Օլեգ Դոբրոդեև

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Օլեգ Դոբրոդեև
Oleg Dobrodeev.jpg
 
Կրթություն՝ Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետ
Մասնագիտություն՝ լրագրող և հեռուստահաղորդավար
Ծննդյան օր հոկտեմբերի 28, 1959(1959-10-28) (59 տարեկան)
Ծննդավայր Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Հայր Boris Dobrodeyev?
Զավակներ Boris Dobrodeyev?
 
Պարգևներ

Պատվո շքանշան, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան, «Վաստակի համար» շքանշանի ասպետ, Ռուսաստանի Դաշնության Պետական մրցանակ, Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 3-րդ աստիճանի շքանշան, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի երախտագիտություն, մեդալ «Սիրիայում ռազմական գործողության մասնակցին», Սուրբ Սերգի Ռադոնեժսկու 2-րդ աստիճանի շքանշան և Մոսկվայի սուրբ Դանիիլ իշխանի 2-րդ աստիճանի շքանշան

Օլեգ Դոբրոդեև (ռուս.՝ Оле́г Бори́сович Доброде́ев, հոկտեմբերի 28, 1959(1959-10-28), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող և մեդիա-մենեջեր, Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերության գլխավոր տնօրեն:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սցենարիստ Բորիս Դոբրոդեևի որդին: Եղբայրը՝ Դմիտրի Դոբրոդեևը գրող է, ապրում է Չեխիայում:[1].

1981 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը՝ Ֆրանսիայի նոր և նորագույն պատմություն մասնագիտությամբ, զուգահեռ սովորել է Վլադիմիր Կարա Մուրզայի (ավագ)[2], Ելենա Օսոկինայի, Ելենա Գագարինայի, Ալեքսեյ Լևիկինի և Կոնստանտին Զատուլինի հետ[3][4]: Բուհն ավարտելուց հետո դարձել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների և Կանադայի ինստիտուտի գիտաշխատող: 1982 թվականին սովորել է Աշխատանքի միջազգային շարժման ինստիտուտի ասպիրանտուրայում:

Ամուսնացած է, ունի մեկ տղա Բորիս անունով:

Աշխատանք հեռուստատեսությունում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1983 թվականից մինչև 1990 թվականը ԽՍՀՄ պետական հեռուստատեսության և կենտրոնական ռադիոյի աշխատակից: Աշխատել է որպես կրտսեր խմբագիր , այնուհետև «Ժամանակ» ծրագրի  մեկնաբան և գլխավոր խմբագրի տեղակալ[5]: Կարճ ժամանակ վարել է «120 րոպե» ծրագիրը [6]:

1990 թվականին «Յոթ օր» Կենտրոնական հեռուստալիքի հիմնադիր (Էդուարդ Սագալաևի և Ալեքսանդր Տիխոմիրովի հետ համատեղ)[5]:

1990 թվականից մինչև 1991 թվականը «Վեստի» տեղեկատվական ծրագրի տնօրենը:

1991 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1993 թվականի սեպտեմբերը եղել է Ռուսաստանի պետական հեռուստառադիոընկերության «Օստանկինո» Տեղեկատվական հեռուստատեսային գործակալության գլխավոր խմբագիր[7]:

ՆՏՎ առևտրային հեռուստաընկերության ստեղծողներից մեկը[8]: 1993 թվականի սեպտեմբերից` ՆՏՎ Տեղեկատվական ծառայությունների ծրագրի գլխավոր խմբագիր: 1993 թվականից մինչև 1997 թվականը՝ ՆՏՎ հեռուստաընկերության փոխնախագահ: 1996 թվականի հուլիսին՝ «ՆՏՎ Պլյուս» Փակ բաժնետիրական ընկերություն (ՓԲԸ ) հիմնադիրներից մեկը: 1997 թվականի հունվարին՝ ՓԲԸ «Մեդիա-Մոստ» հիմնադիրներից[9][10]:

1997 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2000 թվականի հունվարը եղել է ՆՏՎ ԲԲԸ-ն հեռուստաընկերության գլխավոր տնօրեն

2000 թվականի հունվարի 31-ին նշանակվել է Միասնական արտադրական-տեխնոլոգիական համալիր Համառուսական պետական հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդիչ ընկերության (համառուսաստանյան պետական հեռուստաընկերության) Դաշնային պետական ունիտար ձեռնարկության նախագահ [11]:

2000 թվականի ապրիլի 13-ից  Ռոսիա 1 և Պետական հեռուստաընկերություն Վեստի ծրագրի Միավորված խմբագրության էլեկտրոնային լրատվամիջոցների գլխավոր խմբագիր: 2001 թվականի ապրիլի 14-ին ՆՏՎ հեռուստաընկերության ղեկավարության փոփոխության հետ հրաժարակն է տվել ՀՊՀ-ի նախագահի պաշտոնից, որը չի ընդունվել Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի կողմից[12]: 26-ից (դե-ֆակտո-29-ից)[13]  Համառուսական պետական հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդիչ ընկերության ԴՊՈՒՁ գլխավոր տնօրեն[14]:

Պարգևներ և մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար III աստիճանի շքանշան (2010 թվականի ապրիլի 12)- հայրենական հեռարձակման մեծ ներդրման և բազմամյա բարեխիղճ աշխատանքի համար[15]:
  • Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար IV աստիճանի շքանշան (2006 թվականի նոյեմբերի 27) - հայրենական հեռուստառադիոհեռարձակման և երկարամյա բեղմնավոր աշխատանքի մեծ ներդրման համար[16]:
  • Պատվո շքանշան (1999 թվականի հունվարի 13) - տպագրության, մշակույթի ոլորտում ծառայությունների,  ժողովուրդների միջև համագործակցության և բարեկամության ամրապնդման, երկարամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար[17]:
  • Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ 2011 թվականի գրականության և արվեստի բնագավառում (Սերգեյ Շումակովի և Սվյատոսլավ Բելզայի հետ համատեղ) (2012 թվականի հունիսի 5-ին) - մշակույթի և գիտության տարածումը ձեռքբերումների և հայտնի լուսավորչական գործունեության մեծ ավանդի համար[18]:
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (2007 թվականի դեկտեմբերի 7) - «Ֆիտիլ» երգիծական ամսագրի նոր հեռուստատեսային նախագծի ստեղծման և զարգացման մեծ ավանդի համար[19]:
  • Մեդալ Սիրիայում ռազմական գործողությունների մասնակցին" (շնորհվել է 2016 թվականի ապրիլի 17-ին) - "Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում ռազմական գործողությունների լուսաբանման բարձր պրոֆեսիոնալիզմի և օբյեկտիվության համար[20].
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (23) - Ռուսաստանի Դաշնությունում քաղաքացիական հասարակության զարգացման տեղեկատվական ապահովման և ակտիվ հասարակական գործունեության համար[21]:
  • Ռուսաստանի Դաշնության Մշակույթի նախարարության կրծքանշան - ռուսական մշակույթում կատարած մեծ ավանդի համար (2018 թ.)[22].
  • Ֆրանսիայի Հանրապետության շքանշան կատարած աշխատանքների համար (2001 թվական)[23].
  • Մոսկվայի մարզային Դումայի հոբելյանական կրծքանշան Մոսկվայի մարզային Դումայի 20 տարի (2013 թվականի նոյեմբերի 28)[24].
  • Վերապատվելի Սերգեյ Ռադոնեժսկու II աստիճանի շքանշան (ՌՈՒԵ, 2014 թվական)[25].
  • Սուրբ իշխան Դանիել Մոսկվայի II աստիճանի շքանշան (ՌՈՒԵ, հանձնվել է 2007 թվականի մարտի 29-ին)[26]:
  • Տարվա մարդ - 5765 մրցանակ Ռուսաստանի հրեական համայնքների ֆեդերացիաները (2005) - Վիլնյուսի գետտոյի գաղտնիքը վավերագրական ֆիլմի ստեղծման համար[27]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Владимир Кара-Мурза-ст.: Поклеп на Касьянова в День дурака неслучаен»։ Собеседник։ 2016-04-05 
  2. «Владимир Кара-Мурза: Как гендиректор ВГТРК Олег Добродеев достиг своих высот»։ Собеседник։ 2014-11-14 
  3. Музей экономики и быта.
  4. Клуб выпускников Исторического факультета МГУ им. М. В. Ломоносова. Выпуск 1976—1981.
  5. 5,0 5,1 Биография Олега Добродеева. // РИА «Новости», 12.06.2012.
  6. Лукьянова Инна. (2000-03-27)։ «Человек-ящик»։ Профиль։ Վերցված է 2017-08-19 
  7. «Добродеев сделал своё дело. И уходит по-доброму»։ Коммерсантъ։ 2000-01-20 
  8. «ЧАСОВЩИК»։ Завтра։ 1998-11-10 
  9. «Интервью с Добродеевым. Олег Добродеев: "Мы, слава Богу, практически всегда побеждали". Компании НТВ исполняется четыре года»։ Коммерсантъ։ 1998-01-17 
  10. «Добродеева переключили на второй канал. А Швыдкого могут бросить на культуру»։ Коммерсантъ։ 2000-02-01 
  11. «Указ Президента Российской Федерации от 31 января 2000 г. № 288 «О председателе Всероссийской государственной телевизионной и радиовещательной компании»»։ Президент России, официальный сайт։ 2000-01-31։ Վերցված է 2017-08-12 
  12. «Председатель ВГТРК Олег Добродеев: "Киселев вел себя как подлец"»։ Комсомольская правда։ 2001-04-19 
  13. «Олег Добродеев назначен гендиректором ВГТРК»։ Комсомольская правда։ 2004-07-29 
  14. «Указ Президента Российской Федерации от 29 июля 2004 г. № 990 «О внесении изменения в Указ Президента Российской Федерации от 25 августа 1997 г. № 919 „О совершенствовании государственного телевещания в Российской Федерации“»»։ Официальный интернет-портал правовой информации։ 2004-07-29։ Վերցված է 2014-01-15 
  15. Указ Президента Российской Федерации от 12 апреля 2010 года № 448 «О награждении государственными наградами Российской Федерации Добродеева О. Б. и Адамова О. А.»
  16. Указ Президента Российской Федерации от 27 ноября 2006 года № 1315 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  17. Указ Президента РФ от 13 января 1999 г. № 98 «О награждении государственными наградами Российской Федерации работников печати, радио и телевидения»
  18. «Указ Президента Российской Федерации от 5 июня 2012 г. № 765 «О присуждении Государственных премий Российской Федерации в области литературы и искусства 2011 года»»։ Президент России, официальный сайт։ 2012-06-05։ Վերցված է 2017-08-19 
  19. Распоряжение Президента Российской Федерации от 7 декабря 2007 года № 691-рп «О поощрении»
  20. «Шойгу наградил медалями журналистов за освещение операции в Сирии»։ ТАСС։ 2016-04-17։ Վերցված է 2016-05-08 
  21. «РАСПОРЯЖЕНИЕ О поощрении»։ Электронный фонд правовой и нормативно-технической документации։ 2008-04-23 
  22. Мединский вручил госнаграды деятелям культуры
  23. Согласно официальной биографии на сайте ВГТРК
  24. Постановление Московской областной Думы от 28 ноября 2013 года № 39/70-П «О НАГРАЖДЕНИИ ЮБИЛЕЙНЫМ НАГРУДНЫМ ЗНАКОМ МОСКОВСКОЙ ОБЛАСТНОЙ ДУМЫ „20 ЛЕТ МОСКОВСКОЙ ОБЛАСТНОЙ ДУМЕ“»
  25. Святейший Патриарх Кирилл удостоил генерального директора ВГТРК О. Б. Добродеева и генерального директора МИА «Россия сегодня» Д. К. Киселева церковных наград
  26. «Святейший Патриарх Алексий наградил генерального директора ВГТРК Олега Добродеева орденом св. блгв. кн. Даниила Московского II ст.»։ Официальный сайт Московского Патриархата։ 2007-03-29։ Վերցված է 2016-05-16 
  27. «Этуш и Россель стали лауреатами премии Федерации еврейских общин РФ»։ РИА Новости։ 2005-12-25