Դանիել Միտտերան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Դանիել Միտտերան
ֆր.՝ Danielle Mitterrand
Դիմանկար
Ծնվել էհոկտեմբերի 29, 1924(1924-10-29)[1][2][3]
ԾննդավայրՎերդեն
Մահացել էնոյեմբերի 22, 2011(2011-11-22)[4][1][2][…] (87 տարեկան)
Մահվան վայրՓարիզ, Իլ-դը-Ֆրանս
ԳերեզմանQ82572028?
ՔաղաքացիությունFlag of France.svg Ֆրանսիա
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
Մասնագիտությունգրող, քաղաքական գործիչ և Ֆրանսիական դիմադրության մարտիկ
ԱմուսինՖրանսուա Միտտերան
Զբաղեցրած պաշտոններՖրանսիայի առաջին տիկին
ԿուսակցությունՍոցիալիստական կուսակցություն
Պարգևներ և
մրցանակներ
ԵրեխաներԺան-Քրիստոֆ Միտտերան և Ժիլբեր Միտտերան
Commons-logo.svg Danielle Mitterrand Վիքիպահեստում

Դանիել Միտտերան (ֆր.՝ Danielle Mitterrand, ծննդյամբ՝ Դանիել Էմիլիեն Իզաբել Ժուզ, ֆր.՝ Hélène Carrère d'Encausse (հոկտեմբերի 29, 1924(1924-10-29)[1][2][3], Վերդեն - նոյեմբերի 22, 2011(2011-11-22)[4][1][2][…], Փարիզ, Իլ-դը-Ֆրանս), Ֆրանսիայի նախկին նախագահ Ֆրանսուա Միտտերանի կինը, Ֆրանսիայի առաջին տիկին (1981-1995 թթ.), հասարակական գործիչ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դանիելը ծնվել է 1924 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Մյոզ դեպարտամենտի Վերդեն քաղաքում։ Մայրը՝ Ռենե Ֆլակոտը (1890-1971 թթ.) եղել է ուսուցիչուհի, հայրը՝ Անտուան ​​Գուսեն՝ (1885-1958 թթ.) քոլեջի տնօրեն։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Դանիելը եղել է Ֆրանսիական դիմադրության շարժման անդամ, կապեր է ունեցել «Մաքի» խմբավորման անդամների հետ, օգնել նրանց։ Այդ ընթացքում էլ ծանոթացել է Ֆրանսուա Միտտերանի հետ, և 1944 թվականի հոկտեմբերի 28-ին նրանք ամուսնացել են[7]։ Ամուսնությունից ծնվել է երեք որդի՝ Պասկալը 1945 թ. (մահացել է մանուկ հասակում, նույն թվականին), Ժան-Քրիստոֆ (1946 թ.) և Ժիլբերը (1949 թ.)[8]։

1981 թվականի Ֆրանսիայի նախագահական ընտրություններից հետո դառնում է Ֆրանսիայի առաջին տիկինը՝ կենտրոնանալով հասարակական գործունեության մեջ՝ մասնավորապես երրորդ երկրներին մարդասիրական օգնության կազմակերպման մեջ։

1986 թվականին նա հիմնադրել է «Ֆրանս Լիբերտե-Դանիել Միտտերանի ֆոնդ» հումանիտար կազմակերպությունը, որը զբաղվում էր անօթևան մարդկանց օգնություն ցուցաբերելով։

Դանիել Միտտերանն ակտիվորեն աջակցել է Կուբայում տեղի ունեցած հեղափոխությանը, Նիկարագուայի սանդինիստական հեղափոխությանը, քրդստանի անկախության շարժմանը։

Աշխատություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • La Levure du pain, édition , 1992
  • En toutes libertés, Ramsay, 1996.
  • Ces hommes sont avant tout nos frères, Ramsay, 1996 (sur les indiens du Chiapas).
  • Le Printemps des insoumis, Ramsay, 1998
  • La Torture en Tunisie : Comité pour le respect des libertés et des droits de l’homme en Tunisie, Le Temps des cerises, 2000.
  • Échanger la vie, Actes sud, 2000
  • Le Livre de ma mémoire, Édition Jean-Claude Gawsewitch Archived 2008-09-24 at the Wayback Machine., 2007 et Folio Mot à mot, Le Cherche midi, 2010 978-2-7491-1577-1.
  • Ce que je n'accepte pas, entretiens inédits avec Gilles Vanderpooten, Éditions de l'Aube, 2012.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]