Ցեզիումի յոդիդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ցեզիումի յոդիդ
Ընդհանուր տեղեկություններ
Դասական անվանակարգումցեզիումի յոդիդ
Քիմիական բանաձևCsI
Ֆիզիկական հատկություններ
Ագրեգատային վիճակսպիտակ բյուրեղային նյութ
Մոլային զանգված259,81 գ/մոլ
Խտություն4,5094 գ/սմ³ և 4,51 գ/սմ³[1] գ/սմ³
Ջերմային հատկություններ
Հալման ջերմաստիճան630 °C և 626 °C[1] °C
Եռման ջերմաստիճան1280 °C[2] °C
Կրիտիկական խտություն3020 սմ³/մոլ
Գոյացան էնթալպիա-336 կՋ/մոլ և -347 կՋ/մոլ[1] կՋ/մոլ
Քիմիական հատկություններ
Լուծելիությունը ջր-ում43,10; 85,625; 16061; 17175 գ/100 մլ
Օպտիկական հատկություններ
Բեկման ցուցիչ1,7876
Դասակարգում
CAS համար7789-17-5
PubChem24601
EINECS համար232-145-2
SMILES[I-].[Cs+]
ЕС232-145-2
ChEBI23003
Եթե հատուկ նշված չէ, ապա բոլոր արժեքները բերված են ստանդարտ պայմանների համար (25 °C, 100 կՊա)

Ցեզիումի յոդիդ, անօրգանական միացություն՝ CsI բանաձևով։ Լավ լուծվում է ջրում։

Ստացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիզիկական հատկություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ցեզիումի յոդիդը առաջացնում է անգույն բյուրեղներ։ Մոլեկուլի պարամետրերը՝ a=0,45667 նմ, Z=1։

Բարձր ջերմաստիաճանային պայմաններում փոխարկվում է։ Մոլեկուլի պարամետրերը դառնում են՝ a=0,766 նմ, Z=4։

Լավ է լուծվում ջրում և սպիրտներում։

Քիմիական հատկությունները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փոխազդում է շատ ուժեղ թթուների հետ.

Կիրառումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Химическая энциклопедия / Редкол.։ Зефиров Н.С. и др.. — М.։ Большая Российская энциклопедия, 1998. — Т. 5. — 783 с. — ISBN 5-85270-310-9.
  • Справочник химика / Редкол.։ Никольский Б.П. и др.. — 2-е изд., испр. — М.-Л.։ Химия, 1966. — Т. 1. — 1072 с.
  • Справочник химика / Редкол.։ Никольский Б.П. и др.. — 3-е изд., испр. — Л.։ Химия, 1971. — Т. 2. — 1168 с.
  • Рипан Р., Четяну И. Неорганическая химия. Химия металлов. — М.։ Мир, 1971. — Т. 1. — 561 с.
  • Плющев В. Е., Степин Б. Д. Химия и технология соединений лития, цезия и цезия. — М.։ «Химия», 1970. — 408 с.
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Wiberg N. Anorganische ChemieBerlin: Walter de Gruyter, 2017. — Vol. 1. — P. 1509.
  2. 2,0 2,1 Wiberg N. Anorganische ChemieBerlin: Walter de Gruyter. — Vol. 1. — P. 1509.