Ժիզորի ամրոց

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Coa Illustration Elements Building Castle.svg
Ժիզորի ամրոց
Chateau-de-Gisors.jpg
Տեսակդղյակ
Վարչական միավորGisors?[1]
ԵրկիրFlag of France.svg Ֆրանսիա[1]
Կոորդինատներ: 49°16′50.880000099997″ հս․ լ. 1°46′28.2000001″ ավ. ե. / 49.28080000002777439° հս․. լ. 1.774500000028° ավ. ե. / 49.28080000002777439; 1.774500000028
Château de Gisors Վիքիպահեստում

Ժիզորի ամրոց (ֆր.՝ Château de Gisors), ամրոց Ֆրանսիայի Էր դեպարտամենտում, Ժիզոր քաղաքում։ Հաճախ կոչվում է տաճարականների միաբանություն[2]: Գիտնականները շարունակում են վիճել, թե արդյոք Ժիզորի ամրոցի վրա կառուցված բլուրը բնական է թե արհեստական, բայց ամրոցի ռազմավարական դիրքՆ անհերքելի է:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Առաջին դարբնոցների տեսքը ներկայացված է պատմաբաններին 1087 թվականին: Սենոր Ժիզոր, Թիբուլա «Պանեն» դահլիճը` քաղաքը քարե պատով ամրացնում է: Իսկ արդեն յոթ տարի անց հին ամրոցների տարածքում Անգլիայի թագավոր Վիլյամ II-ի հրամանով սկսվում է Ռոբերտ դե Բելեսմայի գլխավորությամբ ամրոցի կառուցումը[3]: Վիլհելմ II-ը մահացավ, առանց իր սերնդին տեսնելու, իսկ շինարարությունը շարունակեց Հենրի I-ը։

Երկար տարիների ընթացքում ամրոցը բազմաթիվ պատմական հերոսներ է ունեցել, բազմիցս փորձառու ջատագովներ, և դարձել է տարբեր պատմական իրադարձությունների մասնակից: 1113 թվականին Ֆրանսիայի և Անգլիայի միջև Ժիզոր ամրոցում կնքվեց հրադադար:

1116 թվականին ավարտվեց Ժիզորի շինարարությունը, որը կանգուն է մինչև օրս: Ամրոցը հաջողությամբ դիմակայեց 1120 թվականին իր առաջին պաշարմանը։ 1123 թվականին որոշել են ամրոցի շուրջը կառուցել հզոր քարե շինություն: 1144 թվականին Գոդֆրիդ Անժուիսկին հաղթեց Նարմանդյուին և հանձնեց Ժիզոր ամրոցը Լուի VII-ին, ճանաչում ստանալու համար Ֆրանսիայի դյուկից և ապահովել պատերազմի չեզոքությունը, թագավորելու համար Ստեփան թագավորի գահին։ 1158 թվականին Գոդֆրիդի և Մաթիլդիի որդիները, Անգլիայի թագավորը, Հենրի II-ը, բանակցություն են սկսում իր ժառանգի ապագա կնոջ՝ ֆրանսիացի արքայադստեր հետ, որը պետք է ձեռք բերեր Ժիզորը և Նորման Վեքսենը։ Այն ժամանակ, երբ ամրոցն անցել է վերահսկողության տակ, համարվել է տաճարականների միաբանություն։ Երիտասարդ ֆրանսիացի թագավոր Ֆիլիպ II Օգոստոսը, որը զբաղվում էր պատերազմի լիգայի պարոնների հետ, հնարավորություն չի ունեցել առարկելու:

Eure Gisors Chateau Entree - panoramio.jpg

Այսպիսով, ամրոցը դառնում է կռվախնձոր, և սահմանի առաջադիրքի վրա հիմնականում ֆրանսիացիների և բրիտանացիների շահերն էին։ Ամրոցը շարունակում էր ամրապնդվել: 1170 թվականին սկսում է հերթական աշխատանքը ամրոցի ամրապնդման, Հենրի II-ի հրամանով վերցվեց կարճ տարածք, բայց նրանք չեն կարող փրկել 1193 թվականին Ֆիլիպ Օգոտոսին։ Օգտվելով գրավումից Ռիչարդ I Առյուծասրտը և իր գրավումը Ավստրիայի Լեոպոլտում, Փիլիպ Օգոստոսը վերցրեց ամրոցը՝ կաշառելով Գիլբերտ դե Վայսկելի ամրոցի հրամանատարին: Փիլիպը շարունակում էր ամրապնդել ամրոցը կառուցող «կալանավորների աշտարակ»-ը: Չնայած Ֆիլիպ II-ի ընդհանուր հաջողված պատերազմին, միևնույնն է Ռիչարդի դեմ այդ պատերազմի պայմաններում Ժիզորը մնաց Ֆրանսիային։


Chateau de Gisors.jpg

1308 թվականին Ժիզորի կալանավորները ձերբակալվեցին, շրջանի ամենավտանգավոր տաճարները տեղափոխվեցին այստեղ, և ամրոցը հաջորդ 6 տարիների ընթացքում դարձավ բանտ: «Կալանավորների աշտարակ»-ը այս իրադարձությունների ապացույցն է: Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում ամրոցը մի քանի անգամ անցնում է ձեռքից ձեռք: 1419 թվականին, Քլարենս թագավորը, եռօրյա պաշարման արդյունքում ամրոցը գրավում է: Առաջիկա 30 տարիների ընթացքում բրիտանացիների կողմից ամրոցի սեփականությունը հուսալի էր, ամրապնդելու միջոցներ կային, որոնք ամրոցի պատի պարիսպի երկայնքով կառուցված 12 հզոր աշտարակների շինարարությունն են: Բայց արդեն 1449 թվականին ամրոցը անցավ ֆրանսիացիներին, այս անգամ հավերժ:

1527 թվականին Ժիզորի ամրոցը նշվել է Ֆերարսկի դյուկի վարչակազմի կողմից, սակայն մի քանի տարի անց ամրոցը մխրճվել է Մաեն դյուկի կողմից: Ամրոցի սեփականատերերը կրկին փոխվեցին մի քանի անգամ:

Ժիզորը կորցնում է իր ռազմական նշանակությունը և արդեն 1851 թվականին այն դառնում է քաղաքի սեփականությունը: 1862 թվականի վերականգնողական աշխատանքներից հետո ամրոցը ճանաչվում է որպես պատմական հուշարձան[4]:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]