Կերիա ճապոնական

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Կերիա ճապոնական
Kerria japonica01.jpg
Բնական ձև
Գիտական դասակարգում
Թագավորություն Բույսեր
Դաս Վարդածաղկավորներ
Ընտանիք Վարդազգիներ
Ցեղ Կերիա
Տեսակ Կերիա ճապոնական
Լատիներեն անվանում
Kerria japonica

Կերիա ճապոնական (լատ.՝ Kerria japonica), վարդազգիների ընտանիքի, կերիա ցեղի բույս։

Նկարագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մինչև 3 մ բարձրությամբ տերևաթափ թուփ է, ուղղաձիգ կամ կոր, կանաչ ճյուղերով։ Տերևադասավորությունը հերթադիր է։ Տերևները նշտարաձև են, 2-10 սմ երկարությամբ և 1,5-5 սմ լայնությամբ, երկարավուն սրածայր, ոչ խոր բլթականման կտրտված, ատամնասղոցաեզր, հիմքում թեթևակի սրտանման, լայն սեպաձև կամ կլորավուն, բաց կանաչավուն, վերևի կողմից մերկ, ներքևից մազմզուկապատ։ Տերևակիցը մախաթագծանման է, վաղ թափվող։ Տերևակոթունը ունի մինչև 3 սմ երկարություն։ Ծաղիկները գտնվում են ընձյուղների գագաթին կամ նախորդ տարվա ընձյուղների ծոցերում, մեծ մասամբ միայնակ, ոսկեդեղին, հաճախ' լիաթերթիկ, 3-4,5 սմ տրամագծով։ Բաժակաթերթիկները ամբողջաեզր են կամ գրեթե կլորավուն, կարճ եղունգավոր, առէջները բազմաթիվ են, պսակաթերթիկներից կրկնակի անգամ կարճ։ Պտուղը հավաքական է, կլոր երկարավուն, մերկ, գորշասևավուն։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիս ամիսներին (երբեմն երկրորդ անգամ աշնանը)։ ՀՀ-ում հազվադեպ է պտղաբերում։

Տարածվածություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարածված է Չինաստանում: Հայաստանում մշակվում է Գյուլագարակում, Իջևանում: Երևանում ոչնչացել է 1972-73 թթ. ձմռան ընթացքում։ Հեռանկարային է միայն ՀՀ մերձարևադարձային շրջանների համար։ Կարելի է մշակել նաև Արարատյան դաշտի պայմաններում, որտեղ խիստ և երկարատև ձմռան դեպքում ցրտահարվում է մինչև գետնի մակերեսը և հաջորդ տարին ուժեղ աճելով ծաղկում է։ Բազմանում է սերմերով։ Լիաթերթիկ ձևը բազմացնում են կտրոններով, մացառներով և անդալիսով։

Կիրառություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կերիան պարտեզներում գնահատվում է իր պայծառ դեղին ծաղիկների համար[1][2]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Kerria japonica 'Golden Guinea' | Japanese rose 'Golden Guinea'/RHS Gardening»։ apps.rhs.org.uk։ Վերցված է 2016-01-09 
  2. Հարությունյան Լ․ Վ․, Հարությունյան Ս․ Լ․, Հայաստանի դենդրոֆլորան, հ. 1, Երևան, «Լույս հրատարակչություն», 1985, էջ (384)։