Սայիդ Դարվիշ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սայիդ Դարվիշ
SayyedDarwish.jpg
Բնօրինակ անունարաբ․՝ سيد درويش‎‎
Ծնվել էմարտի 17, 1892(1892-03-17)[1]
Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս
ԵրկիրFlag of Egypt.svg Եգիպտոս
Մահացել էսեպտեմբերի 15, 1923(1923-09-15)[1] (31 տարեկանում)
Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս
Մասնագիտություներգիչ, կոմպոզիտոր և դերասան
Գործիքներվոկալ
Sayed Darwish Վիքիպահեստում

Սայիդ Դարվիշ (իսպ.՝ سيد درويش, անգլ.՝ Sayed Darwish, մարտի 17, 1892(1892-03-17)[1], Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս - սեպտեմբերի 15, 1923(1923-09-15)[1], Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս), եգիպտացի երգիչ և կոմպոզիտոր՝ համարվում է եգիպտական հանրամատչելի (էստրադային) երաժշտության «հայրը»[2]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սայիդ Դարվիշի հեղինակած Եգիպտոսի օրհներգը

Դարվիշը ծնվել է 1892 թվականի մարտի 17-ին Ալեքսանդրիայում։

1979 թվականին Եգիպտոսի օրհներգը դարձած հանրահայտ «Հայրենիք, հայրենիք, հայրենիք» (արաբ․՝ بلادي بلادي بلادي‎‎, Բիլյադի, բիլյադի, բիլյադի), երգի հեղինակն է, որի բառերը վերցրել է եգիպտացի հայտնի լրագրող, հասարակական և քաղաքական գործիչ Մուստաֆա Քամիլի հայրենասիրական ելույթից[3]։

Դարվիշը մահացել է կոկաինի գերդոզավորումից խթանված սրտի կաթվածից 1923 թվականի սեպտեմբերի 10-ին` 31 տարեկան հասակում[4]։ Դեպքերի զուգադիպմամբ նրա մահվան օրը Եգիպտոս էր վերադարձել տարագիր ազգային առաջնորդ Սաադ Զագլուլը, և նրան ողջունել են Դարվիշի «Հայրենիք, հայրենիք, հայրենիք» երգով։

Եգիպտոսում Սայիդ Դարվիշին համարում են հանրամատչելի երգերի մեծագույն հեղինակ։ Նա հեղինակել է «Shed el hezam», «Malo'ouna», «Ana Haweit», «Oum Ya Masry» և «Salma Ya Salama» երգերը։ «Սալմա Յա Սալամա» երգը հանրահայտ է ողջ աշխարհում Դալիդայի կատարման շնորհիվ[5]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. Father of Egyptian Popular Music
  3. «Egypt National Anthem»։ Egypt Cairo 
  4. Goldschmidt Arthur (2000)։ Biographical Dictionary of Modern Egypt։ Egypt: Lynne Rienner Publishers։ էջ 47։ ISBN 1555872298 
  5. Fahmy Z. Ordinary Egyptians: Creating the Modern Nation Through Popular Culture. — Stanford: Stanford University Press, 2011. — 244 p.