Սերգեյ Կուրղինյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սերգեյ Կուրղինյան
Դիմանկար
Ծնվել էնոյեմբերի 14, 1949(1949-11-14) (71 տարեկան)
ԾննդավայրՄոսկվա, ԽՍՀՄ
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսաստան
Ազգությունհայ
ԿրթությունԲորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտ և Սերգո Օրջոնիկիձեի անվան ռուսական պետական երկրաբանական հետախուզական համալսարան
Գիտական աստիճանֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների թեկնածու
Մասնագիտությունգիտնական, քաղաքագետ, հեռուստահաղորդավար և երկրաֆիզիկոս
ԿուսակցությունԽՄԿԿ
Կայքkurginyan.ru
Sergey Kurginyan Վիքիպահեստում

Սերգեյ Երվանդի Կուրղինյան (ռուս.՝ Сергей Ервандович Кургинян, ծնվ. 1949 նոյեմբերի 11, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսաստանյան քաղաքական գործիչ, թատերական ռեժիսոր, քաղաքագետ, վերլուծաբան և «Ժամանակի էությունը» շարժման առաջնորդ[1]։ Մինչև վերջին ժամանակներս «Պատմական գործընթաց» քաղաքական շոուի մշտական համավարողն էր»[2]։ Հաճախակի հանդես է գալիս Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության դիրքերից և քննադատում Արևմտյան երկրներին, մասնավորապես, ԱՄՆ–ին[3][4]։ Կուրղինյանը հայտնի է նաև իր հակահայ ելույթներով, որոնց թվին է դասվում 2013 թվականին Երևանում հնչեցրած այն միտքը, թե իբր Բերձորի (Լաչինի) միջանցքը ազատագրել են ոչ թե հայկական զինված ուժերը, այլ ռուսական զինուժը[5]։ Հայտնի է իր առավել հակահայկական դիրքորոշմամբ (տես՝ Հակահայկականությունը Ռուսաստանում)[6]։

Արտահայտություններ Հայաստանի և հայերի վերաբերյալ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017 թվականի նոյեմբերի 24-ին Ռուսաստանի առաջին ալիքի Վրեմյա պոկաժետ (ռուս.՝ Время покажет, թարգ.՝ «Ժամանակը ցույց կտա») հեռուստահաղորդման եթերում, որի հիմնական թեման էր ՀՀ-ԵՄ համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագիրը, Կուրղինյանը կատարել է մի շարք հայտարարություններ Հայաստանի վերաբերյալ[6].

Հայաստանը 80-ականների վերջում փորձել է հույսը դնել ամերիկացիների և այլ ուժերի վրա և կարծում էր, որ նա ունի մեծ սփյուռք և հնարավորություններ։ Դա ավարտվել է նրանով, որ ամերիկացիները և ընդհանուր առմամբ Արևմուտքը չեն կարող իրականում աջակցել այն տարածքներին, որոնց մասին խոսում են։ Հայաստանը հայտնվել է պատմական այն իրողության մեջ, որի մեջ նա արդեն եղել է՝ Պարսկաստանի (ժամանակակից Իրանի) և Թուրքիայի միջև։ Կարելի է ընտրել, ով կոտորի՝ օսմանները թե պարսիկները։ Պարսիկները կարծես մի քիչ լավն են։ Հայերը ստիպված են ընտրել և հայտնվում են ռուսները։ Եվ ռուսները նորից են այստեղ հայտնվում։ Հայաստանը ուզում է ինչ-որ մեկի հետ ընկերություն անել և տնտեսական բաներ արտադրել։ Խնդրեմ, Հայաստանը, ինչպես մենք գիտենք, Ադրբեջանի հետ ունի խոր հակամարտություն, և Հայաստանը ունի համապատասխան աշխարհաքաղաքական հարևաններ։ Հայաստանը ուզու՞մ է ապրել։ Ուզում է։ Եթե նա ուզում է ապրել, ապա ոչ մի տեղ նա ռուսական քաղաքականության ճակատամասից դուրս չի գա։ Եթե դուրս գա՝ համեցե'ք։

Ամենուրեք գոյություն ունի արևմտամետ գլոբալիստական լոբբի։ Նա միշտ կարող է փողոց հանել հինգհարյուր, երկուհարյուր, երեքհարյուր հազար մարդ։ Որոշիչ պետք է լինեն ժողովրդավարական ընտրությունները՝ ազգային մեծամասնությունը, որը ավելի բարդ է համախմբված և այդ ազգային մեծամասնությունը իր մեջ պահպանում է գենետիկական հիշողություն այն բանի մասին, թե ինչն է Ռուսաստանից հեռանալը։ Նրանք քաջ գիտակցում են, որ լուրջ հեռանալ չի կարելի։ Իսկ այն, որ ուզում են Տիտոյի խորհրդային-հարավսլավական տարբերակը խաղալ՝ քնքուշ հորթը երկու մատակից է ծծում, դա կողմի բնական ցանկությունն է։ Ինչքան մենք դա թույլ տանք, այնքան էլ այն շարունակվելու է։ Բայց ոչ մի անալոգիա Ուկրաինայի և Հայաստանի միջև չկա։ Հայաստանը այլ իրավիճակի մեջ է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է Մոսկվայում գիտնականների ընտանիքում։ Հայրը՝ պատմաբան Երվանդ Հմայակի Կուրղինյանը (1914-1996), «արմատներով մի խուլ հայկական գյուղից էր»[7], իսկ մայրը՝ Մարիա Սերգեյի Բեկման (1922-1989)։ Ա. Մ. Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի գրականության տեսության բաժնի ավագ գիտական աշխատողն էր, Թոմաս Մանի գործունեության ուսումնասիրող, մի շարք մենագրությունների հեղինակ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]