Լևկիպպեի դուստրերի առևանգումը (կտավ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox artiste.png
Լևկիպպեի դուստրերի առևանգումը
07leucip.jpg
տեսակԳեղանկար
նկարիչՊիտեր Պաուլ Ռուբենս
տարի1618
բարձրություն224
լայնություն211
ուղղությունբարոկկո
ժանրնյու և դիցաբանական գեղանկարչություն
նյություղաներկ և կտավ
գտնվում էՀին պինակոտեկ, Մյունխեն
հավաքածուԲավարիայի պետական գեղանկարչական հավաքածու և Հին պինակոտեկ
https://www.pinakothek.de/kunst/meisterwerk/peter-paul-rubens/raub-der-toechter-des-leukippos, https://www.wga.hu/frames-e.html?/html/r/rubens/22mythol/28mythol.html կայք
Rape of the Daughters of Leucippus by Peter Paul Rubens Վիքիպահեստում

«Լևկիպպեի դուստրերի առևանգումը», հոլանդացի գեղանկարիչ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի նկարներից, որը հեղինակը նկարել է 1618 թվականին: Նկարի առավել համարձակ և դիպուկ անվանումն է «Լևկիպպեի դուստրերի բռնաբարությունը»:

Ռուբենսը այս նկարում օգտագործել է Զևսի և Լեդայի երկվորյակ որդիների՝ Կաստորի և Պոլուքսի (առավել հայտնի որպես Դիոսկուրոսներ) մասին լեգենդը, ըստ որի նրանք առևանգել են Լևկիպպե թագավորի դուստրերին՝ Հիլարիային և Փեբե (Իդևսի հարսնացու):

Նկարագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուժեղ և մկանոտ ձեռքերով երիտասարդները բռնել են աղջիկների ոտքերը, որպեսզի նրանց նստեցնեն ձիու վրա: Թագավորի վախեցած և հուսահատված դուստրերը դեմքները հառել են դեպի երկինք՝ կարծես թե օգնություն խնդրելով աստվածներից: Նկարում պատկերված են նաև ձիերի վզներին փաթաթված փոքրիկ Ամուրներ:

Ռուբենսը օգտագործել է բազմաթիվ հակադրություններ այս նկարում: Սպիտակամաշկ և ոսկեգույն մազերով աղջիկները հակադրվում են արևահարված և կոպիտ երիտասարդներին:

Կարմիր, ոսկեգույն, սպիտակ և մուգ կանաչ գույնի հյուսվածքները գունային կտրուկ հակադրություն են ստեղծում: Արդյունքում առաջանում է լարված իրավիճակի ազդեցություն:

Իր համարձակ և հանդուգն հերոսներին Ռուբենսը շնորհել է գեղեցկությամբ, ամրակազմությամբ, ուժով և կրքի անհագ ցանկությամբ:


Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона» — универсальная энциклопедия на русском языке, изданная в Российской империи. Выпущена акционерным издательским обществом Ф. А. Брокгауз — И. А. Ефрон в 1890—1907 годах. Издание выходило в двух вариантах — 41 том и 2 дополнительных и в полутомах — 82 и 4 дополнительных. Полутома имеют двойную нумерацию — например, полутома 49 и 50 на титульных листах нумеруются XXV и XXVа. Первые 8 полутомов были изданы под редакцией И. Е. Андреевского, остальные — под редакцией К. К. Арсеньева и Ф. Ф. Петрушевского.(ռուս.)