Հելիոդոր (հանքանյութ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Հելիոդոր (հանքանյութ)
Heliodoorruw.jpg
Կատեգորիաmineral variety
ԵնթակատեգորիաԲերիլ

Հելիոդոր, (հունարեն՝ «արևի պարգև»), հանքանյութ, կանաչադեղնավուն, ոսկեդեղին, նարնջադեղնավուն կամ նարնջագույն բյուրեղի թափանցիկ տեսակներից մեկն է։ Գունավորումը պայմանավորված է Fe3+ իոնների խառնուրդով։ Հանդիպում է պրիզմայանման բյուրեղների տեսքով, հաճախ լավ կազմավորված և բավականին մեծ չափերով՝ բարձր ջերմաստիճանային և բարձր ջերմաստիճան ունեցող ջրային գոտիներում։ Համանման հանքանյութերից են տոպազը, տուրմալինը, քվարցը, դաշտային սապաթը կաոլինիտը, լեպիդոլիտը[1]։ Երբեմն բաղադրության մեջ ունենում է ուրանի աննշան խառնուրդ[2]։ Լավ է երեսակվում և կիրառվում է ոսկերչական աշխատանքներում։

Բնության մեջ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս քարը ավելի մեծ ճանաչում է ունեցել հին հույների մոտ։ Այս քարի ծայրերը կարող են ունենալ կապույտ գույն, իսկ կենտրոնը՝ դեղին Սանկտ Պետերբուրգի թանգարանում կա բացառիկ հելիոդորր՝ 20 սմ երկարությամբ, որը գտնվել է Ուրալում։

Թափանցիկ նմուշներն ավելի բարձր են գնահատվում, քան պակաս թափանցիկները։ Այս քարից առավել հաճախ պատրաստել են կախազարդեր, մատանիներ և ականջօղեր Վաշինգտոնի թանգարաններից մեկում պահպանվում է 2054 կարատանոց հելիոդոր[3]։

Ծագման վայր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գելիոդորի ծագման վայրերից հայտնի են Արգենտինան, Բրազիլիան, Ուկրաինան, Ռուսաստանը, Նամիբիան, Մադագասկարը։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://dna.com.ua/ Гороскоп |։ «Камень Гелиодор - свойства»։ Астровестник: Гороскопы, Астрология, Затмения, Тайны человечества, Астрономия, Созвездия, Народный каленарь. (ուկրաիներեն)։ Վերցված է 2018-11-02 
  2. Баландин Р. К. «Энциклопедия драгоценных камней и минералов», М. «Вече», 2000
  3. «Гелиодор это минерал. Разновидность минерала Берилл. Физические свойства, описание, месторождения и фото. Камень Гелиодор.»։ www.catalogmineralov.ru։ Վերցված է 2018-11-02 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]