Բեֆրուա Բռյուգգե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Բրյուգգեի զանգակատունը

Բելֆորտ (Belfort), Բրյուգգեի Շուկայական հրապարակում գտնվող միջնադարյան զանգակատուն (բեֆրուա): Լինելով քաղաքի ամենահայտնի խորհրդանիշներից մեկը՝[1] զանգակատունը նախկինում տեղավորում էր գանձարանը և տեղական ինքնակառավարման արխիվները, ինչպես նաև ծառայում էր որպես հրդեհների և այլ վտանգների առաջացման դիտակետ: Նեղ, ուղղաձիգ սանդուղքը, որը կազմված է 366 աստիճաններից և վճարի դիմաց հասանելի է հանրությանը,[2] բերում է դեպի շենքի վերնամաս (83 մետր բարձրությամբ), որը մեկ մետր խոնարհված է դեպի արևելք: Աշտարակի կողքերին և հետնամասում գտնվում է նախկին շուկայական սրահը. ուղղանկյուն շենքն ընդամենը 44 մետր լայնություն ունի, բայց խորությունը 84 մետր է, ներսում նաև բակ ունի: Զանգակատունը, համապատասխանաբար, հայտնի է նաև որպես Halletoren (սրահներից կազմված աշտարակ): Պահպանվում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից՝ որպես համաշխարհային ժառանգություն, լինելով «Բելգիայի և Ֆրանսիայի Բեֆֆուրա» կազմի մեջ:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Զանգակատունը շուկայական հրապարակին ավելացվել է մոտ 1240 թվականին, երբ Բրյուգգեն ծաղկում էր ապրում որպես ֆլամանդական մահուդե արդյունաբերության կենտրոն: Ավերիչ հրդեհից հետո աշտարակը վերականգնվեց 1280 թվականին: Սակայն քաղաքային արխիվներն անվերադարձ կորել էին կրակի ճիրաններում:

Վերին ութանկյուն աստիճանը զանգակատանն ավելացվել է 1483 և 1487 թվականների միջև ընկած ժամանակաշրջանում, ծածկված է փայտե սայրաձող ունեցող կափարիչով, որն իր վրա կրում է Միքայել հրեշտակապետի պատկերը, ում ոտքերի տակ վիշապ է պատկերված: Սայրաձողը երկար չդիմացավ. 1493 թվականին կայծակի հարվածը այն մոխրի վերածեց և ավիրեց զանգակատունը: Փայտե սայրաձողը նորից պսակավորեց զանգակատան բարձունքը երկուսուկես դար՝ մինչ այն պահը, երբ 1741 թվականին կրակի զոհ դարձավ: Սայրաձողն այլևս երբեք նորից չտեղադրվեց, այդ կերպ շենքի ներկայիս բարձրությունը որոշ չափով ավելի ցածր է, քան անցյալում. բայց ծակոտկեն, քարե պարապետը, որը պատրաստված էր գոթական ոճով, տանիքին տեղադրվեց 1822 թվականին:

Լոնգֆելոյի բանաստեղծությունը, որը վերնագրված է «Բրյուգգեի զանգակատունը», ներկայացնում է շենքի փոփոխական պատմությունը.

Բրյուգգեի շուկայական հրապարակում կանգնած է հին և շագանակագույն զանգակատունը.
Երեք անգամ ոչնչացվել և երեք անգամ վերականգնվել է, մինչ օրս հետևում է քաղաքին:

Զանգակատուն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աշտարակի զանգակատունը կարգավորում է քաղաքացիների կյանքը՝ հայտարարելով ժամը, հրդեհային ազդանշանները, աշխատանքային ժամերը, ինչպես նաև տարատեսակ սոցիալական, քաղաքական և կրոնական իրադարձություններ: Ի վերջո՝ մեխանիզմն ապահովել է որոշ ղողանջների կանոնավոր հնչումը, օրինակ՝ ժամը մատնանշող: XVI դարում աշտարակը կարիլիոն ստացավ, որը թույլ էր տալիս զանգակատանը հնչելու ձեռքի ստեղնային պանելի օգնությամբ: 1604 թվականից սկսած՝ կաիլիոնահարը պետք է երգեր նվագեր կիրակի օրերին, տոնական և շուկայի օրերին:

1675 թվականին կարիլիոնը կազմում էին 35 զանգեր, որոնք պատրաստված էին Մելքիոր դե Խազեի կողմից (Անտվերպեն): 1741 թվականի հրդեհից հետո դա փոխարինվեց զանգերի հավաքակազմով, որը տրվել էր Joris Dumery-ի կողմից, որոնցից 26-ը դեռևս օգտագործվում են: XIX դարի վերջին կարիլիոնը հաշվվում էր 48 զանգ, բայց այսօր դրանք 47-ն են, որոնք միասին կշռում են 27,5 տոննա: Զանգերի զանգվածը գտնվում է 2-11000 ֆունտի տրամագծում: [1]

Հասարակական մշակույթում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Զանգակատան շենքը նշանակալի դեր ունի «Բրյուգգեում» ֆիլմի համար:
  • Բրյուգգե զանգակատունը հիշատակվում է «Ամպոտ մետաքս» գրքում:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Dunton Larkin (1896)։ The World and Its People։ Silver, Burdett։ էջ 161 
  2. «Belfort»։ Bruggemuseum։ Bruges (official website of the city)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-04-ին 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]