Jump to content

Ֆեռնանդո դե լա Ռուա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ֆեռնանդո դե լա Ռուա
իսպ.՝ Fernando de la Rúa
Դիմանկար
Ծնվել էսեպտեմբերի 15, 1937(1937-09-15)[1][2]
ԾննդավայրԿորդովա, Արգենտինա
Մահացել էհուլիսի 9, 2019(2019-07-09)[3][1][2] (81 տարեկան)
Մահվան վայրLoma Verde, Escobar Partido, Բուենոս Այրես, Արգենտինա[4][5][6]
ԳերեզմանPilar Memorial Cemetery[7]
Քաղաքացիություն Արգենտինա
ԿրոնՀռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի
ԿրթությունԿորդովայի ազգային համալսարան
Մասնագիտությունփաստաբան և քաղաքական գործիչ
ԱշխատավայրԲուենոս Այրեսի համալսարան
ԱմուսինInés Pertiné Urien?
Ծնողներհայր՝ Antonio de la Rúa?
Զբաղեցրած պաշտոններԱրգենտինայի նախագահ, Պատգամավորների պալատի անդամ, member of the Argentine Chamber of Senators?, member of the Argentine Chamber of Senators?, member of the Argentine Chamber of Senators? և Head of Government of the Autonomous City of Buenos Aires?
ԿուսակցությունՔաղաքացիական ռադիկալ միություն
Պարգևներ և
մրցանակներ
ԵրեխաներAntonio de la Rúa?
Ստորագրություն
Изображение автографа
 Fernando de la Rúa Վիքիպահեստում

Ֆեռնանդո դե լա Ռուա (սեպտեմբերի 15, 1937(1937-09-15)[1][2], Կորդովա, Արգենտինա - հուլիսի 9, 2019(2019-07-09)[3][1][2], Loma Verde, Escobar Partido, Բուենոս Այրես, Արգենտինա[4][5][6]), Արգենտինայի նախագահը 1999-2001 թվականներին քաղաքացիական արմատական միություն և FREPASO կուսակցությունների դաշինքից։ Վաղաժամ հրաժարական է տվել տնտեսական ճգնաժամի սրման ֆոնին զանգվածային անկարգությունների պատճառով, որոնք լատենտ ձևով ուղեկցում էին նրա ողջ նախագահությանը։

Մենեմը և Ֆերնանդո դե լա Ռուա. 1999 թվականի դեկտեմբերի 10

Կենասգրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է փաստաբան Անտոնիո դե լա Կրուա Կատանիի և Էլեոնորա Բրունո Բոերիի ընտանիքում։ Հայրը գալիցիական ծագում ուներ, մայրը ՝ իտալական։ Ավարտել է Կորդոբայի ազգային համալսարանը, որտեղ սովորել է Իրավագիտություն։ 1973 թվականին ընտրվել է Սենատ քաղաքացիական արմատական միության կողմից։ 1973 թվականի սեպտեմբերին կայացած նախագահական ընտրություններում Ռիկարդո Բալբինի հետ առաջադրվել է փոխնախագահի պաշտոնում և զբաղեցրել երկրորդ տեղը։ Հերթական ռազմական հեղաշրջումից հետո դասավանդել է Բուենոս Այրեսի համալսարանում։ 1996-ին նա դարձավ Բուենոս Այրեսի առաջին ընտրված քաղաքապետը և հանրաճանաչություն ձեռք բերեց այդ պաշտոնում։ 1999 թվականի դեկտեմբերի 10-ին ընտրվել է նախագահ ՝ հավաքելով ձայների 48,37%-ը մոտակա մրցակից Էդուարդո Դուալդեի 38,27%-ի դիմաց (ընտրությունները տեղի են ունեցել մեկ փուլով)։ Նշվում է, որ նրա ընտրության հարցում մեծ դեր է խաղացել գործող նախագահ Կառլոս Մենեմի օդիոզությունը, որի կուսակիցը Դուալդեն էր[14]։ Ընտրություններից առաջ դե լա Ռուան խոստացել էր պայքարել կոռուպցիայի, հանցավորության և գործազրկության դեմ, սակայն խոստացել էր պահպանել Մենեմի օրոք ստեղծված նեոլիբերալ տնտեսական մոդելը[14]։ Տնտեսությունը մտավ լճացման փուլ, պետական պարտքն աճեց մինչև ավելի քան 100 միլիարդ դոլար, բյուջեի դեֆիցիտն ու գործազրկությունը աճեցին։ 1960-ականներին Արգենտինայի տնտեսությունը սկսեց անկում ապրել, իսկ 1970-ականներին Արգենտինայի տնտեսությունը ամբողջովին անկում ապրեց։ 2001 թվականի ամռանը Արգենտինայի վարկային վարկանիշներն իջեցվեցին, ինչը հանգեցրեց ֆինանսական իրավիճակի հետագա բարդացմանը[15]։ Շուտով դե լա Ռուի գլխավորած կառավարությունը բախվեց վարկերի վերադարձման խնդրին և ստիպված եղավ դիմել ոչ պոպուլյար խնայողության միջոցների (պետծառայողների աշխատավարձերի և կենսաթոշակների կրճատում), ինչը հանգեցրեց զանգվածային բողոքի ցույցերի[16]։ Դեկտեմբերի 3-ին սահմանվեց բանկային հաշիվներից գումար հանելու սահմանը[17], իսկ դեկտեմբերի 12-ին կառավարությունը չկարողացավ վճարել 1,4 միլիոն կենսաթոշակ, քանի որ կանխիկ գումարը ներգրավված էր վարկերի մարման գործընթացում[18]։ Զուգահեռաբար երկրում տեղի են ունեցել զանգվածային բողոքի ակցիաներ եւ համազգային գործադուլներ կառավարության եւ անձամբ դե լա Ռուի եւ էկոնոմիկայի նախարար Դոմինգո Կավալոի քաղաքականության դեմ[18]։ Դեկտեմբերի 20-ին ոստիկանության հետ բախումների հետևանքով զոհվել էր 20 մարդ, իսկ հաջորդ օրը դե լա Ռուան հրաժարական տվեց։ Դեկտեմբերի 23/24-ին նախագահի պաշտոնակատարը հայտարարել է արտաքին պարտավորությունների դեֆոլտի մասին ՝ 132 մլրդ դոլար ընդհանուր գումարի չափով[19]։

Հրաժարականից հետո գնացել է դատարան  անկարգությունների ժամանակ ցուցարարների մահվան գործով։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Munzinger Personen (գերմ.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Murió a los 81 años el expresidente de la Nación Fernando de la RúaLa Capital.
  4. 4,0 4,1 4,2 Murió el ex presidente Fernando de la Rúa (comunicado oficial)Crónica.
  5. 5,0 5,1 5,2 https://www.hcdescobar.gob.ar/ordenanzas/O%2015902.pd
  6. 6,0 6,1 6,2 https://www.eldiadeescobar.com.ar/politica/77782
  7. https://www.ellitoral.com/index.php/id_um/201713-inhumaron-los-restos-de-fernando-de-la-rua-en-un-cementerio-de-pilar-habia-sido-velado-en-el-congreso-politica.html
  8. Ordens Honoríficas Portuguesas
  9. Ordens Honoríficas Portuguesas
  10. https://archiv.prezident.sk/schuster/index24b1.html?372 (словацк.)
  11. https://www.quirinale.it/onorificenze/insigniti/48605
  12. http://www.moe.gov.cn/s78/A22/xwb_left/moe_829/tnull_44386.html (չին.)中华人民共和国教育部.
  13. Fernando De la RúaKonex Foundation.
  14. 14,0 14,1 ««Семья» отстранена от власти». Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 4-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.
  15. «Аргентине грозит дефолт». Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ ապրիլի 17-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.
  16. «Аргентинцы выбирают дефолт». Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ օգոստոսի 6-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.
  17. «Аргентина: финансовая паника». Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 7-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.
  18. 18,0 18,1 «В Аргентине не выплатили пенсии». Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 7-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.
  19. «Президент Аргентины надеется на понимание». Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ փետրվարի 3-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 8-ին.