաշտոնից, Իվետ Կուպերը, որը մինչ այդ շարունակում էր մնալ ներքին գործերի նախարարը, հայտարարել է ներկուսակցական ընտրարշավին մասնակցելու մտադրության մասին[15]։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ամփոփվել են կուսակցական ընտրությունների արդյունքները, Կուպերը ստացել է ձայների 17%-ը՝ զիջելով Էնդի Բյորնհեմին, որը հավաքել է 19%, և հաղթող Ջերեմի Քորբինին (գրեթե 60%)[16]։

Ստվերային վարչակազմից դուրս[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ընտրվել է ներքին գործերի կոմիտեի նախագահ՝ Համայնքների պալատի քվեարկության երրորդ փուլում պահպանողականների աջակցությամբ հաղթելով լեյբորիստուհի Քերոլայն Ֆլինթին[17]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Yvette Cooper profile: 'You don't have to choose between head and heart' (բրիտ․ անգլ.)The Guardian, 2015. — ISSN 1756-3224; 0261-3077; 1354-4322
  2. Balls E. Speaking Out: Lessons in Life and PoliticsISBN 978-1-78633-039-0
  3. «Rt Hon Yvette Cooper MP» (անգլերեն)։ BBC News։ Վերցված է 2015-05-20 
  4. Tom McTague (2015-05-14)։ «Yvette Cooper becomes FOURTH candidate to stand for Labour leadership with pledge to 'make life better for families'» (անգլերեն)։ MailOnline։ Վերցված է 2015-09-12 
  5. «Rt Hon Yvette Cooper MP» (անգլերեն)։ UK Parliament։ Վերցված է 2015-05-22 
  6. Andrew Roth (2001-03-16)։ «Yvette Cooper» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2016-02-08 
  7. Hélène Mulholland (2007-06-28)։ «Profile: Yvette Cooper» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2015-05-22 
  8. «Yvette Cooper» (անգլերեն)։ Balliol College (Oxford University)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-03-07-ին։ Վերցված է 2015-05-22 
  9. Jonathan Prynn (2009-06-05)։ «Mixed fortunes, but key roles for a golden couple» (անգլերեն)։ Evening Standard։ Վերցված է 2015-05-22 
  10. Polly Curtis (2010-05-11)։ «Labour backbenchers seek televised leadership contest» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2015-05-22 
  11. «Yvette Cooper MP»։ Democracy Live (անգլերեն)։ BBC։ Վերցված է 2016-02-09 
  12. Patrick Wintour and Mark Tran (2010-10-08)։ «Ed Balls 'surprised' after Alan Johnson named shadow chancellor» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2016-02-08 
  13. Polly Curtis (2011-01-20)։ «Yvette Cooper steps in as shadow home secretary after reshuffle» (անգլերեն)։ The Guardian։ Վերցված է 2016-02-09 
  14. «Normanton, Pontefract & Castleford»։ Election 2015 (անգլերեն)։ BBC News։ Վերցված է 2015-09-13 
  15. «Yvette Cooper announces candidacy for Labour leadership» (անգլերեն)։ The Guardian։ 2010-05-13։ Վերցված է 2015-05-22 
  16. «Jeremy Corbyn wins Labour leadership contest and vows "fightback"» (անգլերեն)։ BBC News։ 2015-09-12։ Վերցված է 2015-09-13 
  17. Paul Waugh (2016-10-19)։ «Hilary Benn And Yvette Cooper To Chair Commons Brexit And Home Affairs Committees» (անգլերեն)։ Huffpost։ Վերցված է 2020-04-05 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]