Ալեքսանդր Արոնով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ալեքսանդր Արոնով
A.Y.Aronov.jpg
Ծնվել էօգոստոսի 30, 1934(1934-08-30)
ԾննդավայրՄոսկվա, ԽՍՀՄ
Վախճանվել էհոկտեմբերի 19, 2001(2001-10-19) (67 տարեկանում)
Վախճանի վայրՄոսկվա, Ռուսաստան
Մասնագիտությունբանաստեղծ
Լեզուռուսերեն
Ժանրերպոեզիա և հրապարակախոսություն

Ալեքսանդր Յակովլևիչ Արոնով (ռուս.՝ Алекса́ндр Я́ковлевич Аро́нов, օգոստոսի 30, 1934(1934-08-30), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 19, 2001(2001-10-19), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս բանաստեղծ և լրագրող:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալեքսանդր Արոնովը 1956 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Պոտյոմկինի անվան քաղաքային մանկավարժական ինստիտուտը, ապա ՌՍՖՍՀ մանկավարժական գիտությունների ակադեմիային կից Գեղարվեստական դաստիարակության ինստիտուտի ասպիրանտուրան: Նրա առաջին պաշտոնը կոչվում էր «Մոսկվայի մարզի պահեստային ուսուցիչ»[1]: Շախովսկոյ շրջանի գյուղական դպրոցներում և Մոսկվայի № 635 դպրոցում աշխատել է որպես գրականության ուսուցիչ: 1966 թվականից եղել է «Московский комсомолец» թերթի տեսաբան, վարել է մշտական սյունակ և տպագրվել է տարբեր թերթերում[2], որոնցից մի քանիսը, ինչպես օրինակ՝ «Теленеделя», «Поговорим», ինքն է ստեղծել[3]:

Նրա բանաստեղծությունները տպագրվել են «Огонёк» (№ 32, 1988 թ.) և «Знамя» (№ 3, 1997 թ.) ամսագրերում[4]:

Ալեքսանդր Արոնովի բանաստեղծություններից առավել հայտնի են՝ «Կանգնել, հետ նայել» («Остановиться, оглянуться») և «Եթե դուք չունեք մորաքույր» («Если у вас нету тёти»): Նրա բանաստեղծություններից ճանաչում է գտել նաև «Գետտո. 1943 թվական» ստեղծագործությունը, որը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և դրանից հետո ռուս, լեհ և հրեա ժողովուրդների բարդ փոխհարաբերություններին: Վիկտոր Բերկովսկին գրել է երաժշտություն այս ստեղծագործության հիման վրա և ստեղծել «Վարշավյան գետտո. 1943 թվական» երգը[5]: Բանաստեղծի կյանքի օրոք լույս են տեսել նրա բանաստեղծությունների երեք ժողովածուները՝ «Անվտանգության կղզյակ» (1987 թ.), «Տեքստեր» (1989 թ.), «Առաջին կյանք» (1989 թ.):

2002 թվականին հետմահու արժանացել է Ռուսաստանի լրագրողների միության «Ռուսաստանի ոսկե փետուր» մրցանակին:

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Կինը՝ Տատյանա Արոնովա-Սուխանովա,
    • Խորթ որդին՝ դերասան Մաքսիմ Սուխանով:

Ժամանակակիցների վերաբերմունք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Կանգնել, հետ նայել» բանաստեղծության սկիզբը Միխայիլ Գորբաչովը կոչել է «նոր մտածողության» նշան, որի հիման վրա ստեղծվել է Վերակառուցումը[6]:
  • Լրագրող Ալեքսանդր Մինկինը Արոնովի «Երեք մարգարե»[7] ստեղծագործությունը դրել է Պուշկինի և Լերմոնտովի համանուն ստեղծագործությունների կողքին[8]:
  • Եվգենի Եվտուշենկոն կարծում էր, որ Ալեքսանդր Արոնովը մտածող երգերի վերակենդանացողներից մեկն է, որ օգնում են մտածել ուրիշներին[6]:
  • Յուրի Շչեկոչիխինը, Օլեգ Խլեբնիկովը, Եվգենի Բունիմովիչը Ալեքսանդր Արոնովին համարում էին իրենց ուսուցիչը[9]:
Ալեքսանդր Արոնովի տապանաքարը «Գորբրուս» գերեզմանատանը

Բանաստեղծությունների գրքեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Александр Аронов Островок безопасности. — М.: Советский писатель, 1987. — 128 с.
  • Александр Аронов Тексты. / Предисловие С. Чупринина. — М.: Книжная палата, 1989. — 176 с.
  • Александр Аронов Первая жизнь: Стихи. — М.: Правда, 1989. — 32 с. (Б-ка «Огонек» № 46).
  • Александр Аронов Туннель: Стихи, эссе, отрывки из статей. — М.: «Голос-Пресс», 2003. — 336 с.
  • Александр Аронов Избранное. / Предисловие Александра Минкина. — М.: ИД «Московский Комсомолец», 2014. — 448 с. Тираж 1000 экз. ISBN 978-5-9900974-2-1.
  • Александр Аронов Обычный текст (избранная лирика). — М.: Сетиздат, 2014. — 480 с[10]

Հիշատակ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ալեքսանդր Արոնովը մահացել է 2001 թվականի հոկտեմբերի 19-ին: Թաղվել է հոկտեմբերի 22-ին[3] Ռուսաստանի «Գորբրուս» գերեզմանատանը, որը գտնվում է Միտինսկոյե գերեզմանատան դիմաց[11]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]