Թալալ Իբն Աբդուլազիզ Ալ Սաուդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Թալալ Իբն Աբդուլազիզ Ալ Սաուդ
արաբ․՝ طلال بن عبد العزيز آل سعود‎‎
Talal bin Abdulaziz Al Saud.jpg
Ծնվել էօգոստոսի 15, 1931(1931-08-15)[1]
ԾննդավայրԷթ Թաիֆ, Մեքքայի շրջան, Սաուդյան Արաբիա
Մահացել էդեկտեմբերի 22, 2018(2018-12-22)[1] (87 տարեկանում)
Մահվան վայրԱլ-Ռիադ, Սաուդյան Արաբիա
ՔաղաքացիությունFlag of Saudi Arabia.svg Սաուդյան Արաբիա
Կրոնիսլամ
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ, ձեռնարկատեր և դեսպան
Ծնողներհայր՝ Ibn Saud?, մայր՝ Munaiyir Umm Talal?
Զբաղեցրած պաշտոններQ60149886? և Q60197575?
ԵրեխաներAl-Waleed bin Talal?, Sara bint Talal bin Abdulaziz Al Saud?, Abdul-Aziz bin Talal bin Abdul-Aziz Al Saud?, Khaled bin Talal bin Abdul Aziz Al Saud? և Turki bin Talal bin Abdul Aziz Al Saud?
Talal bin Abdulaziz Al Saud Վիքիպահեստում

Թալալ Իբն Աբդուլազիզ Ալ Սաուդ (արաբ․՝ طلال بن عبد العزيز آل سعود‎‎; 15 օգոստոս 1931 – 22 դեկտեմբեր 2018), նախկինում նաև կոչում էին Կարմիր արքայազն,[2] Սաուդյան արքայական ընտանիքի ավագ անդամ էր։ Նա հայտնի էր իր ազատական դիրքորոշմամբ, ազգային սահմանադրության, օրենքի գերակայության և օրենքի առջև հավասարության ձգտմամբ։ Նա նաև ազատ արքայազներ շարժման առաջնորդն էր։

Երիտասարդություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արքայազն Թալալը ծնվել էր 1931 թվականի օգոստոսի 15-ին[3]։ Նա Աբդուլազիզ թագավորի տասներկուերորդ զավակն էր[4][5]։ Նրա մայրը հայ էր, Մունիյիր, որի ընտանիքը փախել էր Օսմանյան կայսրության տիրապետության ներքո վերապրած հայոց ցեղասպանությունից[6] Մունիյիրը Ունայզահի Իբն Սաուդ էմիրին ներկայացվել էր 1921 թվականին, երբ նա 12 տարեկան էր, իսկ Իբն Սաուդը՝ 45։ Նա կրոնափոխվել էր իսլամի։[6] Նրանց առաջին երեխան ծնվեց, երբ նա 15 տարեկան էր։ Որդու անունը Թալալ էր։ Ավանդույթների համաձայն Մունիյիրը հայտնի դարձավ որպես Ումմ Թալալ, "Թալալի մայր"։ Սակայն 1927 թվականին երեքամյա Թալալը մահացավ։ 1931 թվականին ծնվեց Թալալը և Բեդուինների ավանդույթի համաձայն անվանվեց իր հանգուցյալ եղբոր անունով։ Հետագայում Աբդուլազիզը բաժանվեց իր չորրորդ կնոջից և ամուսնացավ Մունիյիրի հետ։ Նա իր ողջ կյանքում մնաց անգրագետ և ընդունեց իսլամ։[6]։ Սաուդական Արաբիայում Բրիտանական դիվանագետների կողմից Մունիյիրը հիշատակվել էր որպես Աբդուլազիզի սիրելի կանանցից մեկը։ Նա հայտնի էր իր խելացիությամբ և գեղեցկությամբ[7]։ Նա մահացավ 1991 թվականի դեկտեմբերին[8]։ Թալալը արքայազն Նավաֆի հարազատ եղբայրն էր։ Իրենց կեսեղբոր Սաուդ թագավորի օրոք, իրենց ժառանգությունը վիճարկելու հարցում, նրանք դարձան դառը թշնամիներ[9]։

Զբաղեցրած պաշտոնները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կապի նախարար[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արքայազն Թալալը դարձավ ամենահարուստ երիտասարդ իշխաններից մեկը, սակայն նրա գրասենյակը կոռուպցիոն մեծ դժվարություններ կրեց[10] Թալալը Կապի նախարար դարձավ 1952 թվականին, երբ նախարարությունը հիմնվեց։[11]։ Այնուհետ Աբդուլազիզ թագավորը ստեղծեց Օդային ուժերի նախարարություն, որպեսզի թռիչքների հետ կապված բոլոր հարցերը տարվեն իր կաբինետից[10] Քանի որ Թալալը և Արքայազն Միշաալը վիճարկում էին թե ով պետք է վերահսկի ազգային ավիաուղիները, Սաուդական Արաբիան ստիպված էր երկու առանձին ավիաուղիներ ունենալ։[10] Վեճն ավարտվեց, երբ 1955 թվականի ապրիլին Թալալը հրաժաարական տվեց։[10]։ Հետագայում, Թալալի հրաժարականից հետո, Կապի նախարարությունը միացավ Ֆինանսների նախարարությանը։[10] Սա Սաուդ թագավորին հնարավորություն տվեց ազատվել Թալալի փոխարինող գտնելու խնդրից, որը թագավորական ընտանիքում խառնաշփոթ կառաջացներ, ում էլ որ Սաուդ թագավորն ընտրեր։ [10]

Ֆինանսների և Ժողովրդական տնտեսության նախարար[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1960 թվականին Սաուդ թագավորը Թալալին նշանակեց ֆինանսների և ժողովրդական տնտեսության նախարար[12]։ Նա պաշտոնավարեց մինչև նրա Ազատ իշխաններ շարժման նախաձեռնությունը[13]։ Արքայազն Թալալի հեռացման մեկ այլ պատճառ էր այն, որ նա The other reason for the removal of Prince Talal is that he proposed in September 1961 թվականի սեպտեմբերին առաջարկեց Սաուդյան Արաբիայում սահմանադրություն ընդունել։ Սակայն Սաուդ թագավորը քաղաքական համակարգը փոխելու մտադրություն կամ ծրագիր չուներ։ Ուստի նա ստիպեց Թաթալին հեռանալ կառավարության կազմից[14]։ Պաշտոնում նրան փոխարինեց նրա եղբայր Նավվաֆը։[12]

Վիճաբանություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ազատ իշխանների շարժում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ազգային գվարդիայի կողմից Թալալի պալատների հետախուզումից հետո, երբ նա արտասահմանում էր, նա 1962 թվականի օգոստոսի 15-ին Բեյրութում մամուլի ասուլիս տվեց։ Նրա հայտարարությունները մեծ աղմուկ բարձրացրին, քանզի նա բացահայտորեն քննադատեց և հարձակվեց Սաուդյան ռեժիմի վրա։ Արդյունքում նրա Սաուդյան Արաբիայի անձնագիրն առգրավվեց, նրա ունեցվածքը բռնագրավվեց և նրա կողմնակիցները Սաուդյան Արաբիայում ձերբակալվեցին։ Շուտով Հյուսիսային Յեմենի քաղաքացիական շարժումը սկսվեց, և մի շաբաթ անց, Սաուդյան Արաբիայի ավիաուղիների չորս անձնակազմ անցան Եգիպտոս։ Արքայազն Թալալը որդեգրեց 'Ազատ իշխաններ' անունը և 1962 թվականի օգոստոսի 19-ին Կահիրեի ռադիոյի ուղիղ եթերում ներկայացրեց իր առաջադեմ հայացքները։ Հետագայում նա իր երկու եղբայրների՝ Ֆավազ իբն Աբդուլազիզ Ալ Սաուդի և Բադր իբն Աբդուլազիզի [15] և զարմիկներից մեկի՝ իշխան Սաադի հետ սկսեցին Սաուդյան Արաբիայի ազատագրական ճակատի անունից հայտարարություններ տարածել։ Չորս տարի անց, որի ընթացքում Սաուդյան Արաբիայի թագավոր Ֆեյսալի կողմից Ազատ Իշխաններին հսկայական ֆինանսական առաջարկներ արվեցին, վերջիններս նորից վերամիավորվեցին արքայական ընտանիքի հետ։[14]

Նրա վերադարձը Սաուդյան Արաբիա և վերականգնումը հնարավոր դարձավ նրա մոր՝ Մանիյիրի, միջնորդությամբ։ Աքսորում նրա ընտանիքը նրան չէր աջակցում և նույնիսկ քննադատում էր նրան Եգիպտոսի այդ ժամանակվա նախագահ Գամալ Աբդել Նասերի, Սաուդյան Արաբիայի գլխավոր թշնամու, հանդեպ նրա խորը համակրանքի համար։ 1963 թվականի սեպտեմբերի 8-ի The Sunday Telegraph-ը հաղորդեց, որ Թալալի մայրը, Մանիյիրը որդուն ասել է որ նա անմիտ է գործում, մինչդեռ նրա քույր Մադավին շարունակում էր պնդել, որ նա տուն վերադառնա։ Մի քանի օր անց իշխան Թալալը վերադարձավ Սաուդյան Արաբիա։ Թագավոր Ֆայսալը հայտարարեց, որ չի ներում իշխն Թալալին, սակայն իր մորը գաղտնի հավաստիացրել էր, որ Թալալի հաշիվները կվերականգնվեն և նա ապահով կարող է տուն վերադառնալ։[7]

Հայացքները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո, իշխան Թալալը բողոքարկեց "պոտենցիալ մեծ խառնաշփոթ առաջացնող" հայտարարությունը, որ պետության գործերը պետք է որոշեն կառավարիչները և կրոնական մտավորականները[16]։ Նա բացահայտորեն իր աջակցությունը հայտարարեց 2001 թվականին Սաուդյան Արաբիայում ընտրովի խորհրդարանի հիմնադրմանը[17]։ 2007 թվականի սեպտեմբերին նա հայտարարեց քաղաքական կուսակցություն ձևավորելու իր մտադրության մասին, երկրի ազատականացմանն ուղղված իր նպատակներ առաջ տանելու համար[18]։

2009 թվականին Թալալը հայտարարեց "Աբդուլահ թագավորը կառավարիչն է։ Եթե նա կամենա, ապա դա կարվի։"[19] Ինչևէ, 2009 թվականի մարտին նա թագավոր Աբդուլահից պարզաբանում պահանջեց Նայեֆ իշխանին վարչապետի երկրորդ տեղակալ նշանակելու վերաբերյալ[20]։ Նա հրապարակայնորեն հարցադրում արեց, արդյոք Նայեֆ իշխանն է նշանակվելու Կրոնպրինց[20] Փաստացի, 2011 թվականի հոկտեմբերին Նայեֆ իշխանը Կրոնպրինց կոչվեց, իր եղբոր՝ իշխան Սուլթանի, մահից հետո։ Թալալը Հավատարմության խորհրդի անդամ էր 2007 թվականից։ 2011 թվականի նոյեմբերին նա խորհրդից հրաժարական տվեց, ըստ երևույթի բողոքելով իշխան Նայեֆին թագաժառանգ հռչակելուն։ 2012 թվականի ապրիլին նա հայտարարեց, որ "արդարության ձեռքը" պետք է հասնի Սաուդյան Արաբիայում բոլոր կոռումպացվածներին և կոչ արեց Հակա-Կոռուպցիոն մարմնին հասնել յուրաքանչյուրին անկախ կարգավիճակից։[21] 2012 թվականի հունիսին Al Quds Al Arabi-ին տված իր հարցազրույցի ժամանակ նա հայտարարեց, որ Սալման իշխանին թագաժառանգ հռչակելու ժամանակ Հավատարմության խորհրդի չեն խորհրդակցել և որ խորհուրդը դարձել է ոչ արդյունավետ։[22]։ Նա նաև կոչ է արել Սաուդյան Արաբիան հռչակել սահմանադրական միապետություն։[22]

Տարբեր պաշտոններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թալալ իբն Աբդուլ-Ազիզի կիսանդրին Ժնևում, Շվեյցարիա

Թալալ իշխանը ՄԱԿ-ի (AGFUND) արաբական երկրների զարգացման Gulf ծրագրի նախագահն էր, որը նպաստում էր Միջին Արևելքի սոցիալտնտեսական զարգացմանը[23][24]։ Որպես AGFUND-ի մաս, նա ղեկավարում էր Արաբական ՀԿ-ների ցանցի հոգաբարձուների խորհուրդը[25] և հիմնադրեց Արաբական բաց համալսարանը[24] AGFUND-ի միջոցով նա նաև աջակցում էր կանանց ուսուցմանը։[26]։ AGFUND-ի միջոցով նա էական ֆինանսական աջակցություն էր ցուցաբերել UNICEF-ին և UNICEF-ը 1980 թվականին նրան հայտարարել է հատուկ ներկայացուցիչ[27]։ 2002 թվականին նա դարձավ UNESCO-ի ջրային ռեսուրսների հատուկ ներկայացուցիչը, խթանելու անվտանգ ջրի մշակումը[28]։

Նա Մանկության և Զարգացման արաբական խորհրդի նախագահն էր[29]։ Նա նաև օգնեց ստեղծել Մենթոր Հիմնադրամ և դրա հոգաբարձուների խորհրդի պատվավոր անդամ էր[30] Նա համահիմնադրեց միջազգային հումանիտար խնդիրների անկախ հանձնաժողով։[30]։ Նա նաև Պաստեր ինստիտուտի զարգացման համար լիգայի առաջատար անդամ էր[30] ինչպես նաև ընտանիքի և համայնքի բժշկության Սաուդյան միության պատվավոր նախագահը[31]։

Բարեգործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Համաձայն Ռիզ Խանի, "Թալալ իշխանը իր հետքաղաքական տարիներն անցկացրեց զբաղվելով հասարակական գործունեությամբ, 'Կարմիր իշխան' անցյալում թողնելով, հայտնի դարձավ որպես 'Երեխաների իշխան',UNICEF-ի հետ, ՄԱԿ-ի երեխաների Հիմնադրամի հետ իր աշխատանքի համար։"[32]:39

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայտնի է, որ Թալալ իշխանն ամուսնացել է չորս անգամ։ Առաջին անգամ նա ամուսնացել է Ումմ Ֆայսալի հետ, որը Ֆայսալի մայրն է։ Հետագայում նա բաժանվեց նրանից։

Հետագայում նա ամուսնացավ արքայադուստր Մոնա Ալ-Սոլհի, Լիբանանի առաջին վարչապետ Ռիադ Ալ Սոլհի աղջկա հետ[2][33]։ Նրանց երեխաներն են իշխան Ալ-Վալիդ իբն Թաթալը,[33] իշխան Խալեդ իբն Թաթալը և իշխանուհի Ռիիման[32] Ամուսնությունը փլուզվեց 1962 թվականին, նրանք առանձին էին բնակվում մինչև 1968 թվականի նրանց բաժանումը։[32]։ Թաթալը 1976 թվականին Ռիյադում վարձել էր Հյուստոնի համալսարանից պրոֆեսոր և մանկավարժ իր դստեր Ռիիմային, որը 18 տարեկան էր, անգլերեն, հոգեբանություն և արևմտյան քաղաքակրթություն սովորեցնելու համար[34]։

Նրա երրորդ կինը Մուդի բին Աբդուլ Մոսեն Ալագարին էր։ Նա Տուրկիի և Սառայի մայրն էր։ Հետագայում նրանք բաժանվեցին։ Վերջում նա ամուսնացավ Մարդու իրավունքների հանձնաժողովի նախագահ Տուրկի իբն Խալեդ Ալ Սուդարիի աղջկա՝ Մագդայի հետ[35]։

Թալալ իշխանը տասնհինգ երեխա է ունեցել, ինը որդի և վեց դուստր։ Նրա որդիներն են՝ Prince Talal had fifteen children, nine sons and six daughters. Ֆայսալը (մահացել է 1991-ին), Ալ Վալիիդը, Խալեդը, Տուրկին, Աբդուլազիզը, Աբդուլ Ռահմանը, Մանսուրը, Մուհամեդը և Մաշուրը։ Նրա դուստրներն են Ռիիման, Սառան, Նուրան, Ալ Յոհարահը, Հիբալտալահը և Մահան։ Նրա դուստր Սառան, իր անվտանգությունից ելնելով, 2012 թվականի հուլիսի 7-ին Միացյալ Թագավորությունից քաղաքական ապաստան էր խնդրել[36]։

Մահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իշխան Թալալ իբն Աբդուլ Ալ Սաուդը մահացել է 22 December 2018 թվականի դեկտեմբերի 22-ին[37]։ Նրա որդի իշխան Աբդուլ Ազիզ իբն Թալալը թվիթերում գրել է․ "Իշխան Թալալ իբն Աբդուլ Ազիզը շաբաթ օրը մահացավ։ Թող աստված նրան ների և դրախտ պարգևի"։[38]

  1. 1,0 1,1 Munzinger-Archiv — 1913.
  2. 2,0 2,1 Vijay Prashad (2007)։ The Darker Nations- A Biography of the Short-Lived Third World։ LeftWord Books։ էջ 275։ ISBN 978-81-87496-66-3։ Վերցված է 13 September 2013 
  3. «The International Who's Who : Royal Families»։ The International Who's Who (անգլերեն)։ Routledge Taylor & Francis Group։ Արխիվացված օրիգինալից 5 May 2017-ին։ Վերցված է 5 May 2017 
  4. Taheri Amir (2012)։ «Saudi Arabia: Change Begins within the Family»։ The Journal of the National Committee on American Foreign Policy 34 (3): 138–143։ doi:10.1080/10803920.2012.686725 
  5. Gornail Jonathan (8 March 2013)։ «Newsmaker: Prince Al Waleed bin Talal bin Abdulaziz Al Saud»։ The National։ Արխիվացված է օրիգինալից 1 August 2013-ին։ Վերցված է 18 July 2013 
  6. 6,0 6,1 6,2 Rossant John (19 March 2002)։ «The return of Saudi Arabia's red prince»։ Online Asia Times։ Վերցված է 4 May 2012 
  7. 7,0 7,1 Stenslie Stig (2011)։ «Power Behind the Veil: Princesses of House of Saud»։ Journal of Arabian Studies: Arabia, the Gulf, and the Red Sea 1 (1): 69–79։ doi:10.1080/21534764.2011.576050 
  8. Sabri Sharaf (2001)։ The House of Saud in Commerce: A Study of Royal Entrepreneurship in Saudi Arabia։ Sharaf Sabri։ էջ 126։ ISBN 978-81-901254-0-6։ Վերցված է 2 April 2013 
  9. Kechichian Joseph A. (2001)։ Succession in Saudi Arabia։ New York: Palgrave։ էջ 28։ Վերցված է 6 April 2012 
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 S. Hertog (23 February 2011)։ Princes Brokers and Bureaucrats Z։ Cornell University Press։ էջ 46։ ISBN 978-0-8014-5753-1։ Վերցված է 21 July 2013 
  11. «Brief History»։ Ministry of Communications and Information Technology։ Արխիվացված է օրիգինալից 18 July 2012-ին։ Վերցված է 31 August 2012 
  12. 12,0 12,1 Yitzhak Oron, Ed.։ Middle East Record Volume 2, 1961։ The Moshe Dayan Center։ էջ 419։ GGKEY:4Q1FXYK79X8։ Վերցված է 11 April 2013 
  13. Qasem Islam Yasin (16 February 2010)։ «Neo-rentier theory: The case of Saudi Arabia (1950-2000)»։ Leiden University։ Վերցված է 13 May 2012 
  14. 14,0 14,1 Nehme Michel G. (October 1994)։ «Saudi Arabia 1950-80: Between Nationalism and Religion»։ Middle Eastern Studies 30 (4): 930–943։ JSTOR 4283682։ doi:10.1080/00263209408701030 
  15. Henderson Simon (1994)։ «After King Fahd» (Policy Paper)։ Washington Institute։ Վերցված է 2 February 2013 
  16. Bronson Rachel (2005)։ «Rethinking Religion: The Legacy of the U.S.-Saudi Relationship»։ The Washington Quarterly 28 (4): 121–137։ doi:10.1162/0163660054798672 
  17. Eur (22 November 2002)։ The Middle East and North Africa 2003։ Taylor & Francis։ էջ 952։ ISBN 978-1-85743-132-2։ Վերցված է 1 September 2012 
  18. «Saudi Arabia’s Ailing Gerontocracy»։ David Ottoway։ 1 December 2010։ Վերցված է 21 July 2013 
  19. Allam Abeer (30 September 2010)։ «The House of Saud: rulers of modern Saudi Arabia»։ Financial Times։ Վերցված է 22 July 2013 (չաշխատող հղում)
  20. 20,0 20,1 Karam Souhail (28 March 2009)։ «Saudi prince questions king's deputy appointment»։ Reuters։ Վերցված է 1 June 2012 
  21. Admon Y. (4 April 2012)։ «First Signs of Protest by Sunnis in Saudi Arabia»։ MEMRI։ Վերցված է 5 April 2012 
  22. 22,0 22,1 «Saudi Allegiance council ineffective: Saudi prince Talal»։ Islam Times։ 21 June 2012։ Վերցված է 22 June 2012 
  23. «AGFUND contributes in the relief effort for the stranded on the Libyan border»։ AGFUND։ 7 March 2011։ Արխիվացված է օրիգինալից 23 July 2011-ին։ Վերցված է 1 June 2012 
  24. 24,0 24,1 «Arab Open University»։ Arab Open University։ Արխիվացված է օրիգինալից 24 March 2012-ին։ Վերցված է 8 July 2012 
  25. «Civil Society Development»։ AGFUND։ Արխիվացված է օրիգինալից 23 July 2011-ին։ Վերցված է 8 July 2012 
  26. «Prince Talal heads the meetings of the trustees of CAWTAR and the "Five Sisters" committee in Tunisia»։ AGFUND։ 14 December 2009։ Արխիվացված է օրիգինալից 23 July 2011-ին։ Վերցված է 8 July 2012 
  27. «Partnership with AGFUND»։ UNICEF։ Արխիվացված է օրիգինալից 25 September 2012-ին։ Վերցված է 8 July 2012 
  28. «UNESCO Special Envoy for Water»։ UNESCO։ Վերցված է 8 July 2012 
  29. «ACCD's President»։ Arab Council for Childhood and Development։ Վերցված է 8 July 2012 
  30. 30,0 30,1 30,2 «HRH Prince Talal Bin Abdulaziz Al Saud»։ The Mentor Foundation։ Արխիվացված է օրիգինալից 18 March 2012-ին։ Վերցված է 8 July 2012 
  31. «Prince Talal bin Abdulaziz to Patronize Medical Conference»։ Saudi Press Agency։ 3 February 2010։ Վերցված է 16 March 2013 
  32. 32,0 32,1 32,2 Khan, Riz. Alwaleed: Businessman, Billionaire, Prince. New York: William Morrow, 2005. pp. 17-19. Print. [1]
  33. 33,0 33,1 Henderson Simon (27 August 2010)։ «The Billionaire Prince»։ Foreign Policy։ Արխիվացված է օրիգինալից 13 October 2012-ին։ Վերցված է 21 October 2012 
  34. «Arab prince brought college to daughter»։ The Milwaukee Sentinel։ 21 October 1976։ Վերցված է 11 February 2013 
  35. «Profiles»։ Saudi Gazette։ 15 February 2009։ Արխիվացված է օրիգինալից 9 April 2015-ին։ Վերցված է 29 February 2012 
  36. «Saudi Arabia's Princess Sara claims asylum in the UK»։ The Telegraph։ 7 July 2012։ Վերցված է 7 July 2012 
  37. «Saudi Prince Talal bin Abdulaziz passes away aged 87»։ Al Arabiya (անգլերեն)։ Վերցված է 23 December 2018 
  38. طلال عبدالعزيز بن (22 December 2018)։ «انتقل الى رحمة الله الامير طلال بن عبدالعزيز غفر الله له واسكنه فسيح جناته اليوم السبت، وسيتقبل ابناءه العزاء "للرجال والنساء" بالفاخرية، ايام الاحد، الاثنين والثلاثاء من بعد صلاة المغرب حتى صلاة العشاءرحمه الله واسكنه فسيح جناته {انا لله وانا اليه راجعون}٠١١٤٤٢٢١١١ للاستفسار»։ @AAzizTalal (արաբերեն)։ Վերցված է 23 December 2018