Դրդապատճառ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Դրդապատճառ, հոգեկան երևույթ (միտք, մտապատկեր, հույզ կամ դրանց համակցությունը), որը ակտիվություն է հարուցում, օրգանիզմին մղում է ակտիվ գործունեության։

Հոգեբանության մեջ ընդունված է այն տեսակետը, որ դրդապատճառները պահանջմունքների կոնկրետ ու հուզականորեն հագեցված դրսևորումներն են կյանքի որոշակի իրադրություններում։ Դրդապատճառներ կարող են լինել ինչպես տեսակետները, համոզմունքներն ու դիրքորոշումները, այնպես էլ որպես նպատակներ ընտրված արտաքին առարկաներն ու իրադրությունները։

Բայց նպատակը(որպես դրդապատճառի հատուկ տեսակ) տարբերվում է բուն իմաստով դրդապատճառից։ Եթե նպատակը ցույց է տալիս, թե ինչ է ուզում մարդը,ապա դրդապատճառը`այն, թե ինչու է նա ուզում այդ նպատակը։

Տեսակները[խմբագրել]

Գործունեության դրդապատճառները լինում են`

  • բնածին
  • սոցիոգեն
  • գիտակցված
  • չգիտակցված(ենթագիտակցական)

Անձի դրդպատճառները կարող են կոնֆլիկտային փոխհարաբերությունների մեջ գտնվել։ Այս դեպքում անձը, որը ներքին կոնֆլիկտ է ապրում, պետք է վճիռ կայացնի և հանդես բերի կամքի ուժ։ Դրդապատճառները որպես ներհոգեկան երևույթներ (միտք, հույզ, մտապատկեր կամ դրանց զուգակցությունը) պետք է հստակորեն տարբերակվեն արտաքին գրգռիչներից(դրդիչներից, խթաններից), որոնք անձի վրա ներգործում են դրսից։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Նալչաջյան Ա․ Ա․ (1984 թ.)։ Հոգեբանական բառարան, Լույս, 240։