Դմիտրի Կոզակ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Դմիտրի Կոզակ
Dmitry Kozak official portrait.png
 
Կուսակցություն՝ Միասնական Ռուսաստան
Կրթություն՝ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ (1985)
Մասնագիտություն՝ իրավաբան, քաղաքական գործիչ և փաստաբան
Ծննդյան օր նոյեմբերի 7, 1958(1958-11-07)[1] (62 տարեկան)
Ծննդավայր Բանդուրովո, Գայվորոնի շրջան, Կիրովոգրադի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
 
Պարգևներ

«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշան, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» II աստիճանի շքանշան, Ախմադ Քադիրովի անվան շքանշան, Q28666398?, Q19915771? և «Պարտականության հավատարմության համար» շքանշան

Դմիտրի Կոզակ (ռուս.՝ Дмитрий Николаевич Козак, նոյեմբերի 7, 1958(1958-11-07)[1], Բանդուրովո, Գայվորոնի շրջան, Կիրովոգրադի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս քաղաքական գործիչ, 2008 թվականի հոկտեմբերի 14-ից Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահի տեղակալ։

Ռուսաստանի Դաշնության Տարածքային զարգացման նախարար (2007-2008 թթ), Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցիչ Հարավային դաշնային օկրուգում (2004-2007թթ)։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1976-1978 թվականներին զինվորական ծառայության է անցել Խորհրդային բանակում: 2006 թվականի նոյեմբերի 12-ին Ռուսաստանի պաշտպանության նախարար Սերգեյ Իվանովը Վեստի շաբաթ ծրագրին տված հարցազրույցում հայտնել է, որ հեռուստադիտողներին պատրաստ է բացահայտել «գաղտնիքը»․ Կոզակը ժամկետային զինծառայող է եղել ԽՍՀՄ Գլխավոր շտաբի Գլխավոր հետախուզական վարչության Հատուկ նշանակության զորքերում[2]։ Տեղեկատվություն Հատուկ նշանակության զորքերում իր ծառայության մասին, ինքը Կոզակը հաստատել է, 2011 թվականին «Metro Մոսկվա» թերթի թղթակցին տված հարցազրույցում, նշելով, որ «դեսանտի ծառայությունը դա հաճելի է և հետաքրքիր ծառայություն էր, հատկապես երիտասարդների համար»[3]։

Համալսարանի ավարտից հետո․

  • 1985-1989, դատախազ, Լենինգրադի դատախազության ավագ դատախազ
  • 1989, Մոնոլիտ-Կիրովոստրոյ կոնցեռնի Ծովային առևտրային նավահանգիստների ասոցիացիայի իրավաբանական բաժնի պետ, իրավախորհրդատու:
  • 1990-1991, Լենգորիսպոլիկոմ իրավաբանական վարչության պետի տեղակալ, ապա քաղխորհրդի իրավաբանական վարչության պետ։
  • 1994 թվականի սեպտեմբեր, Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետարանի իրավաբանական կոմիտեի նախագահ, Սանկտ Պետերբուրգի կառավարության անդամ
  • 1996, քաղաքապետի ընտրություններում Անատոլի Սոբչակի պարտությունից հետո պահպանեց նախագահի պաշտոնը և 1998 թվականին փոխմարզպետ։
  • 1998 դեկտեմբեր, նահանգապետ Վլադիմիր Յակովլևի հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով ազատվել է  
  • 1999 թվականի հունվար-օգոստոս, աշխատել է «Группа ЮСТ» իրավաբանական ֆիրմայում։ 1999 թվականի օգոստոս, Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ  և Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահ աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնակատար։
  • 1999-2000, Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության աշխատակազմի ղեկավար՝ Ռուսաստանի դաշնության նախարար։
  • 2000 թվական, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ։
  • 2003 թվականի հոկտեմբեր,  Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ։
  • 2004 թվականի մարտի 9, Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության աշխատակազմի ղեկավար
  • 2004 թվականի սեպտեմբերի 13-2007 թվականի սեպտեմբերի 24, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցիչ Հարավային դաշնային օկրուգում, «Հյուսիսային Կովկասի համար հատուկ դաշնային հանձնաժողովի» ղեկավար:
  • 2007 թվականի սեպտեմբերի 24-ին նշանակվել է Ռուսաստանի Դաշնության տարածաշրջանային զարգացման նախարար[4]։ 2008 թվականի մայիսի 7-ից մինչև 12՝ նախարարի պաշտոնակատար։
  • 2007 թվականի նոյեմբերից՝  Սոչի քաղաքը որպես լեռնակլիմայական առողջարանային զարգացման և օլիմպիական օբյեկտների կառուցման Պետական կորպորացիայի դիտորդական խորհրդի նախագահ։
  • 2008 թվականի մայիսի 12-ից Վ. Պուտինի կառավարությունում տարածքային զարգացման նախարար[5]։
  • 2008 թվականի հոկտեմբերի 14-ից,  Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահի տեղակալ, 2014 թվականին Սոչիում տեղի ունեցած Ձմեռային օլիմպիական խաղերի անցկացման պատասխանատու[6]։ 2014 թվականի մարտի 23-ից Ռուսաստանի կառավարությունում վերահսկում է ՌԴ  նոր սուբյեկտների հետ կապված հարցերը՝ Ղրիմի Հանրապետության և Սևաստոպոլի[7]։ 2018 թվականի մայիսի 18-ից նրա պատասխանատվության ոլորտում ընդգրկվեց Վառելիքի արդյունաբերությունը։

Գնահատականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դմիտրի Կոզակը համարվում է նախագահ Վլադիմիր Պուտինի թիմի առանցքային դեմքերից մեկը: 2004 թվականին գլխավորել Է Վլադիմիր Պուտինի նախընտրական շտաբը[8]: Նրան հանձնարարված էր համապատասխանեցնել տարածաշրջանային և դաշնային օրենսդրությունը, վերաբաշխել լիազորությունները կենտրոնի և տարածաշրջանների միջև, տեղական ինքնակառավարման բարեփոխումը, վարչական բարեփոխումը[9]:

2003 թվականի նոյեմբերին Մոլդովայի հետ առևտրատնտեսական հարաբերությունների զարգացման հարցերով Ռուսաստանի նախագահի հատուկ ներկայացուցիչը: Մոլդովայի և Մերձդնեստրի միջև հակամարտության կարգավորման և վերամիավորման նրա առաջարկած ծրագիրն ընդունվել է ինչպես Մերձդնեստրի կառավարության, այնպես էլ Մոլդովայի նախագահ Վորոնինի կողմից, սակայն ԱՄՆ-ի դեսպանի ճնշման տակ Վորոնինը հրաժարվել է ծրագրից[10]:

Հարավային դաշնային օկրուգում կես ներկայացուցչի պաշտոնում Կոզակը փաստացի մտցված նախագահական ուղղակի վարչության ուղեկցորդն էր:

Պատժամիջոցներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սեփականություն և եկամուտներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 2011 թվականի ընթացքում Կոզակի եկամուտը կազմել է 3,0 մլն ռուբլի, կնոջ եկամուտը՝ 6,97 մլն ռուբլի: Ընտանիքին են պատկանում 2 հողամաս՝ 70 ակր ընդհանուր մակերեսով, 2 բնակարան, 2 մեքենա-տեղ, բնակելի տուն՝ 782,4 մ² մակերեսով և Audi մարդատար ավտոմեքենա[13]: Կոզակի ընտանիքի համախառն եկամուտը 2010 թվականին կազմել է 20,38 մլն ռուբլի[14]:

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երկու անգամ ամուսնացել է:

  • Առաջին կինը՝ Կոզակ Լյուդմիլա Վլադիմիրովնան, «Ընտանիք յուրաքանչյուր երեխայի համար» բարեգործական հիմնադրամի տնօրեն[15]
    • Ավագ որդին՝ Կոզակ Ալեքսեյ Դմիտրիևիչ (ծնված՝ 1984 թվականի հունվարի 12), մենեջեր[15]:
    • Կրտսեր որդին՝ Կոզակ Ալեքսանդր Դմիտրիևիչ (ծնված՝ 1988 թվականի հունիսի 7), 2009 թվականին ավարտել է Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի կառավարման ֆակուլտետը[15]:
  • Երկրորդ կինը՝ Կվաչևա Նատալյա Եվգենիևնա «Յուստ» իրավաբանական ընկերության փաստաբան[15]:

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 1-ին աստիճանի շքանշան (2014 թվականի մարտի 24)՝ Սոչիում 2014 թվականի 22-րդ Օլիմպիական և XI Պարալիմպիկ ձմեռային խաղերի նախապատրաստման և անցկացման կազմակերպման գործում ունեցած մեծ ավանդի և Ռուսաստանի հավաքական թիմերի հաջող ելույթների ապահովման համար[16];
  • Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 2-րդ աստիճանի շքանշան (2008 թվականի նոյեմբերի 6)՝ երկարամյա բեղմնավոր պետական գործունեության համար[17];
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (2002 թվականի մայիսի 20)՝  Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 2002 թվականի ուղերձի նախապատրաստմանը Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային ժողովին ակտիվ մասնակցության համար[18];
  • Ոսկե Օլիմպիական շքանշան (2014 թվական)[19];
  • Ահմադ Կադիրովի շքանշան (Չեչնիայի Հանրապետություն, 2007)՝ տնտեսության և սոցիալական ոլորտի վերականգնման գործում անձնական ներդրման, ինչպես նաև պետականության զարգացման, Հյուսիսային Կովկասի ժողովուրդների միջև խաղաղության, օրինականության, բարեկամության և համագործակցության զարգացման գործում ակնառու վաստակի համար[20];
  • Կաբարդինո-Բալկարիային մատուցած ծառայությունների համար պատվո նշան (Կաբարդինո-Բալկարիայի Հանրապետություն, 2008)՝ Կաբարդինո-Բալկարիայի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործում ներդրած անձնական մեծ ավանդի համար[21];
  • Ադիգեայի փառք մեդալ (Ադիգեայի Հանրապետություն, 2007)[22];
  • Ստավրոպոլի երկրամասին մատուցած ծառայությունների համար մեդալ (2007);
  • Անդրեյ Պերվոզվաննայի Հավատքի և հավատարմության համար (Անդրեյ Պերվոզվաննայի հիմնադրամ) միջազգային մրցանակի դափնեկիր՝ ռուսական պետականության ամրապնդման գործում ունեցած անձնական մեծ ավանդի համար[23];
  • Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշան (2010)՝ բազմամյա բեղմնավոր պետական գործունեության համար[24];
  • Ղրիմի Հանրապետության շքանշան Պարտքի հավատարմության համար (2015 թվականի մարտի 13)՝ արիության, հայրենասիրության, հասարակական-քաղաքական ակտիվ գործունեության, միասնության ամրապնդման, Ղրիմի Հանրապետության զարգացման և բարգավաճման գործում անձնական ներդրման և Ռուսաստանի հետ Ղրիմի վերամիավորման օրվա կապակցությամբ[25]:

Դասային աստիճան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Ռուսաստանի Դաշնության 1-ին դասի գործող պետական խորհրդական (2000)[26]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Козак Дмитрий Николаевич // Кто есть кто в Санкт-Петербурге: Биографический ежегодник. Вып. 11/В. К. Васильев, О. С. Кузин, Ю. И. Светов, В. Б. Угрюмов.—СПб.: Издательский дом «Кто есть кто в Санкт-Петербурге», 2006. С.195—196. ISBN 5-9900701-1-X

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Национальная библиотека Польши — 1928.
  2. Место срочной службы Дмитрия Козака в Псковской области
  3. Святослав Тарасенко.  Фитнес и армейские будни для вице-премьера // Metro Москва. — 2011. — № 90 за 21 ноября. — С. 7.
  4. Указ Президента Российской Федерации от 24.09.2007 № 1258(չաշխատող հղում)
  5. «Указ Президента РФ от 12.05.2008 № 742.»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2008-05-13-ին։ Վերցված է 2008-05-12 
  6. Козак стал вице-премьером, отвечающим за проведение Олимпиады-2014
  7. Курировать Крым в правительстве России будет вице-премьер Козак | РИА Новости
  8. Предвыборный штаб Владимира Путина возглавил Дмитрий Козак
  9. Дмитрий Козак назначен ответственным за единство исполнительной власти
  10. Зверев Никита (09.09.18)։ «Дмитрий Козак: в 2003-м Воронин уговаривал Путина поскорее приехать и подписать меморандум с Приднестровьем!»։ Комсомольская Правда 
  11. США ввели новые санкции против семи граждан РФ и 17 российских компаний NEWSru, 28 апреля 2014.
  12. COUNCIL IMPLEMENTING DECISION 2014/238/CFSP of 28 April 2014
  13. «Сведения о доходах, об имуществе и обязательствах имущественного характера, представленные членами Правительства Российской Федерации за отчетный финансовый год с 1 января 2011 года по 31 декабря 2011 года»։ Интернет-портал Правительства Российской Федерации։ 12.4.2012։ Վերցված է 2012-12-27 (չաշխատող հղում)
  14. «Сведения о доходах, об имуществе и обязательствах имущественного характера, представленные членами Правительства Российской Федерации за отчетный финансовый год с 1 января 2010 года по 31 декабря 2010 года»։ Интернет-портал Правительства Российской Федерации։ 11.4.2011։ Վերցված է 2012-12-27 (չաշխատող հղում)
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 Высокопоставленные наследники
  16. Награждённые государственными наградами Российской Федерации
  17. Указ Президента Российской Федерации от 6 ноября 2008 года № 1586 «О награждении орденом „За заслуги перед Отечеством“ II степени Козака Д. Н.» Archived 2015-09-24 at the Wayback Machine.//Собрание законодательства РФ. 2008. № 45. Ст. 5200
  18. Распоряжение Президента Российской Федерации от 20 мая 2002 года № 222-рп «О поощрении активных участников подготовки Послания Президента Российской Федерации Федеральному Собранию Российской Федерации на 2002 год»(չաշխատող հղում)
  19. «IOC President says Thank You to Sochi»։ olympic.org։ 2014-02-24։ Վերցված է 2014-03-03 
  20. «Дмитрий Козак награждён орденом имени Ахмата Кадырова.»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-03-24-ին։ Վերցված է 2008-03-28 
  21. Кабардино-Балкария: Главу Минрегиона Дмитрия Козака награди за заслуги перед Кабардино-Балкарией.
  22. Дмитрий Козак награждён медалью «Слава Адыгеи».
  23. Награда «За веру и верность» вручается самым достойным.
  24. «Кавалеры ордена Св. Анны 2-й степени»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-03-28-ին։ Վերցված է 2012-02-14 
  25. «Указ Главы Республики Крым № 69-У от 13 марта 2015 г. «О награждении государственными наградами Республики Крым»»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-04-02-ին։ Վերցված է 2015-05-02 
  26. Указ Президента РФ от 23.12.2000 г. № 2040 «О присвоении квалификационного разряда федеральным государственным служащим Администрации Президента Российской Федерации»(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]